gulariya

വീട്  പഴയതുപോലെ തന്നെ  നനഞ്ഞൊലിച്ചു നിന്നു. ഒരു സ്‌കൂൾ കുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ  ഗുലാരിയ വീടിനെ നോക്കി നിന്നു . 'ഇത് നിന്റെ വിവാഹവസ്ത്രങ്ങളാണ് ' കൈകളിൽ മൂന്നോ നാലോ സാരികളുമായി മതിമയീ ദേവി അവൾക്കടുത്തേക്കു വന്നു . വിവാഹ ..... ഒരുതരം അമ്പരപ്പോടെ  ഗയ പറഞ്ഞു വന്നതവിടെ നിർത്തി . അതെ ഇവയെല്ലാം നിനക്കുള്ളതാണ് , മുത്തശ്ശി ഒരു വിവരണത്തോടെ മുന്നോട്ടു വന്നു ,പൂജാദിവസങ്ങളിൽ ഹരിചന്ദിന്റെ   'അമ്മ നിന്നെ കണ്ടിരുന്നു , അവർ വലിയ പണക്കാരാണ് . നിന്നെ അവർക്കു വലിയ ഇഷ്ടമായി .ഹരിചന്ദിന് നിന്നെ  വിവാഹം  ചെയ്തു കൊടുക്കാമെന്നു ഞങ്ങൾ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട് .
മനസിലാവാത്ത  ഏതോ  പുതിയ  ഭാഷ കേൾക്കുന്ന  തരത്തിൽ  ഗുലാരിയ  നിന്നു, അവർ പണക്കാരായതിനു  എനിക്കെന്താണ് ? എന്റെ  സമ്മതം ചോദിക്കാതെ  നിങ്ങൾ എന്തിനിത് .......

അവർ ഈ  വീട്  വിലയ്ക്കു വാങ്ങി സഹായിക്കും   , അങ്ങനെയെങ്കിൽ എനിക്കും  അമ്മയ്ക്കും  ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാമല്ലോ, മതിമയീ ദേവി  ഒരു മറുപടിക്കു കാത്തു നിൽക്കാതെ  പുറത്തേക്കിറങ്ങി .
'കച്ചവടം '  . ഗുലാരിയ  പതിയെ  പറഞ്ഞു , തനിക്കു തന്നെ  അത്  മന്സിലാവേണ്ടതുണ്ട് എന്ന  രീതിയിൽ  അവൾ ആ  വാക്ക്  വീണ്ടും  വീണ്ടും  ആവർത്തിച്ചു 

തോൽ വി

നമ്മൾ  ഒരായിരം തവണ മരണപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളവരാകുന്നു,
പ്രിയപ്പെട്ട ഓരൊ ആളിന്റെ മരണത്തിലും അയാളുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് നാമും മരണപ്പെടുന്നുണ്ട്‌.

എന്നാൽ ആർക്കെങ്കിലും നമ്മെ കൊല്ലാനാവുന്നത്‌ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണു.
അവരുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ വേർപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മാത്രം.

ഒരായിരം തവണകൾ ജയിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളും നമുക്കു മുന്നിലുണ്ട്‌,
തോൽ വി ഒരിക്കലേ ഉണ്ടാവൂ
തോറ്റെന്നു നമ്മൾ കരുതുമ്പോൾ മാത്രം

പ്രത്യാശയുടെ ഗന്ധം

ജീവിതം നിന്നുപോകുമെന്നു തോന്നിച്ചിടത്തു വച്ച്‌
ഞാൻ എന്റെ വാക്കുകളെ കണ്ടുമുട്ടി.

കൈ നിറയെ
പ്രതാശയുടെ ഗന്ധവുമായി
അവയെന്നെ  നീർച്ചാലിനരികിലൂടെ നടത്തി

ഇല വരയ്ക്കുന്നവർ.

കഴിഞ്ഞ കാലത്തുള്ളവരോടു
സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ
അത്ര ആയാസരഹിതമോ,
അടുക്കുള്ളതായ കാര്യമോ അല്ല,
സമകാലികനായഒരാൾക്കൊപ്പം നടക്കാനിറങ്ങുന്നത്‌

കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയിൽ
മാഞ്ഞുപോകാത്തവിധം
നിങ്ങളുടെ ജീവന്റെ
അപകടാവസ്ഥയുടെ
ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്‌
  ഒരിലവരയ്ക്കുന്നതു
  പോലെയാണത്‌, 

മഞ്ഞിലും മഴയിലും
ഒഴുകിപ്പരക്കാവുന്ന
വെറും ചായത്തിന്റെ
സ്വാഭാവികഗുണങ്ങൾ ഓർക്കാത്തവിധം ഹൃദയവുമായി മാത്രം
നിങ്ങൾ സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌

ആദ്യവുമവസാനവുമായി
ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊത്തുപണിയുടെ അനന്തഭംഗിയിൽ
കണ്ണുകൾ കൊരുത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ
ഒരു ധ്യാനാവസ്ഥയിലായിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്‌

പെൻസിൽ

ഒരു പെൻസിൽ പോലെ 
ജീവിതമെന്നെ കൂർപ്പിക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ മായ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന
എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ
എഴുതി വയ്ക്കുന്നു.

ജീവിതമെന്റെ
മുന കൂർപ്പിക്കും വരെ
വീണ്ടും കാത്തിരിക്കുന്നു.

നനഞ്ഞാൽ പടരാത്ത
അക്ഷരങ്ങളെ
എഴുതിയെഴുതി
തേഞ്ഞുതീർന്നുപോവുക
എന്നല്ലാതെ
എനിക്കെന്താണു ചെയ്യാനുള്ളത്‌?

ഒരു വഴി

ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നു
രണ്ടുപേർ തിരിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ
ആത്മഹത്യാമുനമ്പിനു ശേഷമുള്ള അനന്തതയാണു മുൻപിൽ ,

അതിലേക്കു നടക്കാൻ സാങ്കൽപികമായൊരു പാതയുണ്ടാവുന്നു,
ആ പാത പിന്നീടു സത്യമാകുന്നു.

കാണുന്നവർക്കതു
നൂൽപ്പാലം പോലെ അരക്ഷിതമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

നടക്കുന്നവർക്കത്‌
അവർ സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ ലോകത്തിന്റെ വഴിയെന്നു തോന്നുന്നു.

ആഴത്തിലേക്കു , അത്രയാഴത്തിലേക്കു താഴ്‌ന്നു പോയവർ
പിന്നെയൊരു ഉയരങ്ങളിലും ഭ്രമിക്കുന്നില്ല ;
അവർക്കു നിരപ്പുവഴികളെക്കാൾ വലിയ സമ്മാനവുമില്ല.

എല്ലായ്പ്പോഴും ഭയപ്പെടുന്നു

ഞാനെപ്പോഴും
മരണത്തെ വായിച്ചവരെഴുതിയതു
വായിക്കുന്നു.
അവരൊരിക്കലും
ജീവിതത്തെയും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല
എന്നു കൂടി വായിക്കുന്നു.

മരണത്തിലേക്കു നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവരെങ്ങനെ വെയിൽകായുന്നു ? മഴ നനയുന്നു?

എന്റെ മഴകൾ ഞാൻ നനയാതെ പോകുന്നു ,
എന്റെ വെയിൽ ഞാൻ കായാതെ പോകുന്നു .

ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ
ജീവിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു .
മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ മരിക്കാനും

ഒ/ഒ പ്രകാശം

ജീവിതത്തിലേക്കു നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ
ദൂരെ പ്രകാശഗോപുരങ്ങളിലേക്കു
കൈ ചൂണ്ടിയവർക്കു നന്ദി.

നിങ്ങളുടെ ചൂണ്ടുവിരലുകളും
കാൽച്ചുവട്ടിലെ മണൽത്തരികളും
എനിക്കു കാണാൻ സാധിച്ചത്‌
സൗഹൃദങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു
ഉരുകിത്തീർന്നവരുടെ പ്രകാശം

ഒ/-ഒ - സ്വർഗ്ഗം

സ്വർഗ്ഗം

ഒരാൾ സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച്‌
തീവ്രമായി
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അയാൾക്കു പിറകിൽ
നിന്നൊരമ്മ പറഞ്ഞു,
നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
അന്യരുടെ ചോര കലർത്തരുത്‌

ഒ/ഒ - കത്തിലെ തീ

നാവികനായ  സുഹൃത്തുമൊന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ
കത്തുകളയയ്ക്കുന്നതും
തീ കായുന്നതും
പാഴ്‌വേലകളാണെന്ന്
അയാൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു

ഒരു കപ്പൽഛേദത്തിനു ശേഷം
കാട്ടിൽ ആരോ കൂട്ടിയ
തീ കാഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച്‌
നാവികനായ സുഹൃത്തിന്റെ
കത്ത്‌ ഇന്നലെ  വന്നിരുന്നു

ഒ/- ഒ -രോഗി

ഞാനൊരു രോഗിയെ
കാണാൻ പോയി
അവർ മുറ്റത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു

എന്നോടൽപം വെള്ളം
ചോദിച്ചു.
കിട്ടിയ  ജലം
ചെടിക്കൊഴിച്ചുകൊണ്ട്‌

മഞ്ഞുകാലം വാതിലിനു പുറത്തു നിൽക്കുന്നു,
നീയീ  വേനലിനെ അതിജീവിക്കട്ടെ എന്നാശംസിച്ചു;

പിന്നെ   ഞാനൊരിക്കലും
കൈനിറയെ
മടുപ്പുമായി
ആരെയും സന്ദർശിച്ചിട്ടില്ല

ഒ/ഒ -സംഭാഷണം

സംഭാഷണം

ഞങ്ങൾ രണ്ടു നല്ല
സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിൽ തർക്കത്തിലേർപ്പെട്ടു.

പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും
ആശയങ്ങളുമായിരുന്നു
വിഷയം

ഒരു പകൽ നീണ്ട
ചർച്ചയ്ക്കൊടുവിൽ
കൈ നിറയെ മധുരനാരങ്ങയുമായി
ഒരാൾ ഞങ്ങളെ കാണാനെത്തി.

അതു പിഴിഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ഞങ്ങൾ ഇരുപാത്രങ്ങളിലായി
അതു പിഴിഞ്ഞെടുത്തു.
അതിനൊരേ മധുരമായിരുന്നു

ഒ/ഒ യുദ്ധം

യാത്രകൾ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു
അതെന്തിനെന്നുള്ള
ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്നു
രക്ഷപെട്ട്‌ ഉത്തരങ്ങളിലേക്കു പലായനം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനൊരു യുദ്ധം കണ്ടു.

ജയിച്ചവൻ ഒരു നിമിഷം സംസാരിച്ചു.
പ്രതീക്ഷകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവനോടു പോരാടുമ്പോൾ
വന്യമൃഗങ്ങളെക്കാളധികം അവനെ ഭയക്കേണ്ടതുണ്ട്‌

ഒ/ഒ.നാണയം

നാണയം

എനിക്കു  വേണ്ടതെല്ലാം ആ കൊച്ചുമുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു
തണുത്തജലം കുടിക്കാനൊരു കൂജ
വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ചിടാനൊരു അഴ . വായിച്ചു തീർക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ.
കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ
തറയിൽ വീണാൽ നല്ല സ്വരം കേൾപ്പിക്കുന്ന
പൊട്ടാത്ത ഒരു പാത്രം.

എന്നിട്ടും അടുത്ത മുറിയിലെ ചുമയോട്‌  ഞാനൊന്നും നേടിയില്ലെന്ന് പരിഭവപ്പെട്ടു.
അയാൾ എനിക്കു രണ്ടു നാണയങ്ങൾ തന്നു.
അതു ചിലവഴിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഞാൻ ഉച്ചവരെ കടൽത്തീരത്തു പോയിരുന്നു .
രണ്ടു നാണയങ്ങളുമായി മടങ്ങിയെത്തി.
അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു,
ഒന്നു പോയകാലത്തിന്റെ നാണയമായിരുന്നത്രേ
ഇനി ചിലവഴിക്കാനാവാത്തത്‌.
മറ്റൊന്നു കടൽതീരത്തുപേക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ആരെങ്കിലും കണ്ടെടുക്കുമായിരുന്നെന്ന്
ചൂടുചായയ്ക്കിടയിൽ
അയാളെനിക്കൊരു കണക്കദ്ധ്യാപകനായി
ജീവിതത്തിന്റെ പെൻഷൻ പറ്റാറായ അദ്ധ്യാപകൻ

ഒ/ഒ പൂച്ച

പൂച്ച

ഒറ്റയ്ക്കുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ
ഒരു പൂച്ച
എന്റെ ചങ്ങാതിയായി വന്നു.

അതെനിക്കു മുന്നിൽ
കാലിൽ തട്ടി തട്ടി
നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

വേഗത്തിൽ നടന്ന്
എവിടെയും എത്താനില്ലാതിരുന്നിട്ടും
എനിക്കു കലശലായ
കോപം വന്നു.

ആ പൂച്ചയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
അതിലും പതുക്കയേ
ഞാൻ നടക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.
മഴയ്ക്കു മുൻപ്‌
വീടെത്തുകയുമില്ലായിരുന്നു

ഒഴിവ്‌/ ഒളിവ്‌ - കാലത്തെ ചിന്തകൾ .കുട്ടികൾ

കുട്ടികൾ കളിക്കുകയായിരുന്നു

ഒഴിവുകാലമാണെന്നവർ പറഞ്ഞു.

ചെറിയ വട്ടം വരച്ച്‌ അതിനുള്ളിലേക്കും വെളിയിലേക്കും  അവർ ചാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എനിക്കവരോട്‌ ആരാധന തോന്നി.

ഉള്ളിലേക്ക്‌ ചാടിയാൽ പുറത്താകുമെന്ന് ഭയന്ന്
ഞാനെത്രകാലമായി പുറത്തു തന്നെ നിൽക്കുന്നു.

ഒഴിവ്‌/ ഒളിവ്‌ - കാലത്തെ കവിതകൾ

അത്ഭുതം
----------------
അതെന്റെ ഒഴിവിന്റെ ആദ്യകാലമായിരുന്നു,
ജീവിതത്തിൽ നിന്നു ഒളിവിലുമായിരുന്നു
ഞാൻ അത്ഭുതങ്ങളെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പൂ വിരിയുന്നതോ, സ്ത്രീകൾ ജലവുമായി പോകുന്നതോ എനിക്കത്ഭുതമായി തോന്നിയില്ല
ഇപ്പോൾ ആ കാഴ്ച അന്നങ്ങനെ കണ്ടുനിന്ന ഞാൻ തന്നെ ഇന്നു എനിക്കൊരത്ഭുതമാകുന്നു
   അത്ഭുതങ്ങൾ ആകാശത്തു വിരിയുമെന്ന് കേട്ട കഥകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ നോക്കാൻ ഞാൻ മറന്നതായിരിക്കാം .
എന്റെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി  പുല്ലുമൂടാതെ പോയത്‌ ഒരിക്കലും
ഞാൻ കണ്ടില്ല

അധികം കാര്യമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത്‌
വലിയ ഇടവേളകളില്ലാതെ സന്ദർശകരുണ്ടായിരിക്കുക എന്നതുമൊരത്ഭുതമല്ലേ

ചില്ലുജാലകം

മങ്ങിയ ചെറിയ  ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ
മുറിയിലെത്തുന്ന പ്രകാശത്തെ നോക്കി
എനിക്കത്ഭുതപ്പെടാനാകുന്നുണ്ട്‌.
കരിങ്കൽ ഭിത്തിയിൽ തറച്ച വലിയ ഛായാചിത്രത്തിലല്ല ഞാനിപ്പോൾ ഉള്ളത്‌.
മുറിയിലാകെ പറ്റിയും പടർന്നും നിൽക്കുന്ന കാട്ടുമുല്ലയിലെ പൂവുകളുടെ മണം ഞാൻ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്‌.

ദൂരെയൊരു പച്ചനിറഞ്ഞ താഴ്‌വരയുണ്ടെന്നൊ,
മഞ്ഞുറയുന്ന ഒരു തടാകമുണ്ടെന്നൊ അല്ല
എവിടെയും പ്രകാശമുണ്ടെന്നും
എന്റെ ലോകത്തേക്കതിനു കടന്നു വരാൻ ഒരു ജാലകമുണ്ടെന്നുമാണിപ്പോൾ എന്റെ ചിന്ത.

ഒരിക്കൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ഒരു ചിത്രം കണ്ടെടുക്കപ്പെടും .
പൂവിന്റെ ദളങ്ങളും ഇലകളുടെ പച്ചയും കൊണ്ടെഴുതിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം

അവളുടെ മുടിയിൽ ഒരിക്കലും ഒഴിയാതെ കാട്ടുമുല്ലപ്പൂക്കളുണ്ടാവും .
അവൾക്കരികിൽ നിന്നു എതിർ ദിശയിലേക്കു നോക്കിയാൽ
ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്കു പ്രകാശം കടന്നുവരുന്ന മങ്ങിയൊരു ചില്ലുജാലകം കണ്ട്‌ നിങ്ങളും അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം

ഗുലാരിയ 4 ആശ്രമജീവിതം

മതിമയീദേവി ആശ്രമാധിപയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഗുലാരിയ പുറത്ത് മാര്‍ബിള്‍ തൂണില്‍ ചാരി നിന്നു.തറയ്ക്കും ഭിത്തിക്കും നല്ല തണുപ്പനുഭവപ്പെട്ടു. മരങ്ങളില്‍ ചാരി നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കാറുള്ളത്പോലെ അവള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. പച്ചയുടെ ഇലയനക്കങ്ങളോ, കുരുവികളുടെ കലപില കൂട്ടലുകളോ അവള്‍ക്ക് കാണാനോ കേള്‍ക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത് മനുഷ്യനിര്‍മ്മിതമായ ജീവനില്ലാത്ത തണുപ്പാണെന്ന് അവള്‍ക്കു ബോധ്യമായി.

അല്‍പനേരത്തിനകം മതിമയീദേവി നിറഞ്ഞകണ്ണുകളോടെ പുറത്തേക്കു വന്നു. പിന്നാലെ ആശ്രമത്തിലെ ഒരന്തേവാസിയും .അമ്മ സാരിത്തലപ്പ് വലിച്ചിട്ടു നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന ഗുലാരിയയെ പിറകില്‍ നിന്നവര്‍ വിളിച്ചു. നിശബ്ദത കുടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയ ഹാളുകള്‍ കടന്ന് ചെറിയ മുറികളുടെ ഇടുങ്ങിയ വരാന്തകളിലേക്ക് അവളെത്തിച്ചേര്‍ന്നു. അവിടെ അവള്‍ക്കായി ഒരു ചെറിയ മുറി തുറക്കപ്പെട്ടു.

ആ വലിയ അങ്കണത്തിനുള്ളില്‍ ആരും ആരോടും കൂടുതലൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല.ആരുടെ സ്വരവും ഉയര്‍ന്നു കേട്ടില്ല
നടക്കുമ്പോള്‍ ആരും മുഖമുയര്‍ത്തിയില്ല. മുണ്ഡനം ചെയ്ത തല മൂടി, ചെരുപ്പുകള്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ പാദപതനം പോലും കേള്‍പ്പിക്കാതെ അവരാ മാര്‍ബിള്‍ പതിച്ച തറയിലൂടെ നടന്ന് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ട ജോലികള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു .
മുറ്റത്തൊരു വലിയ പൂന്തോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവിടേക്കു പോകാന്‍ പൂജയ്ക്കായി പൂ നുള്ളുന്നവര്‍ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും അനുവാദം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .

ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഗുലാരിയ മണ്ണില്‍ ചവിട്ടുന്നതും , ചെടികള്‍ക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് രാത്രികളില്‍ ഉണര്‍ന്നു തുടങ്ങി . വെകുന്നേരം ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോകുന്നതും പൂജ കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിവരുന്നതും മാത്രമായിരുന്നു അവള്‍ക്കാകെ ഒരു ചലനമായി തോന്നിയിരുന്നത് .
ആഹരത്തെക്കുറിച്ചും വസ്ത്രത്തെയും പാര്‍പ്പിടത്തെയും കുറിച്ചും ആകുലതകള്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ , അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റാരെയും കുറിച്ചു ആകുലപ്പെടാനില്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യന് അത്രമേല്‍ യാന്ത്രികമായും യുക്തിക്കതീതമായ ഭാവനാലോകത്തിലും ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് അവള്‍ക്കു മനസിലായി . യമുനാനദിയുടെ കൈത്തോടുകളിലൊന്നില്‍ പാട്ടുപാടി കടത്തുവള്ളം തുഴയുന്ന ദേവയ്യന്റെ പാട്ടിന് ഓരോ ദിവസവും ഈ ജീവിതതെക്കാളും വൈവിധ്യം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവള്‍ ചിന്തിച്ചു. ഉറക്കെ പാടാന്‍ തോന്നിയെങ്കിലും ആശ്രമത്തിന്റെ അച്ചടക്കം അതില്‍ നിന്നും അവളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു .(തുടരും

ഗുലാരിയ 3 - സന്യാസം

വെള്ളം ഉള്ളിലേക്ക്‌ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വീടിന്റെ ഭിത്തിയിലെ വിള്ളലിലേക്കു നോക്കിയിരുന്നുകൊണ്ട്‌ ഗുലാരിയ അമ്മയോടു സന്യാസിനിയാകാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചു.അരുതാത്തതെന്തോ കേട്ടതുപോലെ മുത്തശ്ശി അവളെ തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ഗുലാരിയയുടെ ആഗ്രഹമല്ല അവൾ ചോദിച്ചത്‌ എന്നു മതിമയീദേവിക്കറിയാമായിരുന്നു

എങ്കിലും പുറത്തെ ഇരുട്ടുപോലെ കട്ടിയിലുറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ജീവിതത്തിനു സഞ്ചരിക്കാൻ ഒരു പാത കണ്ടെത്തിയെന്നേ അവർക്കു തോന്നിയുള്ളൂ. ആഗ്രഹങ്ങൾ , സന്തോഷങ്ങൾ ഇവയ്ക്കല്ല, ശരീരത്തിൽ ജീവൻ പിടിച്ചു നിർത്താൻ ആവശ്യമായ സുരക്ഷിതത്വം മാത്രമേ ജീവിതത്തോടു പുലർത്തുന്ന നീതിയാവുന്നുള്ളൂ എന്ന് എന്നോ കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണു. ഗുലാരിയ പല നിറങ്ങളിലുള്ള കുപ്പിവളകൾ മുത്തശ്ശിയുടെ പെട്ടിയുടെ കോണിൽ അടുക്കിവച്ചു. മുറ്റത്തെ മുല്ലയിൽ നിന്ന് പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ പൂക്കളിറുത്തില്ല. അവ വെളുത്തു വിടരുകയും മഞ്ഞച്ചു കൊഴിയുകയും
ചെയ്തു. അമ്മയോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിന്റെ വലിയ കവാടം കടന്ന് ഉള്ളിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ആ വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ നിശബ്ദത ഗുലാരിയയെ പൊതിഞ്ഞു. ആളൊഴിഞ്ഞ വലിയ വരാന്തകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഓരോ തവണയും നനയാതിരിക്കാനും വീടിനു ഇടം കിട്ടാനുമായി മുത്തശ്ശി നീക്കി  നീക്കി വയ്ക്കാറുള്ള തകരപ്പെട്ടി അവളോർത്തു.ഈ വരാന്തയിൽ എത്ര തകരപ്പെട്ടികൾ അടുക്കി വയ്ക്കാനാവും എന്ന് കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവൾ അളവെടുത്തു.  ( തുടരും )