എനിക്കറിയാവുന്ന ചില വഴികള്‍

എനിക്ക് നിശ്ചയമുള്ള 

ചില  വഴികളുണ്ട്  

കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍  

 കുടങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം  നിറയുന്ന 

 തച്ചനും ഞാനും  

തമ്മിലുള്ള  വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍  

മുറ്റത്ത്

തൈച്ചെടി  നടുമ്പോളെന്നിലേക്കു   വളരുന്ന

ആത്മജ്ഞാനത്തിന്‍റെ   ബോധിത്തണല്‍  

പുഴക്കരയില്‍  

തുണി  നനയ്ക്കുന്ന താളത്തിനൊപ്പമിളകുന്ന 

നര്‍ത്തന മുദ്രകള്‍   

അഹംഭാവത്തിനു  മുകളിലേല്‍ക്കുന്ന

പാദമര്‍ദ്ദനങ്ങള്‍ ..!!

മൈലാഞ്ചിയിലയരയ്ക്കുമ്പോള്‍

 നഖങ്ങളില്‍ പറ്റിച്ചേരുന്ന 

നിസ്ക്കാരനിറത്തിന്‍റെ കടുപ്പം 

ജോവാന്‍ ഓഫ്  ആര്‍ക്കിന്റെ  

യുദ്ധമുഖത്തെക്കോടി പോകുന്ന

 അടുക്കള നേരങ്ങള്‍ 

കൂടെയുള്ളവരുടെ  ഹ്രസ്വദൂരയാത്രകളുടെ 

വെളിച്ചം മങ്ങാതിരിക്കുവാന്‍

ഞാനും  എന്‍റെയാഴമുള്ള  വഴികളും

 തമ്മില്‍   

പരിചയമില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്  

 സരസ്വതീനദി പോലെയുള്ളിലേക്ക്

മാത്രമായൊഴുകുകയാണ്...!!

ജയം

മൃദുലനാവ്

ചിലരുടെ  

ചെറിയ ആകാശങ്ങളുടെ  

എല്ലൊടിക്കുമ്പോള്‍ 

മൗനം സ്വരസ്ഥാനങ്ങളുടെ  

ഉച്ചസ്ഥായി  പ്രാപിച്ച്

കേള്‍വിയുടെ ആവൃതിക്ക്  

പുറത്തു കടക്കാറുണ്ട് .

അപവാദങ്ങള്‍ക്കും 

പാഴ്വാക്കുകള്‍ക്കും  മുന്നില്‍ 

ഒരമ്പിന്‍റെ ഉയരത്തിലാണ് ഞാന്‍  

വാക്ശരങ്ങളെന്നും  ശയ്യ തന്നെ ..!!

എങ്കിലും  

 തോല്‍പിക്കാനാവില്ല 

യുദ്ധങ്ങളിലെന്നും 

മരണത്തെ ജയമെന്നാണ് 

രേഖപ്പെടുത്തുക ..!!

ഒരു വൃക്ഷത്തിന്‍റെ ആത്മകഥ

നനവുണങ്ങിപ്പോയ 

മണ്ണിലാരോ  കുഴിച്ചിട്ട  

കാരിരുമ്പിന്‍ കരുത്തുറ്റ

കാട്ടുവൃക്ഷത്തിന്റെ 

കാതലില്‍ കോതിയ

 കഴുമര തൂണായിരുന്നു ഞാന്‍ 

കാലത്തു നിങ്ങളില്‍ 

സൂര്യനുദിക്കുമ്പോഴെന്‍റെ  ചങ്കിലേതോ 

സൂര്യന്‍റെ മരണമുദിക്കുന്നു,

ഞാനിരുട്ടിന്റെ മാറത്തു  പാര്‍ക്കുന്നു

മൂകമായ്  കരിയുന്നു  

എന്‍റെ തായ് വേരുകള്‍  

തളിര്‍ത്തു പൂത്തെങ്ങോ

സുഗന്ധം  പൊഴിക്കുന്നു 

എന്നിലോ   മണക്കുന്നു  മരണം 

എത്രയാണ്ടുകളെത്രകഴുത്തുകള്‍ ,

എത്ര  മുരള്‍ച്ചകളെത്ര മിടിപ്പുകള്‍ 

എണ്ണാതെകണ്ണടച്ചത്രകാലത്തോളം 

എന്നുമെന്നില്‍  കുരുങ്ങി  ഞാന്‍  

ഇന്നുപുലര്‍ച്ചെ ;

കവിതയിറ്റും  കരളുമായ്‌ 

കാവിയുടുക്കാത്ത  നിസ്വനാം  പഥികനെന്‍ 

വൃക്ഷഹൃദയം വരിച്ചു ഗംഭീരമായ് .

വാളില്ല,ഓര്‍മ തന്‍  മൂര്‍ച്ച  മാത്രം

 തീയില്ല  ; വിപ്ലവജ്വാല  മാത്രം  

നിണമില്ല ; നേരിന്‍റെ ചൂരു  മാത്രം

 മുറിവില്ല ; മൂകസംഗീതമല്‍പം 

കണ്ണില്ല ; കത്തുന്ന  കാഴ്ചവട്ടം  

കൈയില്ല ; നിരാസക്കുറിപ്പ്‌ മാത്രം 

കാലില്ല;കാലത്തിന്‍  പൊട്ടിച്ച  വേരു മാത്രം 

കവിയില്ല ;കാവ്യക്കരുത്തു മാത്രം 

ഇലകള്‍ ,പൂവുകള്‍ ,ചില്ലകള്‍ 

മുളച്ചു ഞാന്‍ 

മഴയേറ്റുവാങ്ങുമൊരു  വൃക്ഷമായി 

കാണാതെയോഴുകുമൊരാത്മനദിയെന്റെ 

നിലപാടുതറയിലൂടരികിലെത്തി 

ഈ പാഴ് മരം  

പൂക്കുന്നു  ,പാടുന്നു 

വസന്തത്തെ  വിളിക്കുന്നു 

വീണ്ടും  തളിര്‍ക്കുന്നു 

കഴുമരം  കായ്ക്കുന്നു

കായകള്‍  ചവര്‍ക്കുന്നു

തൂക്കുകയറഴിച്ചവരെന്റെ, കാലമേ 

അര്‍ദ്ധ പ്രാണനു മുക്തി  നല്‍കി

ഞാനെന്‍ കാടിന്നു  ജീവനേകി 

കവിഹൃദയത്തിന്നു  മോക്ഷമേകി  

തീ

''ചെല്ലമ്മാ ''

കത്തുന്ന  വെയിലില്‍  വിയര്‍ത്തൊലിച്ചു  അയാള്‍  തല കുനിച്ചു  ഉള്ളിലേക്ക്   കയറി . ആ വീടിന്റെ  വാതിലിനു  ഉയരം  കുറവായിരുന്നതുകൊണ്ട്   തല കുനിക്കല്‍ അയാള്‍ക്കൊരു ശീലമായിരുന്നു .

ചെല്ലമ്മ തറയിലിരുന്നു കായ്‌കറികള്‍  നുറുക്കുന്നു , തറപ്പൊക്കത്തില്‍  തന്നെയുള്ള  അടുപ്പിലേക്ക്  ഇടയ്ക്ക്  വിറകുന്തി  തീ  കൂട്ടുന്നുണ്ട് ,അടുപ്പത്തു  അരി  തിളയ്ക്കുന്നു . അടുപ്പിന്‍റെയടുത്തു കിടന്ന   പാതി കത്തിയ  കടലാസുകഷണത്തിലേക്ക്  അയാളൊന്നു കൂടി  നോക്കി .

''  അന്ത  കാഗിതം    എങ്കിറുന്ത്   കിടച്ചത്‌ ? ''  കിതയ്ക്കും  മട്ടിലുള്ള  അയാളുടെ ചോദ്യം  കേട്ടു ചെല്ലമ്മ  തലയുയര്‍ത്തി  ,  

''അന്ത  മേശമേല്‍  ഇരുന്തത് , തീ  പത്ത വയ്ക്ക  ഒന്നുമേ  കിടയ്ക്കലൈ'' ''ഇന്ത  പിള്ളൈ  എതുക്ക്‌  അഴുകിറത്?''   ചേല വാരിച്ചുറ്റി  അവള്‍  എഴുന്നേറ്റു തൊട്ടിയില്‍ കിടന്നു  കരയുന്ന കുഞ്ഞിനരികിലേക്ക്  പോയി .

ഒരു  നിമിഷം കൊണ്ട്  തണുത്തുറഞ്ഞു പോയ  കൈകളോടെ  അയാള്‍  ചായ്പിന്റെ മൂലയില്‍  കിടന്ന  മേശയ്ക്കരികിലെത്തി  എഴുതി വച്ചിരുന്ന കടലാസുകളിലേക്ക് നോക്കി .അതില്‍  ചിലവ  നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു . അയാള്‍ക്ക്  കടുത്ത ദുഖം തോന്നി . എഴുതിക്കഴിഞ്ഞവ വീണ്ടും  അതുപോലെ എഴുതാന്‍ കഴിയില്ല , 

''ഉനക്ക്  ഒന്നുമേ  കിടയ്ക്കലേയാ  തീ  പത്ത  വയ്ക്ക  ?  എന്നാച്ച്‌  ഉനക്ക്  ?''ഉയര്‍ന്ന കോപത്തെ  നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടാണ്  ആ  ചോദ്യം  പുറത്തേക്ക്  വന്നത് .

''അപ്പടി  അതിലെ  എന്ന  ഇരുക്ക്‌ ?'' കാഗിതം  അങ്കെ  നിറയാ  ഇരുക്ക്‌  ''  നിസാരമായ  അവളുടെ  മറുപടി കെട്ടു  അയാള്‍  നിശ്ചലനായി .

പട്ടണത്തില്‍  അന്നു  നടന്ന  അയാളുടെ  പുസ്തകനിരോധനറാലിയിലെ ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്തവരുടെ  സ്വരങ്ങളിലേക്ക്   അക്ഷരജ്ഞാനമില്ലാത്ത  ചെല്ലമ്മയുടെ സ്വരവും  കലരുന്നതായി  അയാള്‍ക്ക് തോന്നി .  അവരുടെ  ഭാവങ്ങളിലെ  നിസംഗത  അയാളുടെ  എഴുത്തിലേക്ക്‌  മെല്ലെ  പടര്‍ന്നു  കയറി 

താഴ്വാരങ്ങളിലെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍

മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ 

പുലരിക്കും  പൂക്കള്‍ക്കും 

പൊട്ടുതൊടുന്ന 

നാട്ടില്‍  ജനിച്ചിട്ടും 

മൂടല്‍മഞ്ഞിനെ 

അവരിന്നും  പ്രണയിക്കുന്നു 

അധിക പരിചയം 

അരോചകമാവേണ്ടതാണ്;

അതില്ലെന്നു മാത്രമല്ല 

പൊഴിഞ്ഞയിലകള്‍ 

ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞിന് മീതെയെന്നത് പോലെ 

അവരുടെ പ്രണയം 

മഞ്ഞില്‍  മിഴിവാര്‍ന്നു 

കിടക്കുന്നു 

തനിച്ചായി പോകുന്ന 

ദിനങ്ങളില്‍ 

അവരുടെ മനസ് 

മഞ്ഞു വീണ വഴികളിലൂടെ  

അലസം നടക്കുന്നു 

നിശബ്ദരായി ...

ഞാന്‍  അവരില്‍ ഒരാളായി 

പോയതിനാല്‍ 

മഞ്ഞിനെയെന്നും പ്രണയിക്കുന്നു ...!!

ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി

ഞാനൊരു  ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി ..!!

മഴയ്ക്കൊപ്പം പെയ്യുമെങ്കിലും

ഇലത്തുമ്പിലിറ്റുനേരമിറ്റി നില്‍ക്കും 

ഒരു പക്ഷേ ,

നന്മകളുടെ  മൂര്‍ദ്ധാവില്‍

നനവായ്

പതിച്ചേക്കാം

കൂര്‍ത്തൊരു കല്ലില്‍വീണു

വെള്ള മുത്തുകളായ്‌  

ചിതറിയേക്കാം

മണ്ണിന്‍റെ മനസിലേക്ക്

മരവിപ്പോടെ  

മിണ്ടാതെ  പോയേക്കാം 

മരിച്ചയിലയുടെ മാറില്‍

തീര്‍ഥമായ്

വീണു  വറ്റിയുണങ്ങിയേക്കാം

ഇനിയുമോരീറന്‍ തുള്ളിക്കൊപ്പം 

ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു 

ജനാലച്ചില്ലില്‍ ചിത്രമെഴുതിയേക്കാം

നഗ്നപാദങ്ങളില്‍ നേര്‍രേഖയായി

നീണ്ടു  നീണ്ടു വന്നു 

നിങ്ങളില്‍  പൊള്ളലായേക്കാം.

ഞാനൊരു  ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി 

എന്നെ എന്‍റെ  പെയ്ത്തിനു വിട്ടേക്കുക  .....!!!

തര്‍പ്പണം

വലതു കൈവിരലില്‍

ദര്‍ഭയ്ക്ക് പകരമൊരു

നെല്‍ക്കതിര്‍  ചുറ്റുക 

സമകാലികരുടെ 

സായാഹ്നങ്ങളിലേക്ക്

മിഴികള്‍  പൂട്ടുക

ശാന്തിമന്ത്രമോതും 

മുന്നേ  മണലില്‍ 

മുട്ടുമടക്കി

കടലാരവങ്ങളേറ്റുവാങ്ങുക

 മണ്ണിനും മനുഷ്യനുമായി 

എഴുതപ്പെട്ടയരിമണികള്‍

നീക്കിവയ്ക്കുക 

നിങ്ങളുടെയത്താഴമേശയില്‍ 

ഒരു ഇരിപ്പിടവും 

അവസാനയുരുള ചോറും 

എനിക്കായി  മാറ്റി വയ്ക്കുക 

 മരിക്കും മുന്നേ  

ബലിച്ചോറിന്റെ

രുചിയറിഞ്ഞവര്‍ക്കുള്ള

തര്‍പ്പണമാണത് ..!!! 

സ ''മരങ്ങള്‍ ''

സമരങ്ങള്‍  

ചക്രവ്യൂഹം പോലെ...

അകപ്പെടുന്ന  അഭിമന്യുമാര്‍ 

മടങ്ങി വരുന്നേയില്ല 

പട്ടിണി  കിടക്കുന്നവര്‍ 

മെലിഞ്ഞു പോകുന്നു  

വ്യവസ്ഥിതി  കൊഴുക്കുന്നു 

സ്വയം കത്തുന്നവര്‍  

ചാരമാകുന്നു 

ആള്‍ ദൈവങ്ങളതാകാശ-

ഭസ്മമാക്കുന്നു .

പുഴുവരിക്കുന്ന 

സദാചാരമുറിവുകളിലേക്ക് .

നടാതെ  മുളയ്ക്കുന്ന  മരങ്ങള്‍ 

മുനയില്ലാത്ത കത്തിയാഴ്ത്തി ചിരിക്കുന്നു 

ജീവ ന്റെയടയാളക്കൊടിയില്‍ 

പ്രതികരണം പച്ചകുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു 

സര്‍വ്വ ജീവ ജാലങ്ങളും

ഒപ്പം മുരളുന്നു....

ഞാന്‍ വെറുമൊരു മരമാകുന്നു 

ആരും നടാത്ത  മരം ..!!

അവള്‍ കണ്ട കടല്‍

അവളെയൊരിക്കല്‍  കടലെടുത്തു .

കടലാസും പേനയും 

കണ്ടെടുക്കും  മുന്‍പ്

കരയിലുപേക്ഷിച്ചു.

മുടിയിഴകള്‍  പിഴുത് 

അവളൊരു  വല നെയ്തു 

അതിലക്ഷരങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞുണര്‍ന്നു 

ഇപ്പോള്‍  

കടലുകള്‍  കണ്ണാവുന്നു 

അല്ലെങ്കില്‍  

കണ്ണുകള്‍ കടലാവുന്നു .

ഞാന്‍ കാണുന്ന  കടലുകള്‍  

ഞാനാകുന്നു 

ഒറ്റ ഫ്രെയിമില്‍ ഒരു ജീവിതം വരയ്ക്കുമ്പോള്‍

ഒരു ജീവിതം
ഒറ്റ ഫ്രെയിമില്‍
വരയ്ക്കുമ്പോള്‍
ഒറ്റയാനെ വരയ്ക്കണം

ആഴ്ന്നു പോകുന്ന വേരുകളോ
ഉയര്‍ന്നു പിരിയുന്ന
ശാഖകളോയില്ലാതെ
നിലത്തുറയ്ക്കാത്ത
ചലനങ്ങളോടെ

യാത്രകള്‍ക്ക്
വായുരൂപത്തിലടയാളംകൊടുക്കണം
അവയുടെ വേഗത
ആരുമറിയാതെ പോകട്ടെ

മഴയോ വേനലോ
വരച്ചെടുക്കാന്‍
നിന്റെയോ അവന്റെയോ
കരള്‍ കീറി
ചായമെടുക്കണം

കരയുന്നവരെയല്ല
കാണുന്നവരുടെ കണ്ണില്‍
പൊടിക്കാറ്റു നിറയ്ക്കുന്നവരെ
വാക്കുകളില്ലാതെ എഴുതി നിറയ്ക്കുക

ഒടുവില്‍ പ്രത്യാശയുടെ
അവസാന ഇല വരയ്ക്കുക
ശുഭം എന്നെഴുതാതെ പോവുക 

ആഗോളഭാരം

മനസുകളിലേക്ക്‌
മതമെന്നയുരുളന്‍
കല്ലുകളുരുട്ടുകയാണിസങ്ങള്‍

കാഴ്ചയില്‍ വീഴ്ചയുടെ
അഗാധതയദൃശ്യമായി
നിലനില്‍ക്കുന്നു

വിലാപ കാവ്യങ്ങളാല്‍
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ
മസ്തകത്തിലൊരു നോവും
കടവായിലൊരു കല്ലും
തിരുകുന്ന
ഗജകൌശലമാണത്

ഇതിഹാസങ്ങളാല്‍
മനോസഞ്ചാരങ്ങള്‍ക്ക്
കുതിരവേഗം നല്‍കുന്ന
ഭാവനാ ലോകത്തിന്‍റെ
ഭാവിയുമതു നിശ്ചയിക്കും

വര്‍ത്ത‍മാന കാലങ്ങളില്‍
ആഗോള ഭാരം ചുമക്കുന്ന കഴുതയും
തുണിച്ചൂടു തേടുന്ന ഗര്‍ഭിണിപ്പൂച്ചയുമെന്നു
തോന്നിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ..............!!

ബാദ്ധ്യത

തെരുവിലുറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക്  

ശരീരം  ഒരധികബാദ്ധ്യതയാണ്

സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്തവര്‍ക്ക് 

ജീവിതവും ....

കലങ്ങിക്കിടക്കുന്ന 

ഓര്‍മകളൊഴുകിത്തുടങ്ങിയ 

  അതേ നിമിഷം തന്നെ 

തെളിഞ്ഞു നിന്ന  മെഴുതിരിയുടെ 

നാളത്തില്‍ അവള്‍  

വെന്തുമരിക്കുകയും 

മേശമേലിരുന്ന 

ഒരു  ഗ്ലാസ്  വെള്ളത്തില്‍ 

മുങ്ങിച്ചാവുകയും ചെയ്തു 

കാലം തെറ്റിയ പൂവിടല്‍

കാലം തെറ്റിയെന്‍ 
കലാലയ മുറ്റത്തൊരീറന്‍
വാക പൂവിടുന്നു

മഞ്ഞുറഞ്ഞ ജനാലയിലേക്ക്
അതിന്റെ ചില്ലകളില്‍
നിന്നൊരു ജൂണ്‍ മഴ
പടരുന്നു

ചുവന്ന പൂക്കളില്‍
അറിവിന്‍റെ തേന്‍ നിറഞ്ഞ
അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ടമായെത്തി
ഗൃഹപാഠത്തെയോര്‍മിപ്പിക്കുമ്പോള്‍
പെയ്യുന്നത് ജൂണല്ല ; ഞാനാണ്‌
പരീക്ഷപ്പനിയില്‍ വിയര്‍ക്കുന്നത്
മാര്‍ച്ചല്ല ;ജീവിതവും

സ്നേഹം

ദൈവം സ്നേഹമാണെന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു;
കത്തുന്ന സ്നേഹമുള്ളവരാകാൻ വിവേകാനന്ദനും;
നാമോ ദൈവത്തെ തീയിൽ കുഴച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തലച്ചോറിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു,,,,,,,,,,,

നക്ഷത്രക്കണ്ണുള്ള ശലഭങ്ങള്‍

.

പൂവില്‍നിന്നു
പൂവിലേക്ക്
പാറുമ്പോള്‍
പൂമ്പാറ്റകള്‍ പറയുന്നുണ്ട്

നോട്ടുബുക്കില്‍ തെറിച്ച
കൂട്ടുകാരന്‍റെ തലയിലെ
ചുവന്ന പൊട്ടുകളെക്കുറിച്ച്

തോക്കിന്‍ മുനകളില്‍തകര്‍ന്ന
പേനയില്‍ നിന്നുമൂര്‍ന്ന
ചുവന്ന മഷിയിലടയാളപ്പെട്ട്
ഒന്നിച്ചു തോറ്റതിനെക്കുറിച്ച്

തീക്കാറ്റിനിടയിലും
ചിതറിയ അമ്മവിരലുകള്‍
തിരഞ്ഞു വന്നതിനെക്കുറിച്ച്

ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്‌
തീപ്പെട്ടു പോയ
കുടിലുകളെ ക്കുറിച്ച്

മഞ്ഞച്ചിറകുകളിലെ
കറുത്ത കണ്ണുകള്‍
ഇരുണ്ടു പോയ
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ്

ചോര വീഴാത്ത ക്ലാസ് മുറികള്‍
തീ ചിതറാത്ത തെരുവുകള്‍
വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങാത്ത കുടിലുകള്‍ ....

ശലഭമേതുമാകട്ടെ ,
നിറഭേദ മില്ലാത്ത
ഈ കിനാവുകളാണത്രേ
പൂവിന്റെയുള്ളിലെ തേന്‍ തുള്ളികള്‍

വില

പന്ത്രണ്ടുകാരിയുടെ 

കൂര്‍ത്ത  നോട്ടങ്ങള്‍ 

മരണത്തെയെന്ന പോലെ 

എന്നെ നേരിടുമ്പോള്‍ 

കണ്ണുകള്‍  താഴ്ത്തിയും  

മുഖം കുനിച്ചും 

ഞാന്‍ ഭീരുത്വമണിയുന്നു

വില കേള്‍ക്കുകയാണ് ഞങ്ങള്‍  ;

കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരുന്ന

ഞങ്ങളുടെ വില ,

പിറ്റേന്നുമവളുടെ  

അടയാത്ത കണ്ണുകള്‍ 

അകന്നുപോകുന്ന ട്രക്കിലെ

ചവറ്റുകൂനയില്‍ 

നിന്നുമെന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ 

എന്‍റെ മൌനം വൃഥാവിലായെന്നു

ഞാനറിയുന്നു

രക്തമിറ്റുന്ന

അവളുടെ മുറിഞ്ഞ ചുണ്ടുകള്‍

വില്‍ക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും  

വാങ്ങപ്പെട്ടപ്പോഴും  

സ്വതന്ത്രയായിരുന്നപ്പോഴും  

നാമെന്തിനു നിശബ്ദത  

പാലിച്ചെന്നു   ചോദ്യമുയര്‍ത്തുന്നു  

അവസാനയത്താഴത്തെ

വിഷത്തുള്ളിയില്‍

ഉരുട്ടിയെടുക്കാന്‍

കഴിയാതെ പോയതോര്‍ത്തെന്‍റെ

രക്തം കട്ട പിടിക്കുന്നു

മതം.......

രാജ്യം .......

ഭാഷ ....

അവര്‍   വെറുതെ  പറയുകയാണ് ;

ജീവനുള്ള  

സ്ത്രീകളെ 

വിലപേശാന്‍,

പ്രതികരണ ശേഷിയുളള

പുരുഷന്മാരെ 

കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യാന്‍ 

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തലച്ചോറുണ്ണാന്‍

വേണ്ടി  മാത്രം ..!!

പ്രതിഷ്ഠ

ഗോഡ്സെ

പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നയിടങ്ങളില്‍

നരബലിയും രക്താഭിഷേകവും

 മാത്രമേ പ്രതീക്ഷിക്കാനുള്ളൂ 

 ആദ്യത്തേതിന്റെ

അനുകരണം പോലുമാവില്ല 

തുടര്‍ച്ചകള്‍  

അവസാന ശ്വാസത്തെ

ഏതു വാക്കില്‍

പൊതിഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന്

അവര്‍   തീരുമാനിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും 

 എന്‍റെ  കുഞ്ഞുങ്ങളേ

ഞാന്‍

 കൂട്ടമരണങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു  

അതു

മൂകമായൊരു തണുപ്പാണ് 

ജീവിതമോ

 കഴുത്തൊടിഞ്ഞവന്റെ മുതുകിലെ  ചാക്കും 

ഒരിക്കലൊന്നു പോയി നോക്കണം

ജീവന്‍  മാത്രം  മിച്ചം  വച്ച്

തൂങ്ങിമരിച്ചവന്റെ

കണ്ണുകളിലെ 

നിസ്സംഗതയിലേക്ക് 

മുങ്ങിമരിച്ച

ദാഹങ്ങളിലേക്ക് 

പാളങ്ങളില്‍  

ചിതറിയ 

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് 

ഊര്‍ജ്ജമൊഴുകി

വരണ്ടുപോയ 

ഞരമ്പുകളുടെ 

തൃഷ്ണയിലേക്ക് 

വിഷം തിന്നു 

നീലിച്ച  ചുണ്ടുകളുടെ 

വര്‍ത്തമാനങ്ങളിലേക്ക്

ഉറക്കമരുന്നുകളുടെ 

അബോധത്തിലേക്ക്

തീ  കുളിച്ചവന്റെ  

പ്രഭയിലേക്ക് 

ഒരിക്കലൊന്നു പോയി  നോക്കണം 

വസന്തം

വര്‍ഷകാലം 

വേനലിന്‍റെയുള്ളിലൊളിക്കുകയും 

വാനവും ഭൂമിയും 

സ്വപ്നങ്ങള ഴിച്ചു  പകുക്കുകയും 

ചെയ്യുമ്പോഴാണ് 

വസന്തം പിറക്കുന്നത്‌... !!!!

ആകാശക്കണ്ണുകളിലൂടെ

 പൊഴിഞ്ഞ്

മണ്ണിന്‍റെ മനസു തുരന്ന് 

മണ്‍മറഞ്ഞു പോയ 

ഏതോ  മധുരഫലത്തിന്‍റെ

ആത്മാവിനെ

നനച്ചു വിളിക്കുന്ന 

മഴയിലാണ് 

ഹരിതാഭ  കണ്‍മിഴിക്കുന്നത് 

ഇന്നോളമാരുമോര്‍ക്കാത്ത 

എന്‍റെനിര്‍മല  സ്വപ്നങ്ങളുടെ 

പങ്കുപറ്റാന്‍ 

ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം തുറന്നുവച്ച 

വാതായനം കടന്നെത്തിയ 

നിനക്ക് 

ജീവിതമധ്യാഹ്നത്തിലെ 

കല്പനകളുടെ പ്രതിബിംബമില്ലാത്ത 

സ്നേഹത്തിന്‍റെ അരുവിയില്‍ 

ഒരു കൈക്കുമ്പിള്‍ ജലാഭിഷേകം 

നേരുന്നു ഞാന്‍ 

മഴയായോ  വസന്തമായോ 

പുനര്‍ജനിക്കുക.

പൂവുകള്‍ക്ക് വര്‍ണവും 

പൂമ്പാറ്റകള്‍ക്കു ചിറകുമേകുക 

നഗ്നത

രണ്ടര്‍ത്ഥങ്ങളിലേക്ക് 

ഒരേസമയം 

വഴിപിരിഞ്ഞൊഴുകുന്ന

വാക്കാണ്‌ നഗ്നത 

ആത്മാഭിമാനത്തിന്‍റെ  

അപാരഭാരത്താല്‍

അടക്കങ്ങള്‍ 

അനാവരണത്തിനു 

നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ 

അഴിഞ്ഞു വീഴാനാവാത്ത 

പ്രാണന്റെ അവസാനനോവിനെ

നമുക്കങ്ങനെ വിളിക്കാം .

അസുഖത്തിലോ 

ആലസ്യത്തിലോ 

മറച്ചു വയ്ക്കുവാനൊന്നുമില്ലാതെ

അഭയസ്ഥാനത്തോടടുത്തു

നില്‍ക്കുന്ന സര്‍വ്വ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും

നാമിങ്ങനെ തന്നെയാവും വിളിക്കുക