തെരുവുവിളക്കുകൾ

തെരുവുവിളക്കുകൾ

മഞ്ഞുപുതച്ച്‌ 

അനാഥമായി നിൽക്കുന്നു !

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ വരാറുള്ള

മഹാമാരിയുടെ കാലത്ത്‌

വിദ്യാലയങ്ങൾ നിശബ്ദത കുടിക്കുന്നു !

നമുക്കിനിയും അവസരങ്ങളുണ്ട്‌

ശിലായുഗ മനുഷ്യരെപ്പോലെ

ബുദ്ധിക്കു മൂർച്ച കൂട്ടേണ്ട കാലമാണിത്‌....

പുതിയ വാതിലുകൾ തുറക്കാൻ

താക്കോലുകളെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ട കാലം....!"

ചതുപ്പുനിലം

 ജീവിതത്തിന്റെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌,

ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ തിരിച്ചു കയറാനാവാതെ

ചില മനുഷ്യരിൽ നാം 

നിന്ന നിൽപിൽ നിന്നുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌,

ഒരു ലോകം മറ്റൊന്നിലേക്ക്‌ 

ആഴ്‌ന്നുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌,

ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ പറഞ്ഞു.

നിൽപുറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന

 അവസ്ഥയിലും

താമരപോലെ നാം 

വിടർന്നു വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌,

വാടാതിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌

സമയമെന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു

വെള്ളം കൂടിവരുമ്പോൾ

അവ മാഞ്ഞുപോകുമെന്ന്,

ശ്വാസകോശങ്ങൾ അണുക്കൾ നിറഞ്ഞ്‌, കണ്ണുകളിലൂടെ ശ്വസിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന്,

ഉറങ്ങാനാവാതെയാകുമോയെന്ന്,

 കാലം കരഞ്ഞു.

ലോകം മുഴുവനായി

ഒരു കുഞ്ഞായെന്നും

പാൽ കുടിക്കുമ്പോൾ 

വിക്കി നെറുകയിൽ കേറി

ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുകയാണെന്നും 

ഞാൻ ആശങ്കപ്പെട്ടു.

അടുത്ത നിമിഷം ഞാനമ്മയാവുകയും

ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ എന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്‌ ഊതുകയും ചെയ്തു

മയിൽപ്പീലി

നിന്നിലാണു ഞാൻ മുങ്ങിമരിച്ചത്‌,

നീ തന്നെയാണെന്റെ ദാഹജലവും

ഓരോ അണുവിലും സ്വപ്നങ്ങൾ നിറച്ച്‌

ഓരോ നിമിഷവും അതിനെ പെറ്റുപെരുകാൻ

പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന എന്റെ മയിൽപ്പീലി !!!

Motivation

പ്രളയാനന്തരം ഒരു ലോകമുണ്ടായിരിക്കുക എന്നത്‌ അസംഭവ്യമായി കരുതിയിരുന്നു മനുഷ്യർ.എന്നാൽ പ്രകൃതിനിയമമനുസരിച്ച്‌ ബലഹീനമായവ നശിക്കുകയും ബലവത്തായവ അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്ത്‌ പുതിയൊരു ലോകം നിലനിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്‌.ഈ കടഞ്ഞെടുക്കലിൽ ജീവജാലങ്ങൾ മാത്രമല്ല ഉൾപ്പെടുക നമ്മുടെ കഴിവുകളും ചിന്തകളുമെല്ലാം കൂടിയാണു.ഇപ്പോൾ കൊറോണ എന്ന മഹാമാരിക്കിപ്പുറം മാനവരാശി വഴിമാറി ഒഴുകിത്തുടങ്ങുകയാണു നമുക്കും അതിൽ പ്രധാനമായൊരു കണികയുടെ പങ്കുവഹിക്കാനുണ്ട്‌.

തീർച്ചയായും!!!

ജനാല

------------

മഴ പെയ്യുന്നതു കാണാനായി

മാത്രം ചില ജാലകങ്ങൾ

തുറക്കുന്നുണ്ട്‌ നാം

മറ്റു ചിലപ്പോൾ

ആകാശം കാണാൻ,

ശുദ്ധവായുവിനെ

അകത്തേക്കു ക്ഷണിക്കാൻ

പുറത്തെവിടെയോ കൂകുന്ന 

കുയിലിനെ കാണാൻ,

ചുവന്ന വെയിൽ

തിളങ്ങുന്നതു കാണാൻ

ഇവിടൊരു കൂട്ടം

പുസ്തകങ്ങൾ

അവ നിറയെ ജനാലകൾ

വേണ്ടതൊക്കെ കാണാൻ

അവ തുറക്കുകയേ വേണ്ടൂ

രാജ്യങ്ങൾ അതിർത്തിപോലും

മറന്നയീ കാലത്ത്

ലോകാധിപൻ

ലോകം ചുറ്റാനിറങ്ങുന്നൊരാളോട്‌

അതിരുകളെക്കുറിച്ചും

അരുതുകളെക്കുറിച്ചും 

പറയുന്നവരെ ഒരു ചിരിയിലൊതുക്കി

അയാൾ യാത്ര തുടങ്ങി

ആദ്യം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക്‌

അയാൾ നടന്നുപോയി

പോയ വഴികളിലൂടെയല്ല

പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന വഴികളിലൂടെ

തിരിച്ചു നടക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല

ആ വഴി മുന്നോട്ടു നീണ്ടുവന്ന്

അയാളുടെ വർത്തമാനകാലത്തിൽ മുട്ടിനിന്നു

ഭാവികാലം എന്നത്‌

വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു

നടക്കാതെ പോയ ഭൂതകാലത്തിന്റെ 

കളർച്ചിത്രം

അയാളിപ്പോൾ

ലോകം മുഴുവൻ

കീഴടക്കിയ ഒരാളാണു

സ്വന്തം ലോകം

മറ്റൊരാൾ കൈയടക്കുമ്പോഴല്ലേ

നാം തോറ്റുപോകുന്നത്‌

ഉത്തരങ്ങൾ

കടൽ നീന്തിക്കടക്കുമ്പോൾ

നീയെന്നെ ഒരു പേരു വിളിക്കുന്നു

കരയെത്തുമ്പോൾ

വേറൊരു പേരിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു

സായന്തനങ്ങളിൽ

ഞാൻ നിന്നിലേക്ക്‌

മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ

പതാക വീശുന്നുവെന്ന് നീ പറയുന്നു

പ്രഭാതങ്ങളിൽ

നീയെന്നെ 

നിനക്കുമാത്രം

പരിചയമുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ

കിരീടമണിയിക്കുന്നു

ഇരുട്ടുവീണുതുടങ്ങുമ്പോൾ

നീയെനിക്ക്‌ അലുക്കുകൾ

പിടിപ്പിച്ച വലിയ ഉടുപ്പുകൾ

സമ്മാനിക്കുന്നു

എന്റെ ചെരുപ്പുകളിൽ

ഭാഗ്യത്തിന്റെ അളവുകൾ 

രേഖപ്പെടുത്തുന്നു

ഞാനാരെണെന്ന ചോദ്യത്തിനു

ഉത്തരങ്ങൾ നിരവധിയാകുമ്പോൾ

ഞാനൊരു നിമിഷം

ചെറിയൊരു പൂമ്പാറ്റയാകുന്നു

നീ വളർത്തുന്ന പൂക്കളിൽ

നിന്ന് തേൻ നുകരുന്നു

പരിഭാഷ

എന്റെ വാക്കുകൾ

ദൂരെയൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലിരുന്നു

ആരൊ എഴുതിയവയുടെ പരിഭാഷയാണെന്ന് ആരൊക്കെയോ കരുതുന്നു

ലോകമനസിന്റെ ചിന്താധാരയിൽ നിന്ന്

ഒരു തുടം അവരും

ഒരു തുള്ളി ഞാനും

കോരിയെടുത്തതാവാം

വിശേഷപ്പെട്ടതായി അതിലൊന്നുമില്ലെങ്കിലും

ശ്ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ

ആ ചിന്താശബ്ദം

നാം കേൾക്കാതെ പോകാം

ഏതു ഭാഷയിലെ

ശബ്ദകോശമെടുത്താലും

തണുക്കുമ്പോൾ

ചൂടുപുകയ്ക്കുകയെന്നത്‌

ഒരേയൊരു ചൈതന്യമാണു

മാന്ത്രികവാക്കുകൾ

വാക്കുകൾക്ക്‌ മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ട്‌

ഒരു നിമിഷം മൗനമായിരുന്നു നോക്കൂ

വാക്കുകൾ പുഞ്ചിരിയായൊ

നനുത്തൊരു ആശ്ലേഷമായോ

വേഷം മാറും

പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പേറുന്ന ആശംസയായോ

ബലൂണുകളുടെ ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന നിശ്വാസം പോലെയോ

കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടും

ഒരമ്മയുടെ കവിത

അവളുടെ കുഞ്ഞാണു

പ്രണയിക്കുന്നവന്റെ കവിത

പ്രണയിതാവും

കണ്ണുകൾ

കണ്ണുകളിലെ കാഴ്ചയെക്കുറിച്ച്‌
പുതിയ വെളിച്ചവുമായി വന്നവനെക്കുറിച്ച്‌
പറയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ ?

അവന്റെ കൈകളിൽ
ആശ്വാസത്തിന്റെ കാറ്റുണ്ടായിരുന്നു
കണ്ണുകളിൽ
ഇനിയും പെയ്യാതൊരു മഴയും..

മഴയ്ക്കു മുമ്പുള്ള
തണുത്ത കാറ്റാണു
ഞാൻ സ്വന്തമാക്കിയത്‌

ഒപ്പം നടന്ന്
ഞാനവന്റെ ചില്ലകളിലെ
ഉലച്ചിലായി...
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ
പെയ്യാത്ത മഴയുടെ പിടച്ചിലായി...

നാം എന്നാൽ എന്താണെന്നും
എന്തായിത്തീരുമെന്ന വ്യഥയാണെന്നും
മനുഷ്യൻ ഉരുകുന്നതിന്റെ ചൂട്‌
അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണെന്നിലേക്കും
പടർന്നത്‌

കണ്ണുകൾ കാണുന്നതിലെ
കാഴ്ചയായി
മറ്റാർക്കാണുങ്ങനെ
തിളങ്ങാനാവുക !!!

പുതുമ

പുതിയൊരു വേരിന്റെ
ജനനത്തിൽ
ആഹ്ലാദിക്കുകയും

വസന്തത്തിന്റെ
വിരളടയാളം
തന്റെ പൂവിൽ
പതിക്കാനായി
പ്രഭാതത്തിലേക്കു
കണ്ണു തുറക്കുകയും
ചെയ്യുന്നൊരു
ചെറുചെടിയാണു ഞാൻ

വേരുകൾ
നീണ്ടുപോകാതിരിക്കുന്നതിന്റെ
കാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചും
ഇനിയും വിടരാത്ത പൂവിന്റെ
വരാനിരിക്കുന്ന പുഴുക്കുത്തുകളെക്കുറിച്ചും
ആലോചിക്കാൻ എനിക്കു
സമയം തികയുന്നേയില്ല

ശലഭകാലങ്ങൾ

ശലഭകാലങ്ങളിൽ
ചിറകുകൾ തിരഞ്ഞുപോകരുത്‌
അവ നമ്മിലേക്കു വന്ന് ഒട്ടിച്ചേരും

പക്ഷിശാസ്ത്രങ്ങളിലെ
കൊഞ്ചലുകളിലോ
ഭാവിപ്രവചനങ്ങളുടെ
വാചാലതയിലോ
ഭ്രമിച്ചുപോകാതെ
എത്ര ഉയരത്തിൽ പറക്കാനാവുമൊ
അത്രയും ഉയരത്തിലേക്കു
അവ നമ്മെ നയിച്ചു കൊള്ളും

ചിറകുകളിലെ വർണ്ണങ്ങളും
ചിറകടിയൊച്ചകളും
ലഘുവായിരിക്കട്ടെ  !!!

ചില തരത്തിലുള്ള ജീവിതങ്ങൾ

വളരെ താഴ്‌ന്ന അപരിചിതമായ ശബ്ദത്തിൽ
ആരൊക്കെയൊ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച്‌ സംസാരിക്കുന്നു

അവരെന്തിനെക്കുറിച്ചാണു സംസാരിക്കുന്നതെന്ന്
ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ കൊല്ലപ്പെട്ട മകന്റെ
പിതാവിനൊ
പിച്ചിക്കീറപ്പെട്ട മകളുടെ
അമ്മയ്ക്കൊ മനസിലാവുന്നില്ല

വിശാലവും  ഊഷരവുമായ
ഭൂമിയാണിതെന്ന്
അവർക്ക്‌ തൊന്നുന്നു
അവരുടെ വികാരങ്ങളുടെ
ആവൃതിക്ക്‌ പുറത്തു നിന്ന്
നാമെന്ന ജനക്കൂട്ടം
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച്‌ സംസാരിക്കുന്നു

മൃഗങ്ങൾ സ്വയരക്ഷയ്ക്കു വേണ്ടി പലായനം
ചെയ്യുമ്പൊഴും
അതിനു പോലുമാകാതെ നിന്നു പോകുന്ന
വൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ

നീതിക്കുവേണ്ടി നിലവിളിക്കാൻ പോലും
കഴിയാത്ത തരത്തിലുള്ള
ചില ജീവിതങ്ങളുണ്ട്‌
എന്റെ സ്വന്തം  രാജ്യത്ത്‌!!!

ജീവിതം

അനന്തവും ശൂന്യവുമായ
വിശാലതയാകുന്നു ജീവിതം

തേൻ തേടി പറക്കുന്ന
പൂമ്പാറ്റയും
പൂമ്പൊടി തിരയുന്ന വണ്ടും
പൂവിനെ കണ്ടെത്തുന്നു

തുടർച്ചയായ അക്കങ്ങൾ
കൊണ്ട്‌ മാത്രം
ജീവിതത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന
മനുഷ്യനു മുൻപിൽ
ചുരുളഴിയാത്ത രഹസ്യവും
കേന്ദ്രമറിയാത്ത ഊർജ്ജപ്രവാഹവുമായി
അതു നിലകൊള്ളുന്നു

സ്ഫടികഹൃദയം

ഒരു സ്ഫടികപാത്രത്തിലേക്ക്‌
വെള്ളം ചൊരിയുന്നതുപോലെ
ഹൃദയത്തെ
പകർന്നുവയ്ക്കാൻ
കഴിയുന്നത്‌ എപ്പോഴാവാം

അതിലെ വാക്കുകൾ
ഒരു ലായകത്തിലും ലയിക്കുന്നേയില്ല
സുഗന്ധമോ
മരിക്കുന്നേയില്ല

എനിക്കും നിങ്ങൾക്കുമിടയിലെ
വിശുദ്ധ ചാലകമായി
വാക്കുകൾ ചലിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
അവയ്ക്ക്‌ ഞാനൊരു ചിലങ്കയണിക്കുന്നുണ്ട്‌
നർത്തകരായിരിക്കാൻ
പരിശീലിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്‌

എനിക്കെന്നെ കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ
നിങ്ങൾക്കെന്നെ വാക്കുകളുടെ സുതാര്യതയിലൂടെ
കാണാനാവും
അവയൊഴുകിപ്പോകുമ്പോൾ
എനിക്കൊപ്പം നിങ്ങളും ഒഴുകിപ്പോകും

ആസ്വാദനം

ഹൃദയം  ആശ്വാസത്തിന്റെ
വശത്തേക്കു ചായുന്നു
നാളം കാറ്റിന്റെ ഗതിയിലേക്കെന്ന പോലെ

എന്റെ ആഹ്ലാദം പച്ചയുടുപ്പിട്ട
പുൽനാമ്പുപോലെ
അത്ര
പ്രസരിപ്പാർന്നിരിക്കുന്നു

അതു പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിനെക്കാൾ
ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ
ഞാൻ ജീവിതം കാണുന്നു

മാറ്റം

മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നൊരാളിൽ
എത്തിച്ചേരുന്ന പ്രണയം
സ്വയം വേദനയനുഭവിച്ച്‌
വീണ്ടും ജനിക്കാൻ അയാളെ
ശക്തനാക്കുന്നു

സാധ്യതകളുടെ ലോകത്തേക്ക്‌
ആരുടെയും കൈപിടിക്കാതെ
അയാൾ പിച്ചവയ്ക്കും

കാഴ്ചകളിലും കേൾവികളിലും
പുതിയൊരു കൗതുകം
അയാളിലെ കുട്ടിയെ മറ്റുള്ളവർക്കു
മുന്നിലടയാളപ്പെടുത്തും

പാലിൽനിന്ന് പഞ്ചസാരയെ
വേർ തിരിക്കുന്നതു പോലെ
പ്രാണനിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തെ വേർ പെടുത്തുക അസാധ്യം

നിന്നിൽനിന്നെന്നെയും

എതിർവ്വശം

എതിർവ്വശം......

അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ താഴ്‌വരയിൽ,
ഉയരങ്ങളിലെ     സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
ചിലച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന  പക്ഷിയായിരിക്കുവാൻ 

ഓർമ്മിക്കുക ..

ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന്,
നീർ  ചാലിന്റെ ഗതിയെക്കുറിച്ച്,
ധ്യാനത്തിലായിരിക്കുവാൻ
 സ്നേഹത്തിലായിരിക്കുക ....

മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പിൽ,
തീച്ചൂടിന്റെ സ്വപ്നമായിരിക്കുവാൻ,
എല്ലാറ്റിനോടും ചേർന്നിരിക്കുക 

വഴിയറിയാതെ താഴേക്കു
പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളിയുടെ
വേഗമായിരിക്കുവാൻ,
സമാധാനത്തിലായിരിക്കുക..

ആത്മാവിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും
ആയാസകരമായ പാതയിലാകുമ്പോൾ,
 നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടിക്കുതിക്കുന്ന,
കുഞ്ഞായിരിക്കുക.…..

ജ്വലിക്കുന്ന  അഗ്നിയായ് 
ചുറ്റുമുള്ളവർ അറിയുമ്പോൾ,
ഉള്ളിലെ
തണുപ്പിലാഴ്ന്നിരിക്കുക ....

എഡിറ്റിംഗ്‌

കൂർമ്മിപ്പിച്ച്‌ കൂർമ്മിപ്പിച്ചു
തീർന്നു പോകുന്നൊരു
പെൻസിലാണു ജീവിതം!

അതിൽ എഡിറ്റിംഗ്‌
അസാദ്ധ്യമായൊരു കലയൊന്നുമല്ല.
ഒഴുകിത്തീരാൻ
മനസ്സുള്ള
മഷിയായ്‌ തീരാൻ കഴിയുകയാണെങ്കിൽ മാത്രം

വെട്ടിത്തിരുത്തി
ഞാനെഴുതിയ വരികളുടെ
ഭംഗി നോക്കുകയാണു
ഞാനിപ്പോൾ

അവയ്ക്ക്‌ തിരുത്തപ്പെടാത്ത
വരികളുടെ വൃത്തി കണ്ടില്ലെന്നു വരാം
അർത്ഥമില്ലാതെയും ആത്മാവില്ലാതെയും അലയുന്ന
വാക്കുകളെക്കാൾ തെളിമയുണ്ടവയ്ക്ക്‌!!

കടൽക്കൊട്ടാരം

ചിന്തകളിലെ അതിശയോക്തി കൊണ്ടുമാത്രം
കടൽകൊട്ടാരത്തിന്റെ അധിപയായൊരുവൾക്ക്‌,

സ്നേഹത്തിന്റെ യുക്തികൊണ്ടുമാത്രം
കടൽ നിർമ്മിച്ചു നൽകുന്ന ഒരുവൻ

വാക്കുകളുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം
മാത്രമെടുത്ത്‌
ഇരുവരും ചേർന്ന് കടലിനു
നീലനിറം നൽകുന്നു.

കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഓരോ കല്ലിലും
നീലനിറം
പ്രതിഫലിച്ച്‌
അവൾ ആകാശത്തിന്റെയും
അധിപയെന്നു തോന്നിക്കുന്നു.

അവളുടെ സാമ്രാജ്യം
അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യംകൊണ്ടുമാത്രം
സമൃദ്ധമാകുന്നു
അവന്റെ ആകാശം
അവളായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു