ഹൃദയം

ഹൃദയത്തിന്‍റെഅറകള്‍
വര്‍ധിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു !!!
താളം മാറി മാറി വരുന്നു !!!
മരണത്തിലേക്കിനിയധികദൂരമില്ലത്രെ

മിടിപ്പുകളിലറിയാം
പൂക്കാത്ത കാടാണോന്നില്‍
ഇനിയൊന്നില്‍ അമാവാസി
കരിമ്പടം പുതച്ചുറങ്ങുന്നു

ചില്ലകളില്ലാത്ത ചിറകൊടിഞ്ഞ
പക്ഷികള്‍ക്കായോന്ന്
നിറുത്താതെ പെയ്യും മഴക്കും
നിലാവിനും മറ്റൊന്ന്

യക്ഷിക്കഥകള്‍ക്ക് മുടിയഴിച്ചിടാനും
മാലാഖമാര്‍ക്ക് ചിറകുവിരിക്കാനും
കടലാസുവള്ളങ്ങള്‍ക്ക്
ഒഴുകിനടക്കാനും ഇടം വേണ്ടേ ??

ആരൊക്കെയോ തൂങ്ങി മരിച്ച
മരക്കൊമ്പുകളും
എന്‍റെ അസ്ഥി പന്ജരവും
ഞാനെവിടെ സൂക്ഷിക്കും ?

വരില്ലെങ്കിലും വെറുതെയെങ്കിലും
ഒരു വസന്തത്തിനായി ഇടമൊരുക്കണ്ടേ???
ഒരു കുന്നും ഉരുളുന്ന കല്ലും
തോല്‍ക്കാതെ തോല്‍ക്കുന്ന
ഭ്രാന്തിന്റെ ചിരിയും അറകള്‍ തേടുന്നു

അലകളുറങ്ങാത്ത കടലും
ഉരുകുന്നൊരു മണ്‍ചിരാതും
വെള്ളിടികളും അറകള്‍
പകുത്തു പതം പറയുമ്പോള്‍

ഇടമില്ലാതെയലയുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും
അറപ്പെരുക്കങ്ങളില്‍ പൊട്ടാത്ത
ഹൃദയത്തോടൊപ്പം ഞാനും
മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ !!!!!

കോലങ്ങൾ

കാലം
കെട്ടിയാടിക്കുന്നു
ചില കോലങ്ങൾ

സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവർ

ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്‌
എനിക്കു  സ്നേഹിക്കാൻ
ഒന്നുമില്ലെന്നു പരാതിപ്പെട്ട്‌
ഞാനൊരു വെളുത്ത  പക്ഷിയെവാങ്ങുന്നു.
വസന്തകാലത്ത്‌ അതു പാടുന്നു .
ഞാനതിനെ താലോലിക്കുന്നു. 

  ചെറിയ തൂവലുകൾക്കിടയിൽ
കറുത്ത പുള്ളികൾ കാണുമ്പോൾ
വെളുത്ത പക്ഷിയോടുള്ള
എന്റെ സ്നേഹം കൂടുന്നു.
ഞാനതിന്റെ കറുത്തതൂവലുകൾപിഴുത്‌
അതിനെ കൂടുതൽ
വെളുത്തതാക്കി സ്നേഹിക്കുന്നു .

വർഷകാലത്ത്‌
അതെവിടെയൊ പതുങ്ങുന്നു .
തിരഞ്ഞു മടുക്കുമ്പോൾ
എപ്പൊഴും സ്നേഹിക്കാനായി ഞാനതിനെ ഒരു കൂട്ടിലടയ്ക്കുകയും
എല്ലാവരെയും കാണിച്ച്‌
എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .
എന്റെ പക്ഷിക്ക്‌
ഇപ്പൊൾ അധികം തൂവലുകളില്ല
എങ്കിലും എന്റെ സ്നേഹഭാജനമായി
അതു വെളുത്തു തന്നെയിരിക്കുന്നു .
വസന്തകാലത്ത്‌ അതു പാടാറില്ലെങ്കിലും
കൂടിനു പുറത്തു നിന്നു ഞാൻ
താലോലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

എനിക്കു സ്നേഹമില്ലെന്നോ?
ഇതിൽ കുറഞ്ഞ എന്തു ശിക്ഷയാണു
നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കുള്ളത്‌?

സാധാരണ വൈകൃതങ്ങള്‍

ഭാഷയെ ശ്രേഷ്ഠമായി കാണുകയും അവളുടെ  രൂപപരിണാമത്തില്‍ ആശങ്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന  ഒരു 
കുലീന കാലഘട്ടത്തിന്റെ മറുപുറത്ത് വിശ്വാസ്യതയും സ്വീകാര്യതയും  ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു  നില്‍ക്കുകയാണ്  വാര്‍ത്താ  മാധ്യമങ്ങള്‍

വിശദീകരണമാവത്ത‍കളിലേക്ക്,  മനംമടുപ്പിക്കുന്ന വായനകളിലേക്ക്‌  മുഖം  പൂഴ്ത്താനാവാതെ  ചാനലുകളില്‍  നിന്നും പത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും  നാം  ചിന്തകളിലേക്ക്  മാറുന്നതിന്റെ  കാരണവും  മറ്റൊന്നല്ല

സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ  നേര്‍ക്കാഴ്ചകളെ ,കണ്ണീരിനെ  ചിരിയെ  ഒക്കെയും  തൂക്കി  വില്‍ക്കുന്ന കച്ചവടത്തിന്‍റെ  കണ്ണുകളുടെ  സ്ഥാനമാണ്  വാര്‍ത്തകള്‍  ഇപ്പോള്‍  അലങ്കരിക്കുന്നത്. വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ ആകുകയും വാര്‍ത്തകള്‍  വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍  ആവുകയും ചെയ്യുന്ന  വൈപരീത്യമാണ്  നാം  കാണുന്നതും ,

വാര്‍ത്തയെ നിരൂപണം  ചെയ്യേണ്ടതായ ഒരു  ദുരവസ്ഥയുടെ കാലത്തില്‍ മാധ്യമധര്‍മം  ഒരു  സാധാരണ വൈകൃതം എന്ന നിലയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുമ്പോള്‍  മാധ്യമങ്ങളുടെ  വിശ്വാസ്യതയും  സ്വീകാര്യതയും  ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ് , എക്കാലത്തെക്കാളുമധികമായിത്തന്നെ

കാലത്തിന്‍റെ  അവശ്യകതയായി  ചോദ്യങ്ങളും  അവയുടെ  അനിവാര്യതയായി  ഉത്തരങ്ങളും  ഉയര്‍ന്നു വന്നേക്കാം , അവയ്ക്കൊപ്പം കയ്ക്കുന്ന  സത്യങ്ങളും ,അമൃതിന്റെ  ധര്‍മകുംഭങ്ങളും മാനവികതയുടെ  മേല്‍ക്കൂരകളില്‍  സ്ഥാനം  പിടിച്ചേക്കാം.ഒപ്പം
ഒരുപക്ഷേ ചില മാധ്യമങ്ങളുടെയെങ്കിലും അകാലചരമവും പ്രതീക്ഷിക്കാം

കടങ്ങൾ

മുന്നോട്ടെന്ന  പോലെ  തന്നെ 
കാലം  പിന്നോട്ടും  കറങ്ങും .
സമയവും  ദിവസവും 
മാസങ്ങളും  വര്‍ഷങ്ങളും 
അളന്നെടുക്കുന്ന 
മനുഷ്യന്റെ  മാനദണ്ഡങ്ങളൊന്നും
അതിനു  ബാധകമല്ല .

മുന്നോട്ടു  മാത്രം 
നോക്കിയിരിക്കുന്ന  മനുഷ്യന്റെ 
സമയത്തിന്റെ  അളവുകോലില്‍ 
ഭൂതകാലം  മടങ്ങിവന്ന് 
ചിലതൊക്കെ  പറയും .
പഴയ  കടങ്ങള്‍  വീട്ടും. 
പട്ടിണി  കിടന്ന 
ബാല്യത്തിന്റെ  കണക്കുകള്‍ ,
സ്നേഹം  കൊതിച്ച
ഭാഗ്യം കെട്ട  ഏടുകള്‍
  ഒക്കെയും  അതിലുള്‍പ്പെടും .

  ചില   സന്ധ്യകള്‍  തിരിച്ചു വരും 
എന്നോ  ഉരുകിയൊഴുകിപ്പോയ  മെഴുകുതിരിയുടെ  ഉടല്‍  വീണ്ടുമുയിര്‍ക്കും

അലിഖിതം

അലിഖിതമാണു പ്രകൃതിനിയമങ്ങൾ;
അലംഘനീയവും,
പുഴുവിലുറങ്ങിയ പൂമ്പാറ്റ പോലെ
എന്റെ തപസ്സുകാലം കഴിഞ്ഞു.
ഇനി ഞാനൊന്നു പറന്നോട്ടെ...

വാക്കുകൾ

ഒരു വാക്കു പലരോടു പറയുമ്പോൾ ചിലരിൽ ഇരുളിലേക്കും
ചിലരിൽ വെളിച്ചത്തിലേക്കും പോയേക്കാം

ഇരുൾ ഇല്ലായ്മയുടെയൊ
വെളിച്ചം നിറവിന്റെയോ
അടയാളങ്ങളല്ല;

ഇരുളിലെ വാക്കുകൾ
ഒരോർമ്മയിൽ തുടിച്ചെന്നു വരാം
ഉണ്മയിലേക്കു പൊടിച്ചുവരാം

വെളിച്ചപ്പെടുന്ന വാക്കുകൾക്ക്‌
അനുഭവങ്ങളുടെ ആകൃതിയിൽ
നിഴലുകളുണ്ടായേക്കാം

പലയാവർത്തി പറയുന്ന
വാക്കുകൾ
കുന്നുപോലെ ഉറച്ചതാകും
അതിൽ വേരോടുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാൽ
പുതിയൊരു
ആവാസവ്യവസ്ഥ തന്നെ
പൂത്തൊരുങ്ങിയേക്കാം

ജയില്‍പുള്ളി

എന്നും  രാത്രി  ജയില്‍  ചാടുന്ന
ഒരു  ജയിലറെ ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടി .
അയാള്‍  യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ നിന്നു
തന്റെ  സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്
ചാടുകയായിരുന്നു .!!

വീണ്ടും  രാവിലെ
പൊതു വാതിലിലൂടെ
അയാള്‍  യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക്
അധികാര ചിഹ്നങ്ങളോടെ
കടന്നു വന്നു .

നരച്ച  കണ്ണുകളില്‍  നിന്നു
തന്റെയും  അവരുടെയും
പൊലിഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി
വീണ്ടും മതില്‍  ചാടി .

ഞാന്‍  അയാളോടു പറഞ്ഞു ;
നമ്മളെന്നും  ഇങ്ങനെയാണ് ,
ജീവിതവും  സാഹചര്യങ്ങളും
പൂച്ചെണ്ടുകള്‍  തന്നു  യാത്രയാക്കുന്നത്‌  വരെ
നാമിരുട്ടില്‍ നമ്മില്‍  നിന്നു  നമ്മിലേക്കു
ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും

എന്നാല്‍  ഒരു  ജയില്‍ പുള്ളിയെ  നോക്കൂ;
ജയില്‍  ചാടിയവന്‍  എന്നൊരു
പേരു  മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ച്
അയാളെത്ര വേഗമാണ്
ഈ  തടവറകളെ  പിന്നിലാക്കി
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്  ഓടിമറയുന്നത്‌

പ്രത്യാശ

കത്തിച്ചു വച്ച വിളക്കു പോലെയാകരുത്‌;
പ്രത്യാശ ,
കാറ്റൂതിയാൽ അതു കെട്ടുപോയേക്കാം

കനൽ  തിളങ്ങുന്ന
അടുപ്പുപോലെയുമാവരുത്‌;
തിളച്ചു തൂവുന്ന
നുരകളിലണഞ്ഞു പോയേക്കാം

കടുത്ത വേനലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ
മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ട
ഒരു മരത്തിന്റെ വേരുപോലെ
ആയിരിക്കണമത്‌

മഞ്ഞിലോ, മഴയിലോ
വഴി മാറി വരാൻ പോകുന്ന
ഒരരുവിയുടെ നനവിലോ
മുളച്ചുവിടരാവുന്ന
എത്രയിലകളാണത്‌
ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്‌

പൂർണ്ണത

ശരീരം അതിൽതന്നെ പൂർണ്ണമാണു
ഒരു നേരത്തെ അന്നം,
ഒരു കുമ്പിൾ ജലം
ചൂടിനോ തണുപ്പിനോ
ഒത്തവണ്ണം വസ്ത്രം
ഇതിൽക്കൂടുതൽ താങ്ങാൻ
അതിനാവില്ല.

ആത്മാവൊ,
പൂർണ്ണതയന്വേഷിച്ചു
ശരീരം ക്ഷീണിക്കും വരെ
അതിലൂടെയും
ശരീരം വിശ്രമത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ
അതിനു വെളിയിൽ
അറിയാത്ത ദേശങ്ങളിലും
കാലങ്ങളിലും
അലഞ്ഞു തിരിയുന്നു.

ആത്മാവിന്റെ അടങ്ങാത്ത
ഈ  ദാഹമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
ഭൂൂമിയിലെ പാതി പ്രദേശങ്ങളെ
മൃഗങ്ങളും
ശരീരത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ സൽപ്പേരും
കൈയടക്കുമായിരുന്നു

ദൂരം

മൂന്നുദിവസം പട്ടിണികിടന്നാൽ
ആഹാരം മോഷ്ടിക്കാവുന്നത്ര
സത്യസന്ധത

അൽപകാലം ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയാൽ
ജീവനുള്ള എന്തിനേയും
പ്രണയിക്കാവുന്നത്ര വിവേകം

ആരും തിരിച്ചറിയാതെ വന്നാൽ
സ്വയം സംസാരിക്കാവുന്നത്ര
സുബോധം

ഇതൊക്കെയാണു മനുഷ്യൻ

നമ്മൾ നിൽക്കുന്നിടത്തു നിന്ന്
വലിയൊരു കാറ്റ്‌ വീശാനെടുക്കുന്ന
സമയമാണിതിലേക്കുള്ള ദൂരം

പഴങ്ങൾ

ഓരോ മരവും
വേനലിനെ അതിജീവിക്കുന്നുണ്ട്‌
കൊഴിയുന്നയിലകളെ അടർത്തി
തളിരിലകൾക്ക്‌ ഇടമൊരുക്കുന്നുമുണ്ട്‌

നാമെന്തേ 
ഇന്നലെകളെ ചുമന്നു ചുമന്ന്
നാളെയുടെ ഇടം അപഹരിച്ച്‌
ക്ഷീണിക്കുന്നത്‌? 
ജീവിതം സന്തോഷം
പകരുന്നില്ലെങ്കിൽ
മരണത്തിനതാവുമോ?. 

വസന്തം മരത്തിലാണുറങ്ങുന്നത്‌!
ഋതുക്കൾ
ഉണർത്തുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ 
ജീവിതം നമ്മിലാണുള്ളത്‌!
സാഹചര്യം അകമ്പടി വരുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.
ഫലങ്ങൾ അഴുകുമ്പോൾ
വിത്തുകളെ തിരയുക
അവയിലെത്ര കാലത്തിന്റെ
ഫലങ്ങൾ അടയാളപ്പെടാനുണ്ടാവും

ചിത്രശലഭത്തിന്റെ ചെതുമ്പലുകള്‍

പിളര്‍ന്ന  ചുണ്ടുകളും 

തുറിച്ച  കണ്ണുകളുമായി 

നിലച്ച പിടച്ചില്‍ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന  

മത്സ്യത്തിന്റെ  ചിത്രം  കാണുമ്പോഴൊക്കെ 

അതിന്‍റെ  ചെകിളകളില്‍ 

നിന്നു  വേര്‍പെട്ട  ശ്വാസം

എന്‍റെ  തൊണ്ടയില്‍  തങ്ങി  നിന്നു 

അതിന്‍റെ  ചിത്രകാരനരികില്‍  

ഇരുന്നപ്പോഴെല്ലാം  

ചിറകു പോയ  ഒരു  കിളി 

എനിക്കുള്ളില്‍  പറക്കാന്‍  ശ്രമിച്ചു .

എനിക്കൊപ്പം  ആ  ചിത്രം 

സൂക്ഷിക്കാന്‍  ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു ; 

ചിലര്‍ അതെന്റെ  ഇഷ്ടഭക്ഷണം 

ആണെന്ന്  തെറ്റിദ്ധരിച്ചു .

ചിലര്‍ക്ക് അതൊരു  

വായാടിത്തമായി  അനുഭവപ്പെട്ടു .

ഞങ്ങളൊന്നിച്ച് വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍  

കടല്‍ തീരത്തിരുന്നു ;

ഞാനെന്‍റെ  കാഴ്ചയുടെ  പാതിയും  

ചിത്രകാരന്‍ ശ്വാസത്തിന്റെ  പാതിയും  

  മത്സ്യത്തിന്  നല്‍കി .

അതൊരിക്കലും കടലിലേക്കു

മടങ്ങിപ്പോയില്ല ,

ലോകത്തെ  മുഴുവന്‍  

ആവാഹിച്ച  സ്നേഹവും 

ഒരു  ജീവനു വേണ്ട  കാഴ്ചയും 

തനിക്കു  ലഭിച്ചെന്നു  പറഞ്ഞ്

ചരിത്രത്തിന്റെ  താളുകളില്‍  

ചെതുമ്പലുകള്‍  കൊണ്ട്

ഒരു  ചിത്രശലഭത്തെ  ഒട്ടിച്ചു ചേര്‍ത്തു 

പൂവ്‌

പൂവെന്നു കരുതി എന്നെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുവയ്ക്കരുത്‌
ഹൃദയത്തിലേക്കു വേരിറങ്ങിയാൽ
പിഴുതുമാറ്റുവാനാകില്ല
മുഖത്തു വിരിഞ്ഞുനിന്നാൽ
എന്റെ അഭാവത്തിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്കു
പിരിഞ്ഞു നിൽക്കുവാനുമാകില്ല.

കാട്ടുപൂവെന്നു കരുതി
വീട്ടുമുറ്റത്തു നിന്നു
പറിച്ചു നീക്കരുത്‌
പേരറിയാത്തൊരു പൂവിനെ തേടി
യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരും

ഓർക്കാതെയും മറക്കാതെയുമിരിക്കാൻ
വാതിൽ ചുവരിനഭിമുഖമായി
ഒരു ചിത്രമായി തൂക്കിയിട്ടേക്കൂ,

വരുന്നവരാരെങ്കിലും
ചോദിക്കുമ്പൊാൾ
ഓർമ്മിക്കുകയും
അല്ലാത്തപ്പോൾ
മറന്നു വയ്ക്കുകയും ആവാമല്ലൊ

അങ്ങനെയല്ലാതെ നിങ്ങൾക്കൊന്നും
ചെയ്യാനാവില്ല
എനിക്കുമൊന്നും ചെയ്യാനില്ല

ഞാനും നിങ്ങളും

നിങ്ങൾ പണത്തെ കാണുന്നു
ഞാൻ അതു സ്നേഹമായി എണ്ണുന്നു

നിങ്ങൾ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നു
എനിക്കതും സ്നേഹമാകുന്നു

നിങ്ങൾക്ക്‌ ഓർമ്മകൾ ഭാരമാകുന്നു
ഞാനതിൽ സ്നേഹം കണ്ടെത്തുന്നു

നിങ്ങൾ വാക്കുകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു
ഞാൻ സ്വരങ്ങളിൽ സ്നേഹം അറിയുന്നു

നിങ്ങൾ പുറത്തേക്കു പോകുന്നു
ഞാൻ അകത്തുണ്ടെന്നു മറന്നു പോകുന്നു
ഞാൻ നിങ്ങളെ ചുമന്ന് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു

നിങ്ങൾ മൗനമാകുന്നു
ഞാനൊരു കടലോളം സ്നേഹരാഹിത്യം അനുഭവിച്ച്‌ആരും കണ്ടെത്താത്ത
ഒരു വൻ കരയായി അവശേഷിക്കുന്നു

അഞ്ചിതളുള്ള പൂവ്‌

അഞ്ചിതളുള്ള പൂവ്‌

നമുക്കിടയിൽ  വിരിഞ്ഞ അഞ്ചിതൾ
പൂവിനെക്കുറിച്ച്‌;

ഒരിതൾ പുരാതനകവാടങ്ങളുടെ മുഖം; സിംഹമുദ്ര.
ധൈര്യത്തിന്റെ അനശ്വര
കൊത്തുപണികളിൽ സംരക്ഷണചിഹ്നങ്ങൾ,
ജീവിതത്തിലേക്കു നടക്കാൻ അവ പറയുന്നു

ഇനിയൊന്നു  ഒരു കുമ്പിൾ തെളിനീരിന്റെ
ഓളങ്ങൾ ഇളകുന്നത്‌; ദാഹശമിനി,
കടലോളം ആശ്ലേഷിക്കുകയും
മഴത്തുള്ളിയോളം പ്രാണനെ
നനയ്ക്കുകയും ചെയ്ത്‌ ചലനാത്മകമാകാൻ
അനുവദിക്കുന്നു

അടുത്തയിതൾ ഋതുക്കളുടെ വിരലിൽ
ഇട്ട സമ്മാനം; പച്ചമോതിരം
വസന്തമെന്നോ ഗ്രീഷ്മമെന്നോയില്ലാതെ
വിത്തുകളെ കിരീടം ചൂടിക്കുന്ന
  അത്ഭുത സ്പർശ്ശനം,
വളരാൻ വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

നാലാമിതൾ ആദിരൂപങ്ങളിലേക്കുള്ള
വിളി; വേരുകൾ
അവനവനിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ആഗ്നേയ സത്യങ്ങളുടെ
പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിലേക്കു
അനന്തസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ
വാതിൽ തുറന്നുപോകുന്നു

ഒടുവിലെയിതൾ അതിസൂക്ഷ്മമായി
മിടിക്കുന്നത്‌;നിശബ്ദത
നഗരമോ വനഹൃദയമൊ
വേർത്തിരിക്കാതെ കിളികൾ
പറന്നടുത്തു വരുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ ഏകദർശ്ശനം,
യാത്രകളായ്‌ ആരംഭിക്കുന്നു
 
 ഈ പൂവ്‌ വിരിയുമ്പോൾ
ഒരു ലിഖിതങ്ങളും തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
നീയുദിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണവ കാണാനാവുക;
ജീവിക്കാനുംസ്നേഹിക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന എന്തിന്റെയും പേരിട്ട്‌  ഞാനതിനെ വിളിക്കുന്നു

.

ഭൂപടങ്ങളിലില്ലാത്തവർ

എല്ലാ ഭൂപടങ്ങളിലും
എല്ലാവരും അടയാളപ്പെടില്ല
ചിലരുടെ വഴികൾ
നടന്നു തേഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവും

ചില അടയാളങ്ങൾ
ചിതലരിച്ചതാവും
ചില മുള്ളുകൾ
മുറിവുകൾക്കൊപ്പം വളർന്ന്
മുഴച്ചു നിന്നേക്കാം

ഓരോ ലോകത്തിനും
ഓരോ  ഓരോ ആകൃതിയാവും
ഒരേ അളവുകൾ എല്ലാത്തിനും
പാകമാകാത്തതു പോലെ
ചിലരെ നമ്മുടെ ഭൂപടങ്ങളിലും
ഒതുക്കാനാവില്ല

ഭൂമി കുടിക്കുന്നത്‌
കിണറുകളിലെ ജലമല്ലല്ലൊ
വെറുതെ പെയ്തുപോകുന്നവരെയല്ലേ??

പേരുകൾ

അഴിയുകയാണുടൽ,
ഉടയാടകളഴലുകൾ,
ഉമിനീരുവിക്കിയ വാക്കുകൾ,
വിതുമ്പിനിന്ന
വിറയാർന്ന നോവുകൾ
നീറ്റുമോർമ്മകൾ,
നാളെയുടെ ദൂരങ്ങൾ,

നിനക്കിരുപേരുകൾ,
പ്രണയമല്ലെങ്കിൽ മരണം

ഇലപ്പച്ച,
പുഴുനൂൽ,
നനവു മൂടുമിടവഴികളിലെ
കിളിപ്പേച്ചുകൾ
എന്നിലൊഴുകുന്ന നദി ,
ഉദയസൂര്യന്റെയൊരു കിരണം
ഇത്രമതിയിനി
എനിക്കെന്റെ പ്രണയമേ,

നീ പേരു മാറ്റും മുൻപെഴുതുക,
ഞങ്ങളൊന്നിച്ചിരുന്നൂതിയൊരുക്കിയ
വസന്തത്തിന്റെ മൂക്കുത്തി,
ഒന്നിച്ചു പാടിയ പച്ചയുടെ പാട്ട്‌,
ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പ്‌,
ഇല്ലായ്മയുടെ ലാവണ്യം,
മറന്നുപോയ വിശപ്പ്‌,
നഷ്ടമായ ഭാഷ,
കലർപ്പില്ലാത്തയൊരു  തേൻ തുള്ളി

വിപ്ലവം

വിപ്ലവം
സൂക്ഷ്മമായി മുളയ്ക്കുന്ന
ഒരു  ചെടിയാണു.
നിശബ്ദത കുടിച്ചാണതു വളരുന്നത്‌ , 

വസന്തമൊരു പാഴ്‌വാക്കല്ലെന്നു  ആഴത്തിലിറങ്ങിയ വേരുകളും വൈകാതെ വിടർന്ന പൂവുകളും ഓർമ്മിപ്പിക്കും .

ആൾക്കൂട്ടത്തിലും ആരവങ്ങൾക്കിടയിലും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട
വിശാലത മാത്രമേയുള്ളൂ,

ഒറ്റയടിപാതകൾക്കിരുവശവും കണ്ടൽക്കാടുകളിൽവിരിഞ്ഞ വിപ്ലവം
എന്നേ മുളച്ചിരുന്നു ,
പച്ച കലർന്നൊരു രക്തത്തിൽ;
എത്ര കൊല്ലം തേവിയ വിയർപ്പാണു
നമ്മൾ കാറ്റായ്‌ രുചിച്ചതെന്ന്
ആർക്കു പറയാനാവും.

വിപ്ലവം
സൂക്ഷ്മമായി മുളയ്ക്കുന്ന
ഒരു  ചെടിയാണു.
നിശബ്ദത കുടിച്ചാണതു വളരുന്നത്‌ ,

വിറ്റ വസ്തുക്കൾ

വിറ്റ വസ്തുക്കൾ തിരിച്ചെടുക്കില്ല
എന്നു വായിക്കുമ്പോൾ
ഇന്ത്യയിലെ വിവാഹിതരായ പെൺകുട്ടികളെ ഞാനോർക്കുന്നു, കൂട്ടത്തിലെന്നെയും

സഞ്ചാരങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള വാർത്തകളിൽ 
സിറിയയിൽ നിന്നു
പലായനം ചെയ്യുന്ന
പെൺകുട്ടിയെ കാണുന്നു
ഒപ്പമെന്നെയും

എന്റെ സ്വന്തമല്ലാത്ത മുറ്റത്തുവന്നു എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ കിളികൾ
മകളെ നിന്നെക്കുറിച്ചു  സംസാരിക്കുന്നു;
അതിരുകളില്ലാത്ത നിന്റെയാകാശത്തെക്കുറിച്ചും

പത്താംക്ലാസ്‌ ഒരു വലിയ കടമ്പയാണെന്ന് എല്ലാവരും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വർഷം .ആദ്യമാസങ്ങളിൽ മലയാളം പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ ഒരു സിസ്റ്റർ ആയിരുന്നു . സന്ധി , സമാസം എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരം ഭയം വന്നു കൂടാൻ അവരുടെ കോപവും പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും കാരണമായി. മലയാളം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ തലവേദന തുടങ്ങി .ഫിസിക്സും കീറാമുട്ടിയായി കൂടെക്കൂടി.
അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണു മലയാളത്തിനും ഫിസിക്സിനും പുതിയ റ്റീച്ചർമ്മാർ വരുന്നത്‌ . വടിയെടുക്കാനും വഴക്കു പറയാനും അവർക്കു വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു . ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ പഠിക്കാതെ ചെന്നാലോ അവരുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കാണണം എന്ന സ്ഥിതിയായി. അതൊരു തരം സങ്കടമായി. എസ്‌. എസ്‌ .എൽ.സി ക്കു ഏറ്റവും കൂടിയ മാർക്ക്‌ മലയാളത്തിനും ഫിസിക്സിനുമായിരുന്നു .വഴക്കിനും വടിക്കും കഴിയാതിരുന്നത്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയ്ക്ക്‌ അത്ര അനായാസമാണെന്നു അന്നാണു ബോധ്യപ്പെട്ടത്‌

പൂ നുള്ളുന്ന കുട്ടികള്‍

പൂ നുള്ളുന്ന കുട്ടികള്‍

ഏകാന്തതയകറ്റുന്നവരാണ്

എല്ലാവരും വസന്തം കാണുമ്പോള്‍

അവര്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് വിരിയുന്ന പൂക്കള്‍ കാണും

നുള്ളുന്ന പൂക്കളെ സ്വന്തമായി കരുതും

വാടും വരെ കൂടെക്കൊണ്ടു നടക്കും

നിറമോ മണമോ അല്ല

ഒറ്റപ്പെടലാണ് പൂക്കളിലേക്ക്

അവരെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്.

നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍

അവര്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട പൂക്കളാണ്

നാം കരുതുന്ന നിറമല്ല;

നമുക്കിഷ്ടമുള്ള മണവുമില്ല

നാം വസന്തത്തെ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍

അവര്‍ വിരിയും കൊഴിയും

കൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിരിയുന്ന പൂക്കളും നുള്ളും

പ്രതിബിംബം

കാലഹരണപ്പെടുന്നതൊന്നും
കവിതയിലില്ല ;
അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
കവിതകളെന്നേ
കാലഹരണപ്പെടുമായിരുന്നു.

മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ
ദുരന്തമുഖങ്ങളിലാണു
വായനയുടെ പുതുമ

എഴുത്തിലൊ എല്ലാമുണ്ട്‌
പ്രണയം, പൂക്കൾ
വിരഹം, ലഹരി
വിശപ്പ്‌, ദാഹം
മഴ,കിണർ

ഞാനിത്രകാലം ജീവിതത്തെ
ധ്യാനിക്കുകയായിരുന്നു.
പരിഭാഷപ്പെടുത്താൻ
ഭാഷയില്ലാത്തതിനാൽ
അതെന്നിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങി നിന്നു.

ഓർമ്മിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ
ഒഴുക്കുവെള്ളത്തിന്റെ തെളിമ മാത്രം
അതിലാവട്ടെ അത്ര ശാന്തമായി
നീ മാത്രം പ്രതിബിംബിക്കുന്നു

പാട്ടുകൾ

മണ്ണും മരവുമുള്ള ഒരു കവിതയില്‍
എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്.
നിങ്ങളതു വായിക്കുമ്പോള്‍
എന്നെ  കണ്ടെന്നു വരില്ല;

പകരം ഭൂമിയിലെ ഒരു സ്ത്രീ
മണ്ണും  മഷിയും പുരണ്ട്
നിങ്ങളോടു ചോദിക്കും;

എനിക്കൊരുപിടി മണ്ണുതരിക
അതിലെന്‍റെ കവിതകളുടെ വിത്തുകളുണ്ട്

എനിക്കൊരു തുള്ളി മഷി തരിക
അതിലെന്‍റെ താരാട്ടുകള്‍ വരികളായുണ്ട്

മണ്ണിന്റെ നിറവും
മഷിയുടെ മണവുമുള്ള
ആത്മാവുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെ
ഉണര്‍ത്തുന്നത്  അവളുടെ പാട്ടുകളാണ്.

നിരക്ഷര

മരിക്കാൻ കൊതി
തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ  ജീവിച്ചുതീർത്തതിനെക്കുറിച്ചോർക്കും

ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴെല്ലാം
എന്നെ മറന്നുപോയവരെക്കുറിച്ചെഴുതും

കരയാതിരുന്നു മൂർച്ച കൂടിപ്പോയ വാക്കുകളെ തലോടും
മൗനമായിരിക്കാൻ സ്വയം പ്രോൽസാഹനസമ്മാനം നൽകും

മനസിലാകാത്ത  ബന്ധങ്ങളെ
നിഴലെന്നു നിർവ്വചിക്കും
അധികബാധ്യതയായിരുന്നു ഞാനെന്ന്
ഏറെ വൈകി അറിയുമ്പോൾ
കൊടുത്തുപോയ സ്നേഹത്തിനു വിലയിടാനാവാതെ നിരക്ഷരയാകും

പറക്കൽ

എല്ലാവരുമൊരിക്കൽ മരിച്ചുപോകും
തിരിച്ചുവിളിക്കാനാകാതെ
എല്ലാവരും മടങ്ങിപ്പോകും

എത്തുമെന്നറിയുമ്പോൾ എന്നിലേക്കൊരുപിടി മണ്ണെറിഞ്ഞ്‌
മരണപ്പെട്ടു എന്നറിയിക്കുന്നവരോട്‌,

എനിക്കു രണ്ടു ചിറകുകൾ
കൂടി മുളച്ചിരിക്കുന്നു.

കടലിന്റെ ഒരല കീറിയെടുത്ത്‌
കാടിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിൽ
ഞാൻ നട്ടുവളർത്തും.
കാഴ്ചയിൽ ഉറവയാണെന്നു തോന്നിക്കുമെങ്കിലും
രുചിക്കുമ്പോൾ കടലായിരിക്കും

കാലത്തിനു മുൻപേ ജനിച്ചുപോയതിനാൽ
മുൻപേ പറക്കുകയാണു ഞാൻ

തോറ്റ കുട്ടി

സ്വയം ഒരു തോറ്റ കുട്ടിയാവുക;
പിന്നെയെല്ലാം എളുപ്പമാണ്

മാവിനു കല്ലെറിയാം
മീനിനു വല വിരിക്കാം

കൈനിറയെ ചെളിയും
ഉടുപ്പിലാകെ കറയും നിറയ്ക്കാം .

ടൈംടേബിളില്ലാതെ
ഉദയമോ അസ്തമയമോ കാണാം.

പള്ളിയിലോ അമ്പലത്തിലോ
പൂരമോ പെരുന്നാളോ കൂടാം .

ജയിക്കാനെളുപ്പമാണ്;
സ്വയമൊരു തോറ്റ കുട്ടിയായാല്‍
പിന്നെയെല്ലാം ജയമാണ്

സ്വരം

ഞാന്‍ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍
എന്നില്‍നിന്നൊരു വേരുമുളപൊട്ടുന്നു
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയില്‍
മരവും മണ്ണുമല്ലാതെ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന വള്ളിയാകുന്നു.

ജാലകങ്ങളടയ്ക്കരുത്,
കുരുവികള്‍വരാനുണ്ട്
അവരുടെ സ്വരം മാത്രമേ
ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാറുള്ളൂ...!!

കാലത്തിന്റെ വിത്ത്‌

ഭാവി പ്രവചിക്കുന്ന പക്ഷികൾ പറന്നുപോയിക്കഴിയുമ്പോൾ
മനുഷ്യൻ വിത്തുകളോടു സംസാരിക്കും

വിത്തുകൾ വിളകളിലൂടെ
മനുഷ്യന്റെ വർത്തമാനകാലങ്ങളെ വിരുന്നിനിരുത്തും

മുള്ളുകളാണു ജീവന്റെആദ്യപാഠമെന്ന് പൂക്കും മുൻപേ
ചെറുനാരകങ്ങൾ പോലും പറയുന്നു.

നാമിന്നു നട്ട,
ജീവന്റെ നനവിനെ
പ്രണയമെന്ന് പേരിട്ടുവിളിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ വിത്ത്‌ 
കേവലസ്നേഹത്തിന്റെ
ആർദ്ദ്രത തൂവി നാളെ സംസാരിക്കും

പഴകാത്ത കഥ

വാക്കുകൾ കൊണ്ട്‌
വസന്തത്തെ വിളിച്ചു വരുത്തുകയും
നിശ്വാസങ്ങളാൽ പൂവുകൾക്കെല്ലാം
നിറം കൊടുക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന രാജകുമാരിക്ക്‌
ഒരിക്കൽ വിഷബാധയേൽക്കുന്നു

അവളെ വരിക്കാനിരിക്കുന്ന രാജകുമാരന്റെ ചുംബനം
മാത്രമാണു പ്രതിവിധി

കഥയിങ്ങനെ തുടരുമ്പോൾ
കാറ്റും കാട്ടുപൂക്കളും നിലാവുമൊക്കെ
കുമാരനെ സഹായിക്കുന്നതു
നാം കാണും
നീലനിറം പടർന്ന
കുമാരിയുടെ കൺപോളകളിലേക്കു
നോക്കി ജനാലപ്പടിയിൽ
തുമ്പികളുണ്ടാവും

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക്‌ മുൻപ്‌
നാടുകടത്തപ്പെട്ട രാജവംശത്തിലെ
അവസാനയവകാശി
ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ
തിരിച്ചറിയപ്പെടും

യുദ്ധത്തിലോ പ്രളയത്തിലോ
നശിച്ചു പോകാവുന്ന  രാജ്യം
വീണ്ടും ഗാനങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു തുടങ്ങും

കഥകൾ പറഞ്ഞു പഴകും
ഗാനങ്ങളിൽ എന്നും
ഈ  വരികളിലെന്ന പോലെ
രാഗങ്ങളുടെ പുതുമയുണ്ടാകും

ചെയ്യാനാവുന്നത്

കരിമഷിയാലല്ല;
കരിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങളാലെഴുതിയ
കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്

ആശയങ്ങളുടെ
അപകടചുവപ്പാല്‍
ചുവന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെ

എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍
വേരാഴ്ത്തിയവനിലേക്ക്....
എനിക്കു ചെയ്യാനാവുന്നത് ...

പ്രകൃതിയുടെ പ്രണയത്തില്‍
ഒരു വിത്തില്‍നിന്നു കാടുമുളയ്ക്കും പോലെ
വര്‍ദ്ധിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ മുനയാഴ്ത്തി
ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കലാണ്.!!

പുഞ്ചിരി

പുഞ്ചിരി

ലോകത്തിനാകെയും തണലിനായി

ഗയയില്‍ നടാന്‍  

ബോധിത്തൈ  തിരയുന്ന

ബുദ്ധശിഷ്യനും 

മനുഷ്യകുലത്തിന്‌

സമാധാനം ആശംസിക്കാനയയ്ക്കാന്‍   

മാലാഖയെ  അന്വേഷിക്കുന്ന  

ക്രിസ്തുശിഷ്യനും 

തുല്യദുഖിതരായി   കണ്ടുമുട്ടുന്നു

അവരെയാശ്വസിപ്പിക്കാന്‍  

രണ്ടു  സ്ത്രീകള്‍ മുന്നോട്ടു  വരുന്നു 

 കൈ  കൊണ്ടു  കുഴി  കുത്തി

 ജീവനുറങ്ങുന്നവയെല്ലാം  നട്ട്

ഒരുവള്‍ ഗയ   മുളപ്പിക്കുന്നു  

ചിറകുകള്‍  പോലെ  കൈകള്‍  വിടര്‍ത്തി

സമാധാനമെന്നു സ്നേഹ പൂര്‍വ്വം 

രണ്ടാമത്തെവള്‍ മനുഷ്യരെ  ആശ്ലേഷിക്കുന്നു 

സല്‍പ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകത്തിലെ 

പേരെഴുത്തിനു പകരമായി 

കുട്ടികളുടെ    പുഞ്ചിരി അവരാവശ്യപ്പെടുന്നു 

ദൈവം  നിസഹായനാകുന്നു

വിജനദേശത്തു  നിന്ന് മുറിവേറ്റൊരുവള്‍

 ചന്ദ്രനെ നോക്കി  പുഞ്ചിരിക്കുന്നു 

അതിന്‍റെ  പ്രതിഫലനത്തില്‍  

ഭൂമിയാകെ  നിലാവില്‍ കുളിരണിയുന്നു 

തെരുവ്

നക്ഷത്രവിളക്കുകള്‍ തൂക്കുന്ന കാലത്ത് 

ഞാനെന്‍റെ ജനാല തുറക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം 

വെളിയില്‍ ഒരു തെരുവു തെളിയുന്നു 

വീടു തേടി അലയുന്നവരുടെ  

വഴിയില്‍ മഞ്ഞു പെയ്യുന്നത്‌ കാണുന്നു.

അപ്പത്തിനു വേണ്ടി പാടുന്ന 

കുട്ടികളുടെ സ്വരം 

 തണുത്തുവിറയ്ക്കുന്നതു കേൾക്കുന്നു.  

സാന്താക്ലോസിന്റെ   വേഷം മുഷിഞ്ഞതും

താടിമീശ അലസമായ് വളര്‍ന്നതുമായിരിക്കുന്നു

തെരുവിലെ മനുഷ്യരോട്

സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുമ്പോള്‍ 

പുല്‍ക്കൂട്ടിലെ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കു 

ജീവിതത്തിന്റെ തീ പിടിക്കുന്നു ` `

ശബ്ദമില്ലാതിരിക്കുക

പെണ്‍പാമ്പ്‌ തലയുയര്‍ത്തി
ചീറ്റുന്നില്ലെങ്കില്‍ 
പെണ്ണട്ട ചുരുണ്ടുപോകുന്നില്ലെങ്കില്‍ 
പെണ്‍ കിളി പറക്കുയോ, പാടുകയോ 
ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കില്‍,
എങ്കില്‍ മാത്രം 
നീ നിശബ്ദയായിരിക്കുക !!!