കവിതയെഴുതുന്ന
പെൺകുട്ടിയുടെ അഭാവത്തിൽ
എപ്പോഴാവും നിങ്ങൾ അവളെ ഓർമ്മിച്ചെടുക്കുക?
സന്ധ്യയ്ക്ക്‌ വിഷാദഭാവവുമായി
രാത്രിയെത്തുമ്പോഴൊ ?
ശരത്കാല പുലരികളിലൊന്നിൽ
കുയിൽനാദമുണർത്തുമ്പോഴൊ?
ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന
മഴയിൽ നിങ്ങൾ തനിച്ചു നടക്കുമ്പോഴൊ?
വസന്തം വിടർത്തിയ
പൂക്കൾ നുള്ളി
കുട്ടികൾ ആഹ്ലാദിക്കുമ്പോഴൊ??
എപ്പോഴാവും ,
മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണമായി
കടുത്ത കാപ്പിയുടെ
രുചിയായി
നിങ്ങളുടെ ചുണ്ടിലെ
നേർത്ത പുഞ്ചിരിയായി
ഒപ്പം ഇനം തിരിയാത്തൊരു
നോവായി
അവൾ നിങ്ങളിലേക്കെത്തി നിൽക്കുന്നത്‌???
ഞാനിപ്പോഴും
കനം കൂടി വരുന്നയിരുട്ടിൽ
മഴ നനയുകയാണു
നിങ്ങളുടെ വിളക്കിന്റെ
വെളിച്ചത്തിൽ
എത്ര ഈയാമ്പാറ്റകൾ
ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും
ജീവിതമാസ്വദിക്കുന്നു
ഞാനതിന്റെ അരണ്ട
പ്രകാശത്തിൽ നിന്നുപോലും
എത്രയകലെയാണു
ആരുമെന്തെ
എന്നെ തിരഞ്ഞു വന്നില്ല?
നിങ്ങളുടെ മകൾ
മഴ നനയുകയാണു
അഭയാർത്ഥിയെപ്പോലെ
ജീവിതത്തിന്റെ നാലുകോണുകളും
തന്നിലേക്കു വലിച്ചുകെട്ടി
അവൾ പുറത്തെവിടെയോ ഉണ്ട്‌
നിങ്ങളുടെ മധുരപലഹാരങ്ങളിൽ
അവളുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ
ഉപ്പായിരിക്കട്ടെ,
കയ്പാകാതിരിക്കട്ടെ
,
കാലിൽ ചങ്ങലയിട്ടു പൂട്ടി നിർത്തിയിരിക്കുകയാണയാളെ, കൈകൾ പിറകിലേക്ക്‌ പിണച്ചു കെട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്‌. രാജ്യദ്രോഹമാണു ചുമത്തപ്പെട്ട കുറ്റം.വിധി പറയാൻ ന്യായാധിപതി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. തെളിവുകളെല്ലാം അയാൾക്കെതിരാണു. ഒരു സഹായവും അയാൾക്കിനി ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല .മരണത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതി.
ഒരു നിമിഷം . അയാൾ ശിരസുയർത്തി വിശാലവും അനന്തവുമായ ആകാശത്തെ നോക്കി , ചക്രവാളത്തിലേക്കൊരു കിളി പറക്കുന്നു . അയാൾ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.
ന്യായാധിപനരികിലിരുന്ന
രാജകുമാരൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
താങ്കൾക്കെതിരായി സർവ്വസാഹചര്യങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന ഈ അവസരത്തിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാനൊന്നുമില്ലാതിരിക്കെ നിങ്ങളെന്തിനാണു പുഞ്ചിരിച്ചത്‌?
തടവുകാരൻ നിശബ്ദനായി നീതിപീഠത്തിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ചോദ്യം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു.
അതൊരു രഹസ്യമാണു ഈ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് നിരുപാധികം എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കുമെങ്കിൽ ഞാനതു പറയാം .
ഉന്നതസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിനു ഇത്ര നിസാരമായ മറുപടിയൊ? നീരസം കലർന്ന അധികാര വാക്കുകൾ .
ഇതിലുമപ്പുറം എനിക്കെന്ത്‌ ഭയക്കാനാണു,ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ആണല്ലൊ ,
സദസ്‌ നിശബ്ദം.
താങ്കളെ നിരുപാധികം കുറ്റവിമുക്തനാക്കിയിരിക്കുന്നു . ഇനി ആ രഹസ്യം പറയൂ.
കാലുകളിൽ നിന്നു ചങ്ങലയഴിഞ്ഞു
സ്വതന്ത്രമായ കൈകൾ വിരിച്ചു പിടിച്ച്‌ അയാൾ പറഞ്ഞു.എത്ര മുള്ളുകൾക്ക്‌ നടുവിലാണൊരു പൂ വിരിയുന്നത്‌, അത്ര മുള്ളുകളിലും തൊടാതെ എത്ര പക്ഷികൾ തേൻ കുടിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യനെന്നാൽ ചിന്തകളിൽ ചിറകും വ്യാപാരങ്ങളിൽ വിഹായസും അടങ്ങിയവനാകുന്നു. അവനെ ഒരു തുരുമ്പിച്ച ചങ്ങല തടയുമൊ?
അതിനെന്താണു തെളിവ്‌??
ഒരു പുഞ്ചിരി എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കാരണമായി എന്നതു തന്നെ.
ശിക്ഷ
കേൾക്കാൻ കാത്തുനിന്നവർക്കു പിറകിലായി അയാൾക്ക്‌ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചൊരു കുഞ്ഞ്‌ അപ്പോഴും ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
വസന്തകാലം ക്ഷാമകാലത്തെ
കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ
ഒരു പേരു പറയും
വസന്തത്തിന്റെ വിത്തുകളെ കാറ്റിനു നൽകിയവന്റെ പേരു
യുദ്ധകാലം ശാന്തകാലത്തോട്‌
പറയുന്ന പേരു
അശാന്തിയുടെ കുതിരകളുടെ
കടിഞ്ഞാണറുത്തവന്റേതായിരിക്കും
കലാപങ്ങളുടെ കാട്ടുതീ
ജാലാശയങ്ങളോടൊരു
പേരു പറഞ്ഞേക്കാം
തണുപ്പിനെ ഉടലിലാവാഹിച്ചു
നെരുപ്പിലൂടെ പോയവന്റെ
പേരാവുമത്‌
ചരിത്രം പറയുന്ന പല കാലങ്ങളും
ചിരപരിചിതമായ ഒരു പേരു കൊണ്ടാവും നാമളന്നെടുക്കുക
ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ എന്തു തന്നെ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നില്ല
നേരിന്റെ ഒരിലയെടുക്കുക
ആവരണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ്‌
ഞരമ്പുകൾ എഴുന്നുനിൽക്കുമ്പോഴും
ആകൃതി നിലനിർത്തുമത്‌
ഭൂമി ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന
തണുപ്പിൽ ഇലയുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടാലും
ശതകോടി വർഷങ്ങളെ
അതിജീവിച്ച്‌
ഇലയടയാളങ്ങൾ
ഉണ്ടാവുമെന്നോർക്കുക.
ജീവരഹിതമാണു ചില തണുപ്പ്‌
മനുഷ്യത്വരഹിതമാണു ചില ഇരിപ്പുകളും
ഓരോ മനുഷ്യരും
ഓരോ വീടുകളാണു
ആരെങ്കിലും വന്ന് തുറന്നു കയറും വരെ
അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ
ഓരോ മഴയിലും
ചോർന്നൊലിച്ച്‌, ചിതലരിച്ചു
നിൽക്കുന്ന വീടുകൾ
നഗരവീഥികൾ മുഴുവൻ
അറിഞ്ഞിരുന്നാലും
തെരുവിലനാഥമായി
നിൽക്കാറുണ്ട്‌ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നാം
സ്വന്തമെന്ന് കരുതുന്ന
ഒരാളിലേക്കു മാത്രമേ
നമുക്കെപ്പോഴും കടന്നു ചെല്ലാനാവൂ,
ഒരു മെഴുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ
പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഇരുവീടുകളാണു നാം;
നമുക്കതാണു നമ്മൾ
മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം
വരയ്ക്കുമ്പോൾ
അറിയാതെ ദൈവത്തിന്റെ കൈ തട്ടുന്ന
കുട്ടികൾ ആരാവാം??
അവർക്കെന്തു ശിക്ഷയാകും കിട്ടാറുള്ളത്‌?
തെറ്റിപ്പോയ വരകളുള്ള ജീവിതം
ജീവിച്ചു തീർത്തിട്ട്‌
സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കയറിയാൽ മതി
എന്നാവുമോ അവർക്ക്‌ കിട്ടുന്ന ശാസന ??
ക്ലാസിനു പുറത്താക്കപ്പെട്ട
കുട്ടികളെപ്പോലെ
നാമീ ഭൂമിവരാന്ത
നിറയ്ക്കുന്നത്‌ അങ്ങനെയാവുമൊ?
അതിനിടയിലും പൊട്ടിയ സ്ലേറ്റിൻ കഷണങ്ങളും
കല്ലുപെൻസിലിന്റെ മുറികളും
കൈമാറുന്ന
കാറ്റനങ്ങുമ്പോൾ
പരസ്പരം കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കുന്ന
നമ്മെ കണ്ടിട്ടാവുമൊ
ദൈവം ജീവിതങ്ങളെ
വീണ്ടും വീണ്ടും
തെറ്റി വരയ്ക്കുന്നത്‌?
തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കെ പാടുന്നൊരാൾ
സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കുകയാണു
ഏകാകിയായിരുന്നൊരാൾ
കുറിക്കുന്ന കുറിപ്പുകളുമങ്ങനെ തന്നെ
അത്രയാഴത്തിലേറ്റ
മുറിവുകൾ അയാൾ
സ്വയം വച്ചുകെട്ടുകയാണു
അതിന്റെ അലയൊലികൾ
നമ്മെ തൊടുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
സ്വയമാശ്ലേഷിച്ച്‌
അയാൾ ധൈര്യപ്പെടുകയാണു
നമുക്കത്‌ ആശ്വസിപ്പിക്കലെന്നേയറിയാനാവൂ
അയാളുറക്കെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക്‌
മറുപടി നൽകുകയാണു
നാമതിനെ കവിതകളെന്ന്
വിളിക്കുമ്പോഴും
പ്രണയിക്കൊപ്പമായിരിക്കുമ്പോഴാണു ഒരാത്മാവ്‌ ഏറ്റവും അഴകുള്ളതായിരിക്കുന്നത്‌.
അതിന്റെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കപ്പെടുകയും
സാധ്യതകൾ അധികരിക്കപ്പെടുകയും
ചെയ്യുന്നതുമപ്പോൾ തന്നെ .
ഒരു മരത്തിനു
ആഴത്തിലോടുന്ന വേരുകളും
വിടർന്ന ഇലകളും
ധാരാളം ചില്ലകളും
അതിൽ നിറയെ കിളിപ്പാട്ടുകളും
ഉണ്ടായിരിക്കാം.
എങ്കിലും പൂക്കൾ വിരിയാൻ,
അതിൽ തേൻ നിറയാൻ,
പൂമ്പാറ്റകൾ വട്ടമിടാൻ
ഒരു വസന്തകാലം
ആഗമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു
എന്നിലേക്കു നീയും
നിന്നിലേക്കു ഞാനും
എത്തിച്ചേരുന്ന
കാലം വരെ നാമെത്ര
തണൽമരങ്ങൾ താണ്ടിയിട്ടുണ്ടാവാം
എങ്കിലും പൂത്തിരുന്നില്ലല്ലൊ
അവയിലൊന്നും നാം
ഞാനൊരു ദീർഘദൂരയാത്രയുടെയവസാനം
ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ
ഒരാളുടെയതിഥിയായിച്ചെന്നു.
എനിക്കപ്പവും വീഞ്ഞും
വേണ്ടിയിരുന്നു ,അത്രത്തോളം
ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു
അൽപം കുഴച്ച മാവും
മുന്തിരിയുടെ പഴുത്ത കുലയും
അയാളെനിക്കു തന്നു
ഞാനത്‌ നീരസത്തോടെ നിരസിച്ചു
നിന്റെ വാക്കുകളെന്തിനു
മറ്റുള്ളവർക്ക്‌
ചിന്തിക്കാനോ, ചിന്തിക്കാതിരിക്കാനോ
അധികബാദ്ധ്യതയായി
നൽകുന്നു???
ചിന്തകളത്രയും
തെളിവോടെ പകരുക
അൽപവും മിച്ചം
വയ്ക്കാതെ പകർത്തുക
അവസാനവറ്റിൽ നിന്ന്
സദ്യയൊരുക്കാൻ ഭഗവാനാണു
വായിക്കുന്നതെന്നു
മാത്രം കരുതുക
ഓർമ്മകളുമനുഭവങ്ങളും
ഭാരമേറിയ കല്ലുകളാണു
അവയെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നിറക്കുക
അവയ്ക്കു മുകളിൽ ചുവടുറപ്പിക്കുക
സ്വപ്നങ്ങളും ഭാവിയും
വളരെ ദൂരേയ്ക്കെറിഞ്ഞു
കൊള്ളിക്കാൻ പാകത്തിൽ
ചെറുകല്ലുകളായി കൈയിൽ കരുതുക
വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ
ഭാരം അങ്ങനെ ലഘൂകരിക്കുക
പ്രണയിക്കപ്പെടുകയെന്നാൽ
അടിമയായി വിൽക്കപ്പെട്ട്‌ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക്‌
നാടുകടത്തപ്പെടുകയാണെന്ന്
ആരാണു പറഞ്ഞു
പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌
നിങ്ങൾ
നിങ്ങളായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ
മറ്റൊരാൾക്ക്‌
നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കാനാവൂ
നിങ്ങളുടെ
ആകാശം വിശാലവും
ഭൂമി തളിർപ്പുകൾ നിറഞ്ഞതും
ആക്കാൻ ആർക്കു കഴിയുന്നുവോ
വയലറ്റ്‌ പൂക്കളെ കാണാൻ
നിങ്ങൾക്കൊപ്പമാരു പുറപ്പെടുന്നുവോ
അപ്പൊഴല്ലാതെ പ്രണയത്തെ എപ്പോഴാണു തേടേണ്ടത്‌
അതൊരു നിഴലിലും
നിശബ്ദമായി ഉറങ്ങുന്നില്ല
പ്രണയിയുടെ തണൽ തേടുന്നത്‌
നിങ്ങളിലെ അലസനായ മനുഷ്യനാണു
അപ്പോൾ മാത്രം കോർത്തുകെട്ടിയ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ പ്രണയം ഒഴുകിപ്പോകുന്നു
ആരുടെയും സ്വന്തമല്ലാത്തപ്പോൾ
സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത
ജീവിയാണു പുരുഷൻ
ഭൂമിയുടെ
സാങ്കൽപികമായൊരു
അച്ചുതണ്ട്‌ പോലെ
അത്രയഗാധമായൊരു
സ്നേഹത്തിന്റെ ബലമില്ലാതെ
അവനു ഭ്രമണം സാധ്യമല്ല
അമ്മൂമ്മയുടെ ,
അമ്മയുടെ,
കാമുകിയുടെ ,
ഭാര്യയുടെ ,
മകളുടെ ,
സ്നേഹശാസനകളില്ലാത്തൊരു
ലോകത്തവൻ അനാഥനാകും
ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണവൻ
എപ്പോഴൊ മുതിർന്നുവെന്ന
തോന്നലിൽമാത്രം
ചുവടു തെറ്റുന്നവൻ
ഇന്നലെകളെ കൊണ്ട് അഥവാ ചരിത്രം കൊണ്ട്
നിങ്ങൾക്കൊരു
പ്രസംഗം തയാറാക്കാനാവും
നാളെയുടെ അല്ലെങ്കിൽ ഭാവിയുടെ
ചിറകുകളുടെ ഭാരം പോലും
നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ താങ്ങില്ല
ഇന്നിന്റെ , ഈ വർത്തമാനത്തിന്റെ
അതിരുകളിൽ നിങ്ങളാണു
ചക്രവർത്തി
അവനവനോടൊപ്പം
ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു
മനുഷ്യൻ ഏറ്റവുംകൂടുതൽ
ആനന്ദമനുഭവിക്കുന്നത്‌;
ആ ആനന്ദത്തിൽ നിന്നാണു
പ്രതിഭകൾ ജനിക്കുന്നത്‌,
തനിക്കു പുറത്തും അവൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്‌ സ്വന്തം അപരനെത്തന്നെയാണു.
ചിന്തകളിലും വ്യാപാരങ്ങളിലും താദാത്മ്യപ്പെടാനാവുന്നൊരാളെ
തനിക്കുള്ളിരുന്നു മുഷിയുന്ന
ഇടവേളകളിലാണവൻ മറ്റുള്ളവരെ തിരയുന്നത്‌ .
ആ ഇടവേളകൾക്കാവശ്യമായ
ദൈർഘ്യമാണു
ഓരോരുത്തരെയും
നിർവ്വചിക്കുന്നത്‌
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലൊരിക്കലും
ഇല്ലാത്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ
കഥ കേള്‍ക്കാനായി
നമുക്ക് മൂന്നു രാജ്യങ്ങള്‍
കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്
ആദ്യത്തെ രാജ്യം അവിശ്വസനീയതയാണ്
കഥകള്‍ അങ്ങനെ ആയിരിക്കണമല്ലോ
അവള്‍ക്കായി ഒരുങ്ങിയ വഴികള്‍
അവള്‍ നടന്ന പകലുകള്‍
ഉറങ്ങിയ രാവുകള്‍
രണ്ടാമത്തെ രാജ്യവും അവിശ്വസനീയതയാണ്,
അവള്‍ ചെയ്ത ജോലികള്‍
നേടിയ അറിവുകള്‍
അവളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങള്‍
മൂന്നാമത്തെ രാജ്യവും അവിശ്വസനീയത തന്നെയാണ്
അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍
അവളുടെ വാക്കുകള്‍
ഈ മൂന്നു രാജ്യവും
കടന്നെത്തുമ്പോള്‍
നാം സ്വന്തം ഗ്രാമത്തില്‍
എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതായി കാണും
കാടിന്റെ അരികിലായി
അവള്‍ അലസമായിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍
മേയാന്‍ വിട്ട കുതിരകളെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്
അവള്‍ ചോദിക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞേക്കും
പതിവു നടത്തങ്ങള്‍ക്ക്
തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു
താനൊരു നീണ്ട യാത്ര പോവുകയാണെന്ന്
അവള്‍ തോന്നിപ്പിച്ചേക്കും
ദൂര യാത്രകള്‍ക്ക്
അയഞ്ഞ പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു
അവള്‍ ഗ്രാമീണതയെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും
അവള്‍ക്കൊപ്പം
ഒരിക്കലും സഞ്ചരിക്കാത്തവരുടെ
കൈകളില്‍ നിന്നൂര്‍ന്നു പോവുകയോ
അവള്‍ക്കൊപ്പമെത്താന്‍ കഴിയാത്തവരുടെ
കൈകളാല്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്ത്
അവിശ്വസനീയതയുടെ രാജ്യത്ത്
ഒരു കഥയായി അവള്‍ തുടരുമ്പോഴും
മൂന്നു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള
ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ
അതിസാഹസിക കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ നാം കാതു കൂര്‍പ്പിക്കുകയാവും
ഗ്രാമവാസിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി
നഗരഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നു
അവളൊട്ടും തിരക്കുകൂട്ടാതെ
നടക്കുമ്പോൾ
ആളുകൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു.
ഇലകൊഴിച്ച്‌ മരങ്ങളും
പടം പൊഴിച്ച്‌ പാമ്പുകളും
പുതുമനേടുമെന്നറിയാവുന്ന അവൾ
നഗരം തന്റെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം മാറാൻ എന്നും മറന്നുപോകുന്നതു കാണുന്നു.
ഒരു കാവൽക്കാരൻ അവളുടെ സഞ്ചി പരിശോധിക്കുന്നു
അടുക്കിവച്ച വസ്ത്രങ്ങളോ
പലനിറത്തിലുള്ള ചെരുപ്പുകളൊ
അതിലില്ലെന്നു കണ്ട്‌ അയാളിലൊരു പുശ്ചഭാവം നിറയുന്നു
ഈ നഗരത്തെ മുഴുവൻ
അയാളാണു
കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതെന്ന
മനോഭാവം കണ്ട്‌ പെൺകുട്ടി ചിരിക്കുന്നു
അവളുടെ സാവധാനതകൊണ്ട്‌
തന്റെ തിരക്കിൽ അവളെ അലിയിച്ചെടുക്കാൻ നഗരത്തിനാവുന്നതേയില്ല
നഗരം അതിന്റെ മതിലുകൾക്കപ്പുറമൊരു കാടതിർത്തിയായ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്‌
അവളെ പുറന്തള്ളുന്നു
അവൾ തുന്നി നൽകിയ നിറങ്ങളിൽ
കാടും കടലും കനത്തു നിൽക്കുന്നതായി കാണുന്ന
നഗരവാസികൾ
അവളെ തിരഞ്ഞ്‌ നഗരത്തിനു പുറത്തേക്കു പോകുന്നു
ഇപ്പോൾ നഗരം ആളുകളുടെ
ഹൃദയപരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന്
നാടുകടത്തപ്പെടുന്നു.
ഇലകളെ ഞാനെത്രയിഷ്ടപ്പെടുന്നു,
പൂക്കൾ കണ്ണിനു ആനന്ദമേകുന്ന കാഴ്ച തന്നെയാണു
ഇലകളോ , ജീവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുന്നു.
വേരിൽ നിന്ന് തളിർപ്പിലേക്കൊരു
പാതയുണ്ടെന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരില മറ്റൊന്നിനോടു
സംസാരിക്കുമ്പോൾ
കാറ്റെന്ന് നാമനുഭവിക്കുന്നു
ഇലകൾആഹാരം
പാകപ്പെടുത്തുമ്പോൾ
സർവ്വപ്രപഞ്ചവും
ആശ്വസിക്കുന്നു
ആഴത്തിലൊഴുകുന്ന
ജലവും
ഉയരത്തിലലയുന്ന വായുവും
ഇലകളുടെ തുടുപ്പിൽ
അടയാളപ്പെടുന്നു.
ഇലകൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നതാവാം
പൂക്കളായ്‌ നാം കാണുന്നത്‌.
വേരുകൾ വീഴുന്നതും
ആദ്യമറിയുന്നത്‌
ഇലകൾ തന്നെ
ഞങ്ങൾക്ക്‌, സ്ത്രീകൾക്കു
ഒരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.
ഒരു പുരുഷനെ പേടിച്ച്‌
മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ചിറകിൽ
ഞങ്ങൾ അഭയം തേടില്ലായിരുന്നു.
ഒരു പുരുഷന്റെ തലച്ചോറിനെ തൃപ്തമാക്കാൻ
ഞങ്ങളുടെ തലച്ചോർ
ഒരു പൊതിച്ചോറിൽ പൊതിഞ്ഞുവയ്ക്കില്ലായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുമായിരുന്നു,
കാടു മുതൽ കടലു വരെ
തനിച്ചും കൂട്ടമായും സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു.
ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും
പാട്ടുപാടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അഭിനിവേശങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌,
സങ്കടങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌,
സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌
മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടു പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിന്റെ ഊഷ്മളത ഒരു തീച്ചൂടിനു ചുറ്റുമിരുന്ന് ഞങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുമായിരുന്നു
ഒരു സ്ത്രീക്ക്‌ കൂട്ടുപോകാൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ സ്നേഹം തന്നെ ധാരാളമാവുമായിരുന്നു.
സർവ്വോപരി ഒരു ലോകത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ മറ്റൊരു ലോകമായി ഞങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടില്ലായിരുന്നു.
സ്ത്രീകൾ നിർവ്വചിക്കപ്പെടുകയേയില്ലായിരുന്നു
