തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കെ പാടുന്നൊരാൾ
സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കുകയാണു
ഏകാകിയായിരുന്നൊരാൾ
കുറിക്കുന്ന കുറിപ്പുകളുമങ്ങനെ തന്നെ
അത്രയാഴത്തിലേറ്റ
മുറിവുകൾ അയാൾ
സ്വയം വച്ചുകെട്ടുകയാണു
അതിന്റെ അലയൊലികൾ
നമ്മെ തൊടുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ
സ്വയമാശ്ലേഷിച്ച്‌
അയാൾ ധൈര്യപ്പെടുകയാണു
നമുക്കത്‌ ആശ്വസിപ്പിക്കലെന്നേയറിയാനാവൂ
അയാളുറക്കെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക്‌
മറുപടി നൽകുകയാണു
നാമതിനെ കവിതകളെന്ന്
വിളിക്കുമ്പോഴും
പ്രണയിക്കൊപ്പമായിരിക്കുമ്പോഴാണു ഒരാത്മാവ്‌ ഏറ്റവും അഴകുള്ളതായിരിക്കുന്നത്‌.
അതിന്റെ ഭാരം ലഘൂകരിക്കപ്പെടുകയും
സാധ്യതകൾ അധികരിക്കപ്പെടുകയും
ചെയ്യുന്നതുമപ്പോൾ തന്നെ .
ഒരു മരത്തിനു
ആഴത്തിലോടുന്ന വേരുകളും
വിടർന്ന ഇലകളും
ധാരാളം ചില്ലകളും
അതിൽ നിറയെ കിളിപ്പാട്ടുകളും
ഉണ്ടായിരിക്കാം.
എങ്കിലും പൂക്കൾ വിരിയാൻ,
അതിൽ തേൻ നിറയാൻ,
പൂമ്പാറ്റകൾ വട്ടമിടാൻ
ഒരു വസന്തകാലം
ആഗമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു
എന്നിലേക്കു നീയും
നിന്നിലേക്കു ഞാനും
എത്തിച്ചേരുന്ന
കാലം വരെ നാമെത്ര
തണൽമരങ്ങൾ താണ്ടിയിട്ടുണ്ടാവാം
എങ്കിലും പൂത്തിരുന്നില്ലല്ലൊ
അവയിലൊന്നും നാം
ഞാനൊരു ദീർഘദൂരയാത്രയുടെയവസാനം
ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ
ഒരാളുടെയതിഥിയായിച്ചെന്നു.
എനിക്കപ്പവും വീഞ്ഞും
വേണ്ടിയിരുന്നു ,അത്രത്തോളം
ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു
അൽപം കുഴച്ച മാവും
മുന്തിരിയുടെ പഴുത്ത കുലയും
അയാളെനിക്കു തന്നു
ഞാനത്‌ നീരസത്തോടെ നിരസിച്ചു
നിന്റെ വാക്കുകളെന്തിനു
മറ്റുള്ളവർക്ക്‌
ചിന്തിക്കാനോ, ചിന്തിക്കാതിരിക്കാനോ
അധികബാദ്ധ്യതയായി
നൽകുന്നു???
ചിന്തകളത്രയും
തെളിവോടെ പകരുക
അൽപവും മിച്ചം
വയ്ക്കാതെ പകർത്തുക
അവസാനവറ്റിൽ നിന്ന്
സദ്യയൊരുക്കാൻ ഭഗവാനാണു
വായിക്കുന്നതെന്നു
മാത്രം കരുതുക
ഓർമ്മകളുമനുഭവങ്ങളും
ഭാരമേറിയ കല്ലുകളാണു
അവയെ ഭാണ്ഡത്തിൽ നിന്നിറക്കുക
അവയ്ക്കു മുകളിൽ ചുവടുറപ്പിക്കുക
സ്വപ്നങ്ങളും ഭാവിയും
വളരെ ദൂരേയ്ക്കെറിഞ്ഞു
കൊള്ളിക്കാൻ പാകത്തിൽ
ചെറുകല്ലുകളായി കൈയിൽ കരുതുക
വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ
ഭാരം അങ്ങനെ ലഘൂകരിക്കുക
പ്രണയിക്കപ്പെടുകയെന്നാൽ
അടിമയായി വിൽക്കപ്പെട്ട്‌ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക്‌
നാടുകടത്തപ്പെടുകയാണെന്ന്
ആരാണു പറഞ്ഞു
പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌
നിങ്ങൾ
നിങ്ങളായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ
മറ്റൊരാൾക്ക്‌
നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കാനാവൂ
നിങ്ങളുടെ
ആകാശം വിശാലവും
ഭൂമി തളിർപ്പുകൾ നിറഞ്ഞതും
ആക്കാൻ ആർക്കു കഴിയുന്നുവോ
വയലറ്റ്‌ പൂക്കളെ കാണാൻ
നിങ്ങൾക്കൊപ്പമാരു പുറപ്പെടുന്നുവോ
അപ്പൊഴല്ലാതെ പ്രണയത്തെ എപ്പോഴാണു തേടേണ്ടത്‌
അതൊരു നിഴലിലും
നിശബ്ദമായി ഉറങ്ങുന്നില്ല
പ്രണയിയുടെ തണൽ തേടുന്നത്‌
നിങ്ങളിലെ അലസനായ മനുഷ്യനാണു
അപ്പോൾ മാത്രം കോർത്തുകെട്ടിയ കൈവിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ പ്രണയം ഒഴുകിപ്പോകുന്നു
ആരുടെയും സ്വന്തമല്ലാത്തപ്പോൾ
സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത
ജീവിയാണു പുരുഷൻ
ഭൂമിയുടെ
സാങ്കൽപികമായൊരു
അച്ചുതണ്ട്‌ പോലെ
അത്രയഗാധമായൊരു
സ്നേഹത്തിന്റെ ബലമില്ലാതെ
അവനു ഭ്രമണം സാധ്യമല്ല
അമ്മൂമ്മയുടെ ,
അമ്മയുടെ,
കാമുകിയുടെ ,
ഭാര്യയുടെ ,
മകളുടെ ,
സ്നേഹശാസനകളില്ലാത്തൊരു
ലോകത്തവൻ അനാഥനാകും
ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണവൻ
എപ്പോഴൊ മുതിർന്നുവെന്ന
തോന്നലിൽമാത്രം
ചുവടു തെറ്റുന്നവൻ
ഇന്നലെകളെ കൊണ്ട് അഥവാ ചരിത്രം കൊണ്ട്
നിങ്ങൾക്കൊരു
പ്രസംഗം തയാറാക്കാനാവും
നാളെയുടെ അല്ലെങ്കിൽ ഭാവിയുടെ
ചിറകുകളുടെ ഭാരം പോലും
നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ താങ്ങില്ല
ഇന്നിന്റെ , ഈ വർത്തമാനത്തിന്റെ
അതിരുകളിൽ നിങ്ങളാണു
ചക്രവർത്തി
അവനവനോടൊപ്പം
ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു
മനുഷ്യൻ ഏറ്റവുംകൂടുതൽ
ആനന്ദമനുഭവിക്കുന്നത്‌;
ആ ആനന്ദത്തിൽ നിന്നാണു
പ്രതിഭകൾ ജനിക്കുന്നത്‌,
തനിക്കു പുറത്തും അവൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്‌ സ്വന്തം അപരനെത്തന്നെയാണു.
ചിന്തകളിലും വ്യാപാരങ്ങളിലും താദാത്മ്യപ്പെടാനാവുന്നൊരാളെ
തനിക്കുള്ളിരുന്നു മുഷിയുന്ന
ഇടവേളകളിലാണവൻ മറ്റുള്ളവരെ തിരയുന്നത്‌ .
ആ ഇടവേളകൾക്കാവശ്യമായ
ദൈർഘ്യമാണു
ഓരോരുത്തരെയും
നിർവ്വചിക്കുന്നത്‌
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലൊരിക്കലും
ഇല്ലാത്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ
കഥ കേള്‍ക്കാനായി
നമുക്ക് മൂന്നു രാജ്യങ്ങള്‍
കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്
ആദ്യത്തെ രാജ്യം അവിശ്വസനീയതയാണ്
കഥകള്‍ അങ്ങനെ ആയിരിക്കണമല്ലോ
അവള്‍ക്കായി ഒരുങ്ങിയ വഴികള്‍
അവള്‍ നടന്ന പകലുകള്‍
ഉറങ്ങിയ രാവുകള്‍
രണ്ടാമത്തെ രാജ്യവും അവിശ്വസനീയതയാണ്,
അവള്‍ ചെയ്ത ജോലികള്‍
നേടിയ അറിവുകള്‍
അവളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങള്‍
മൂന്നാമത്തെ രാജ്യവും അവിശ്വസനീയത തന്നെയാണ്
അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങള്‍
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍
അവളുടെ വാക്കുകള്‍
ഈ മൂന്നു രാജ്യവും
കടന്നെത്തുമ്പോള്‍
നാം സ്വന്തം ഗ്രാമത്തില്‍
എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതായി കാണും
കാടിന്റെ അരികിലായി
അവള്‍ അലസമായിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍
മേയാന്‍ വിട്ട കുതിരകളെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്
അവള്‍ ചോദിക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞേക്കും
പതിവു നടത്തങ്ങള്‍ക്ക്
തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു
താനൊരു നീണ്ട യാത്ര പോവുകയാണെന്ന്
അവള്‍ തോന്നിപ്പിച്ചേക്കും
ദൂര യാത്രകള്‍ക്ക്
അയഞ്ഞ പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞു
അവള്‍ ഗ്രാമീണതയെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും
അവള്‍ക്കൊപ്പം
ഒരിക്കലും സഞ്ചരിക്കാത്തവരുടെ
കൈകളില്‍ നിന്നൂര്‍ന്നു പോവുകയോ
അവള്‍ക്കൊപ്പമെത്താന്‍ കഴിയാത്തവരുടെ
കൈകളാല്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്ത്
അവിശ്വസനീയതയുടെ രാജ്യത്ത്
ഒരു കഥയായി അവള്‍ തുടരുമ്പോഴും
മൂന്നു രാജ്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള
ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ
അതിസാഹസിക കഥ കേള്‍ക്കാന്‍ നാം കാതു കൂര്‍പ്പിക്കുകയാവും
ഗ്രാമവാസിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി
നഗരഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നു
അവളൊട്ടും തിരക്കുകൂട്ടാതെ
നടക്കുമ്പോൾ
ആളുകൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു.
ഇലകൊഴിച്ച്‌ മരങ്ങളും
പടം പൊഴിച്ച്‌ പാമ്പുകളും
പുതുമനേടുമെന്നറിയാവുന്ന അവൾ
നഗരം തന്റെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം മാറാൻ എന്നും മറന്നുപോകുന്നതു കാണുന്നു.
ഒരു കാവൽക്കാരൻ അവളുടെ സഞ്ചി പരിശോധിക്കുന്നു
അടുക്കിവച്ച വസ്ത്രങ്ങളോ
പലനിറത്തിലുള്ള ചെരുപ്പുകളൊ
അതിലില്ലെന്നു കണ്ട് അയാളിലൊരു പുശ്ചഭാവം നിറയുന്നു
ഈ നഗരത്തെ മുഴുവൻ
അയാളാണു
കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതെന്ന
മനോഭാവം കണ്ട് പെൺകുട്ടി ചിരിക്കുന്നു
അവളുടെ സാവധാനതകൊണ്ട്‌
തന്റെ തിരക്കിൽ അവളെ അലിയിച്ചെടുക്കാൻ നഗരത്തിനാവുന്നതേയില്ല
നഗരം അതിന്റെ മതിലുകൾക്കപ്പുറമൊരു കാടതിർത്തിയായ ഗ്രാമത്തിലേക്ക്
അവളെ പുറന്തള്ളുന്നു
അവൾ തുന്നി നൽകിയ നിറങ്ങളിൽ
കാടും കടലും കനത്തു നിൽക്കുന്നതായി കാണുന്ന
നഗരവാസികൾ
അവളെ തിരഞ്ഞ്‌ നഗരത്തിനു പുറത്തേക്കു പോകുന്നു
ഇപ്പോൾ നഗരം ആളുകളുടെ
ഹൃദയപരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന്
നാടുകടത്തപ്പെടുന്നു.
ഇലകളെ ഞാനെത്രയിഷ്ടപ്പെടുന്നു,
പൂക്കൾ കണ്ണിനു ആനന്ദമേകുന്ന കാഴ്ച തന്നെയാണു
ഇലകളോ , ജീവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുന്നു.
വേരിൽ നിന്ന് തളിർപ്പിലേക്കൊരു
പാതയുണ്ടെന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരില മറ്റൊന്നിനോടു
സംസാരിക്കുമ്പോൾ
കാറ്റെന്ന് നാമനുഭവിക്കുന്നു
ഇലകൾആഹാരം
പാകപ്പെടുത്തുമ്പോൾ
സർവ്വപ്രപഞ്ചവും
ആശ്വസിക്കുന്നു
ആഴത്തിലൊഴുകുന്ന
ജലവും
ഉയരത്തിലലയുന്ന വായുവും
ഇലകളുടെ തുടുപ്പിൽ
അടയാളപ്പെടുന്നു.
ഇലകൾ പുഞ്ചിരിക്കുന്നതാവാം
പൂക്കളായ്‌ നാം കാണുന്നത്‌.
വേരുകൾ വീഴുന്നതും
ആദ്യമറിയുന്നത്‌
ഇലകൾ തന്നെ
ഞങ്ങൾക്ക്‌, സ്ത്രീകൾക്കു
ഒരു ലോകമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ.
ഒരു പുരുഷനെ പേടിച്ച്‌
മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ചിറകിൽ
ഞങ്ങൾ അഭയം തേടില്ലായിരുന്നു.
ഒരു പുരുഷന്റെ തലച്ചോറിനെ തൃപ്തമാക്കാൻ
ഞങ്ങളുടെ തലച്ചോർ
ഒരു പൊതിച്ചോറിൽ പൊതിഞ്ഞുവയ്ക്കില്ലായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടമുള്ള വസ്ത്രം ധരിക്കുമായിരുന്നു,
കാടു മുതൽ കടലു വരെ
തനിച്ചും കൂട്ടമായും സഞ്ചരിക്കുമായിരുന്നു.
ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും
പാട്ടുപാടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അഭിനിവേശങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌,
സങ്കടങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌,
സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌
മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടു പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിന്റെ ഊഷ്മളത ഒരു തീച്ചൂടിനു ചുറ്റുമിരുന്ന് ഞങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുമായിരുന്നു
ഒരു സ്ത്രീക്ക്‌ കൂട്ടുപോകാൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ സ്നേഹം തന്നെ ധാരാളമാവുമായിരുന്നു.
സർവ്വോപരി ഒരു ലോകത്തിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ മറ്റൊരു ലോകമായി ഞങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടില്ലായിരുന്നു.
സ്ത്രീകൾ നിർവ്വചിക്കപ്പെടുകയേയില്ലായിരുന്നു
മരണകാരണമായൊരു മുറിവ്‌
ജീവിതം രക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ
ആഴത്തിലേൽക്കുകയാണു നീ
അദൃശ്യയായൊരു പക്ഷിയുടെ പാട്ട്‌
പുലർച്ചെ ജീവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുന്നതു
പോലെയുമാണത്‌
ആശയങ്ങളുടെ വിശാലതയിലേക്ക്‌
പടരുന്ന എന്റെ
ചില്ലകളിലിരുന്നാണാ കിളി
പാടുന്നത്‌
എന്നിലേക്കു തന്നെ വേരുറയ്ക്കുന്ന
എന്റെ നിയമങ്ങളാണവളുടെ പാട്ട്‌
നമ്മൾ ഒരായിരം തവണ മരണപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ളവരാകുന്നു,
പ്രിയപ്പെട്ട ഓരൊ ആളിന്റെ മരണത്തിലും അയാളുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് നാമും മരണപ്പെടുന്നുണ്ട്‌.
എന്നാൽ ആർക്കെങ്കിലും നമ്മെ കൊല്ലാനാവുന്നത്‌ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണു.
അവരുടെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ വേർപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മാത്രം.
ഒരായിരം തവണകൾ ജയിക്കാനുള്ള സാധ്യതകളും നമുക്കു മുന്നിലുണ്ട്‌,
തോൽ വി ഒരിക്കലേ ഉണ്ടാവൂ
തോറ്റെന്നു നമ്മൾ കരുതുമ്പോൾ മാത്രം
ജീവിതം നിന്നുപോകുമെന്നു തോന്നിച്ചിടത്തു വച്ച്‌
ഞാൻ എന്റെ വാക്കുകളെ കണ്ടുമുട്ടി.
കൈ നിറയെ
പ്രതാശയുടെ ഗന്ധവുമായി
അവയെന്നെ നീർച്ചാലിനരികിലൂടെ നടത്തി
കഴിഞ്ഞ കാലത്തുള്ളവരോടു
സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ
അത്ര ആയാസരഹിതമോ,
അടുക്കുള്ളതായ കാര്യമോ അല്ല,
സമകാലികനായഒരാൾക്കൊപ്പം നടക്കാനിറങ്ങുന്നത്‌
കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയിൽ
മാഞ്ഞുപോകാത്തവിധം
നിങ്ങളുടെ ജീവന്റെ
അപകടാവസ്ഥയുടെ
ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്
ഒരിലവരയ്ക്കുന്നതു
പോലെയാണത്‌,
മഞ്ഞിലും മഴയിലും
ഒഴുകിപ്പരക്കാവുന്ന
വെറും ചായത്തിന്റെ
സ്വാഭാവികഗുണങ്ങൾ ഓർക്കാത്തവിധം ഹൃദയവുമായി മാത്രം
നിങ്ങൾ സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌
ആദ്യവുമവസാനവുമായി
ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊത്തുപണിയുടെ അനന്തഭംഗിയിൽ
കണ്ണുകൾ കൊരുത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ
ഒരു ധ്യാനാവസ്ഥയിലായിരിക്കേണ്ടതുമുണ്ട്‌
ഒരു പെൻസിൽ പോലെ
ജീവിതമെന്നെ കൂർപ്പിക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ മായ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന
എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ
എഴുതി വയ്ക്കുന്നു.
ജീവിതമെന്റെ
മുന കൂർപ്പിക്കും വരെ
വീണ്ടും കാത്തിരിക്കുന്നു.
നനഞ്ഞാൽ പടരാത്ത
അക്ഷരങ്ങളെ
എഴുതിയെഴുതി
തേഞ്ഞുതീർന്നുപോവുക
എന്നല്ലാതെ
എനിക്കെന്താണു ചെയ്യാനുള്ളത്‌?
ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നു
രണ്ടുപേർ തിരിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ
ആത്മഹത്യാമുനമ്പിനു ശേഷമുള്ള അനന്തതയാണു മുൻപിൽ ,
അതിലേക്കു നടക്കാൻ സാങ്കൽപികമായൊരു പാതയുണ്ടാവുന്നു,
ആ പാത പിന്നീടു സത്യമാകുന്നു.
കാണുന്നവർക്കതു
നൂൽപ്പാലം പോലെ അരക്ഷിതമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.
നടക്കുന്നവർക്കത്‌
അവർ സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ ലോകത്തിന്റെ വഴിയെന്നു തോന്നുന്നു.
ആഴത്തിലേക്കു , അത്രയാഴത്തിലേക്കു താഴ്‌ന്നു പോയവർ
പിന്നെയൊരു ഉയരങ്ങളിലും ഭ്രമിക്കുന്നില്ല ;
അവർക്കു നിരപ്പുവഴികളെക്കാൾ വലിയ സമ്മാനവുമില്ല.
ഞാനെപ്പോഴും
മരണത്തെ വായിച്ചവരെഴുതിയതു
വായിക്കുന്നു.
അവരൊരിക്കലും
ജീവിതത്തെയും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല
എന്നു കൂടി വായിക്കുന്നു.
മരണത്തിലേക്കു നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവരെങ്ങനെ വെയിൽകായുന്നു ? മഴ നനയുന്നു?
എന്റെ മഴകൾ ഞാൻ നനയാതെ പോകുന്നു ,
എന്റെ വെയിൽ ഞാൻ കായാതെ പോകുന്നു .
ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ
ജീവിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു .
മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ മരിക്കാനും
ജീവിതത്തിലേക്കു നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ
ദൂരെ പ്രകാശഗോപുരങ്ങളിലേക്കു
കൈ ചൂണ്ടിയവർക്കു നന്ദി.
നിങ്ങളുടെ ചൂണ്ടുവിരലുകളും
കാൽച്ചുവട്ടിലെ മണൽത്തരികളും
എനിക്കു കാണാൻ സാധിച്ചത്‌
സൗഹൃദങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു
ഉരുകിത്തീർന്നവരുടെ പ്രകാശം
സ്വർഗ്ഗം
ഒരാൾ സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച്‌
തീവ്രമായി
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അയാൾക്കു പിറകിൽ
നിന്നൊരമ്മ പറഞ്ഞു,
നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ
അന്യരുടെ ചോര കലർത്തരുത്‌
നാവികനായ സുഹൃത്തുമൊന്നിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ
കത്തുകളയയ്ക്കുന്നതും
തീ കായുന്നതും
പാഴ്‌വേലകളാണെന്ന്
അയാൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു
ഒരു കപ്പൽഛേദത്തിനു ശേഷം
കാട്ടിൽ ആരോ കൂട്ടിയ
തീ കാഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച്‌
നാവികനായ സുഹൃത്തിന്റെ
കത്ത്‌ ഇന്നലെ വന്നിരുന്നു
ഞാനൊരു രോഗിയെ
കാണാൻ പോയി
അവർ മുറ്റത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു
എന്നോടൽപം വെള്ളം
ചോദിച്ചു.
കിട്ടിയ ജലം
ചെടിക്കൊഴിച്ചുകൊണ്ട്‌
മഞ്ഞുകാലം വാതിലിനു പുറത്തു നിൽക്കുന്നു,
നീയീ വേനലിനെ അതിജീവിക്കട്ടെ എന്നാശംസിച്ചു;
പിന്നെ ഞാനൊരിക്കലും
കൈനിറയെ
മടുപ്പുമായി
ആരെയും സന്ദർശിച്ചിട്ടില്ല
സംഭാഷണം
ഞങ്ങൾ രണ്ടു നല്ല
സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിൽ തർക്കത്തിലേർപ്പെട്ടു.
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും
ആശയങ്ങളുമായിരുന്നു
വിഷയം
ഒരു പകൽ നീണ്ട
ചർച്ചയ്ക്കൊടുവിൽ
കൈ നിറയെ മധുരനാരങ്ങയുമായി
ഒരാൾ ഞങ്ങളെ കാണാനെത്തി.
അതു പിഴിഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഞങ്ങൾ ഇരുപാത്രങ്ങളിലായി
അതു പിഴിഞ്ഞെടുത്തു.
അതിനൊരേ മധുരമായിരുന്നു
യാത്രകൾ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു
അതെന്തിനെന്നുള്ള
ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്നു
രക്ഷപെട്ട്‌ ഉത്തരങ്ങളിലേക്കു പലായനം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനൊരു യുദ്ധം കണ്ടു.
ജയിച്ചവൻ ഒരു നിമിഷം സംസാരിച്ചു.
പ്രതീക്ഷകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവനോടു പോരാടുമ്പോൾ
വന്യമൃഗങ്ങളെക്കാളധികം അവനെ ഭയക്കേണ്ടതുണ്ട്‌
നാണയം
എനിക്കു വേണ്ടതെല്ലാം ആ കൊച്ചുമുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു
തണുത്തജലം കുടിക്കാനൊരു കൂജ
വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ചിടാനൊരു അഴ . വായിച്ചു തീർക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ.
കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ
തറയിൽ വീണാൽ നല്ല സ്വരം കേൾപ്പിക്കുന്ന
പൊട്ടാത്ത ഒരു പാത്രം.
എന്നിട്ടും അടുത്ത മുറിയിലെ ചുമയോട്‌ ഞാനൊന്നും നേടിയില്ലെന്ന് പരിഭവപ്പെട്ടു.
അയാൾ എനിക്കു രണ്ടു നാണയങ്ങൾ തന്നു.
അതു ചിലവഴിച്ചു വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഞാൻ ഉച്ചവരെ കടൽത്തീരത്തു പോയിരുന്നു .
രണ്ടു നാണയങ്ങളുമായി മടങ്ങിയെത്തി.
അയാൾ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു,
ഒന്നു പോയകാലത്തിന്റെ നാണയമായിരുന്നത്രേ
ഇനി ചിലവഴിക്കാനാവാത്തത്‌.
മറ്റൊന്നു കടൽതീരത്തുപേക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ആരെങ്കിലും കണ്ടെടുക്കുമായിരുന്നെന്ന്
ചൂടുചായയ്ക്കിടയിൽ
അയാളെനിക്കൊരു കണക്കദ്ധ്യാപകനായി
ജീവിതത്തിന്റെ പെൻഷൻ പറ്റാറായ അദ്ധ്യാപകൻ
പൂച്ച
ഒറ്റയ്ക്കുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ
ഒരു പൂച്ച
എന്റെ ചങ്ങാതിയായി വന്നു.
അതെനിക്കു മുന്നിൽ
കാലിൽ തട്ടി തട്ടി
നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
വേഗത്തിൽ നടന്ന്
എവിടെയും എത്താനില്ലാതിരുന്നിട്ടും
എനിക്കു കലശലായ
കോപം വന്നു.
ആ പൂച്ചയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
അതിലും പതുക്കയേ
ഞാൻ നടക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.
മഴയ്ക്കു മുൻപ്‌
വീടെത്തുകയുമില്ലായിരുന്നു
കുട്ടികൾ കളിക്കുകയായിരുന്നു
ഒഴിവുകാലമാണെന്നവർ പറഞ്ഞു.
ചെറിയ വട്ടം വരച്ച്‌ അതിനുള്ളിലേക്കും വെളിയിലേക്കും അവർ ചാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എനിക്കവരോട്‌ ആരാധന തോന്നി.
ഉള്ളിലേക്ക്‌ ചാടിയാൽ പുറത്താകുമെന്ന് ഭയന്ന്
ഞാനെത്രകാലമായി പുറത്തു തന്നെ നിൽക്കുന്നു.
അത്ഭുതം
----------------
അതെന്റെ ഒഴിവിന്റെ ആദ്യകാലമായിരുന്നു,
ജീവിതത്തിൽ നിന്നു ഒളിവിലുമായിരുന്നു
ഞാൻ അത്ഭുതങ്ങളെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പൂ വിരിയുന്നതോ, സ്ത്രീകൾ ജലവുമായി പോകുന്നതോ എനിക്കത്ഭുതമായി തോന്നിയില്ല
ഇപ്പോൾ ആ കാഴ്ച അന്നങ്ങനെ കണ്ടുനിന്ന ഞാൻ തന്നെ ഇന്നു എനിക്കൊരത്ഭുതമാകുന്നു
അത്ഭുതങ്ങൾ ആകാശത്തു വിരിയുമെന്ന് കേട്ട കഥകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ നോക്കാൻ ഞാൻ മറന്നതായിരിക്കാം .
എന്റെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി പുല്ലുമൂടാതെ പോയത്‌ ഒരിക്കലും
ഞാൻ കണ്ടില്ല
അധികം കാര്യമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത്‌
വലിയ ഇടവേളകളില്ലാതെ സന്ദർശകരുണ്ടായിരിക്കുക എന്നതുമൊരത്ഭുതമല്ലേ
മങ്ങിയ ചെറിയ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ
മുറിയിലെത്തുന്ന പ്രകാശത്തെ നോക്കി
എനിക്കത്ഭുതപ്പെടാനാകുന്നുണ്ട്‌.
കരിങ്കൽ ഭിത്തിയിൽ തറച്ച വലിയ ഛായാചിത്രത്തിലല്ല ഞാനിപ്പോൾ ഉള്ളത്‌.
മുറിയിലാകെ പറ്റിയും പടർന്നും നിൽക്കുന്ന കാട്ടുമുല്ലയിലെ പൂവുകളുടെ മണം ഞാൻ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട്‌.
ദൂരെയൊരു പച്ചനിറഞ്ഞ താഴ്‌വരയുണ്ടെന്നൊ,
മഞ്ഞുറയുന്ന ഒരു തടാകമുണ്ടെന്നൊ അല്ല
എവിടെയും പ്രകാശമുണ്ടെന്നും
എന്റെ ലോകത്തേക്കതിനു കടന്നു വരാൻ ഒരു ജാലകമുണ്ടെന്നുമാണിപ്പോൾ എന്റെ ചിന്ത.
ഒരിക്കൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ഒരു ചിത്രം കണ്ടെടുക്കപ്പെടും .
പൂവിന്റെ ദളങ്ങളും ഇലകളുടെ പച്ചയും കൊണ്ടെഴുതിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം
അവളുടെ മുടിയിൽ ഒരിക്കലും ഒഴിയാതെ കാട്ടുമുല്ലപ്പൂക്കളുണ്ടാവും .
അവൾക്കരികിൽ നിന്നു എതിർ ദിശയിലേക്കു നോക്കിയാൽ
ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്കു പ്രകാശം കടന്നുവരുന്ന മങ്ങിയൊരു ചില്ലുജാലകം കണ്ട് നിങ്ങളും അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം
അസ്തിത്വദുഖമെന്നൊരു കിളിയും പ്രഭാത കിരണങ്ങളിൽ പാട്ടുകളാൽ മുറിവേൽപിക്കുന്നില്ല.
വിളഞ്ഞ നെൽപാടങ്ങൾ തിരഞ്ഞു ചിറകുവിടർത്താതിരിക്കുന്നുമില്ല
അസ്തിത്വദുഖമെന്നൊരു പൂവും
ദളങ്ങളെ മടക്കുന്നില്ല
തേൻ ചുരത്താതിരിക്കുന്നില്ല
അസ്തിത്വദുഖത്തിലൊരു തേനറയും
ശൂന്യമായിരിക്കുന്നില്ല
മെഴുകിനാൽ മുദ്രവയ്ക്കപ്പെടാതെയും
പോകുന്നില്ല
അസ്തിത്വ ദുഖമെന്നൊരു പാമ്പും
പടം പൊഴിക്കാതെയോ പത്തി വിടർത്താതെയോ വെയിൽ കായുന്നില്ല
ഒരു നേരം കണ്ണു തെറ്റിയാൽ
വേട്ടക്കാരൻ ഇരയായേക്കാവുന്ന ഭൂപടങ്ങളിൽ
അസ്തിത്വദുഖമെന്നാരും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നില്ല .
എനിക്കിനി കൂടുതൽ ആർദ്ദ്രമായി പുലരികളെ ചുംബിക്കാനാകും
കൂടുതൽ അഗാധമായി നിന്നെ
സ്നേഹിക്കാനാവും
എന്നിൽ നിന്നൊരു വാക്കിനെ കുടുക്കിട്ട്‌ ലോകത്തിലേക്കു വലിച്ചു കെട്ടാൻ കൂടുതലെളുപ്പത്തിലാവും
