നിങ്ങൾ പണത്തെ കാണുന്നു
ഞാൻ അതു സ്നേഹമായി എണ്ണുന്നു
നിങ്ങൾ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നു
എനിക്കതും സ്നേഹമാകുന്നു
നിങ്ങൾക്ക്‌ ഓർമ്മകൾ ഭാരമാകുന്നു
ഞാനതിൽ സ്നേഹം കണ്ടെത്തുന്നു
നിങ്ങൾ വാക്കുകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു
ഞാൻ സ്വരങ്ങളിൽ സ്നേഹം അറിയുന്നു
നിങ്ങൾ പുറത്തേക്കു പോകുന്നു
ഞാൻ അകത്തുണ്ടെന്നു മറന്നു പോകുന്നു
ഞാൻ നിങ്ങളെ ചുമന്ന് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു
നിങ്ങൾ മൗനമാകുന്നു
ഞാനൊരു കടലോളം സ്നേഹരാഹിത്യം അനുഭവിച്ച്‌ആരും കണ്ടെത്താത്ത
ഒരു വൻ കരയായി അവശേഷിക്കുന്നു
അഞ്ചിതളുള്ള പൂവ്‌
നമുക്കിടയിൽ വിരിഞ്ഞ അഞ്ചിതൾ
പൂവിനെക്കുറിച്ച്‌;
ഒരിതൾ പുരാതനകവാടങ്ങളുടെ മുഖം; സിംഹമുദ്ര.
ധൈര്യത്തിന്റെ അനശ്വര
കൊത്തുപണികളിൽ സംരക്ഷണചിഹ്നങ്ങൾ,
ജീവിതത്തിലേക്കു നടക്കാൻ അവ പറയുന്നു
ഇനിയൊന്നു ഒരു കുമ്പിൾ തെളിനീരിന്റെ
ഓളങ്ങൾ ഇളകുന്നത്‌; ദാഹശമിനി,
കടലോളം ആശ്ലേഷിക്കുകയും
മഴത്തുള്ളിയോളം പ്രാണനെ
നനയ്ക്കുകയും ചെയ്ത്‌ ചലനാത്മകമാകാൻ
അനുവദിക്കുന്നു
അടുത്തയിതൾ ഋതുക്കളുടെ വിരലിൽ
ഇട്ട സമ്മാനം; പച്ചമോതിരം
വസന്തമെന്നോ ഗ്രീഷ്മമെന്നോയില്ലാതെ
വിത്തുകളെ കിരീടം ചൂടിക്കുന്ന
അത്ഭുത സ്പർശ്ശനം,
വളരാൻ വിളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
നാലാമിതൾ ആദിരൂപങ്ങളിലേക്കുള്ള
വിളി; വേരുകൾ
അവനവനിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ആഗ്നേയ സത്യങ്ങളുടെ
പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിലേക്കു
അനന്തസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ
വാതിൽ തുറന്നുപോകുന്നു
ഒടുവിലെയിതൾ അതിസൂക്ഷ്മമായി
മിടിക്കുന്നത്‌;നിശബ്ദത
നഗരമോ വനഹൃദയമൊ
വേർത്തിരിക്കാതെ കിളികൾ
പറന്നടുത്തു വരുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ ഏകദർശ്ശനം,
യാത്രകളായ്‌ ആരംഭിക്കുന്നു
ഈ പൂവ്‌ വിരിയുമ്പോൾ
ഒരു ലിഖിതങ്ങളും തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
നീയുദിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണവ കാണാനാവുക;
ജീവിക്കാനുംസ്നേഹിക്കാനും പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന എന്തിന്റെയും പേരിട്ട്‌ ഞാനതിനെ വിളിക്കുന്നു
.
എല്ലാ ഭൂപടങ്ങളിലും
എല്ലാവരും അടയാളപ്പെടില്ല
ചിലരുടെ വഴികൾ
നടന്നു തേഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ടാവും
ചില അടയാളങ്ങൾ
ചിതലരിച്ചതാവും
ചില മുള്ളുകൾ
മുറിവുകൾക്കൊപ്പം വളർന്ന്
മുഴച്ചു നിന്നേക്കാം
ഓരോ ലോകത്തിനും
ഓരോ ഓരോ ആകൃതിയാവും
ഒരേ അളവുകൾ എല്ലാത്തിനും
പാകമാകാത്തതു പോലെ
ചിലരെ നമ്മുടെ ഭൂപടങ്ങളിലും
ഒതുക്കാനാവില്ല
ഭൂമി കുടിക്കുന്നത്‌
കിണറുകളിലെ ജലമല്ലല്ലൊ
വെറുതെ പെയ്തുപോകുന്നവരെയല്ലേ??
അഴിയുകയാണുടൽ,
ഉടയാടകളഴലുകൾ,
ഉമിനീരുവിക്കിയ വാക്കുകൾ,
വിതുമ്പിനിന്ന
വിറയാർന്ന നോവുകൾ
നീറ്റുമോർമ്മകൾ,
നാളെയുടെ ദൂരങ്ങൾ,
നിനക്കിരുപേരുകൾ,
പ്രണയമല്ലെങ്കിൽ മരണം
ഇലപ്പച്ച,
പുഴുനൂൽ,
നനവു മൂടുമിടവഴികളിലെ
കിളിപ്പേച്ചുകൾ
എന്നിലൊഴുകുന്ന നദി ,
ഉദയസൂര്യന്റെയൊരു കിരണം
ഇത്രമതിയിനി
എനിക്കെന്റെ പ്രണയമേ,
നീ പേരു മാറ്റും മുൻപെഴുതുക,
ഞങ്ങളൊന്നിച്ചിരുന്നൂതിയൊരുക്കിയ
വസന്തത്തിന്റെ മൂക്കുത്തി,
ഒന്നിച്ചു പാടിയ പച്ചയുടെ പാട്ട്‌,
ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പ്‌,
ഇല്ലായ്മയുടെ ലാവണ്യം,
മറന്നുപോയ വിശപ്പ്‌,
നഷ്ടമായ ഭാഷ,
കലർപ്പില്ലാത്തയൊരു തേൻ തുള്ളി
വിപ്ലവം
സൂക്ഷ്മമായി മുളയ്ക്കുന്ന
ഒരു ചെടിയാണു.
നിശബ്ദത കുടിച്ചാണതു വളരുന്നത്‌ ,
വസന്തമൊരു പാഴ്‌വാക്കല്ലെന്നു ആഴത്തിലിറങ്ങിയ വേരുകളും വൈകാതെ വിടർന്ന പൂവുകളും ഓർമ്മിപ്പിക്കും .
ആൾക്കൂട്ടത്തിലും ആരവങ്ങൾക്കിടയിലും ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട
വിശാലത മാത്രമേയുള്ളൂ,
ഒറ്റയടിപാതകൾക്കിരുവശവും കണ്ടൽക്കാടുകളിൽവിരിഞ്ഞ വിപ്ലവം
എന്നേ മുളച്ചിരുന്നു ,
പച്ച കലർന്നൊരു രക്തത്തിൽ;
എത്ര കൊല്ലം തേവിയ വിയർപ്പാണു
നമ്മൾ കാറ്റായ്‌ രുചിച്ചതെന്ന്
ആർക്കു പറയാനാവും.
വിപ്ലവം
സൂക്ഷ്മമായി മുളയ്ക്കുന്ന
ഒരു ചെടിയാണു.
നിശബ്ദത കുടിച്ചാണതു വളരുന്നത്‌ ,
വിറ്റ വസ്തുക്കൾ തിരിച്ചെടുക്കില്ല
എന്നു വായിക്കുമ്പോൾ
ഇന്ത്യയിലെ വിവാഹിതരായ പെൺകുട്ടികളെ ഞാനോർക്കുന്നു, കൂട്ടത്തിലെന്നെയും
സഞ്ചാരങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള വാർത്തകളിൽ
സിറിയയിൽ നിന്നു
പലായനം ചെയ്യുന്ന
പെൺകുട്ടിയെ കാണുന്നു
ഒപ്പമെന്നെയും
എന്റെ സ്വന്തമല്ലാത്ത മുറ്റത്തുവന്നു എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ കിളികൾ
മകളെ നിന്നെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു;
അതിരുകളില്ലാത്ത നിന്റെയാകാശത്തെക്കുറിച്ചും
പത്താംക്ലാസ്‌ ഒരു വലിയ കടമ്പയാണെന്ന് എല്ലാവരും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വർഷം .ആദ്യമാസങ്ങളിൽ മലയാളം പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ ഒരു സിസ്റ്റർ ആയിരുന്നു . സന്ധി , സമാസം എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരം ഭയം വന്നു കൂടാൻ അവരുടെ കോപവും പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും കാരണമായി. മലയാളം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ തലവേദന തുടങ്ങി .ഫിസിക്സും കീറാമുട്ടിയായി കൂടെക്കൂടി.
അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണു മലയാളത്തിനും ഫിസിക്സിനും പുതിയ റ്റീച്ചർമ്മാർ വരുന്നത് . വടിയെടുക്കാനും വഴക്കു പറയാനും അവർക്കു വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു . ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ പഠിക്കാതെ ചെന്നാലോ അവരുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കാണണം എന്ന സ്ഥിതിയായി. അതൊരു തരം സങ്കടമായി. എസ്‌. എസ്‌ .എൽ.സി ക്കു ഏറ്റവും കൂടിയ മാർക്ക്‌ മലയാളത്തിനും ഫിസിക്സിനുമായിരുന്നു .വഴക്കിനും വടിക്കും കഴിയാതിരുന്നത്‌ സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയ്ക്ക്‌ അത്ര അനായാസമാണെന്നു അന്നാണു ബോധ്യപ്പെട്ടത്‌
കാലഹരണപ്പെടുന്നതൊന്നും
കവിതയിലില്ല ;
അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
കവിതകളെന്നേ
കാലഹരണപ്പെടുമായിരുന്നു.
മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ
ദുരന്തമുഖങ്ങളിലാണു
വായനയുടെ പുതുമ
എഴുത്തിലൊ എല്ലാമുണ്ട്‌
പ്രണയം, പൂക്കൾ
വിരഹം, ലഹരി
വിശപ്പ്‌, ദാഹം
മഴ,കിണർ
ഞാനിത്രകാലം ജീവിതത്തെ
ധ്യാനിക്കുകയായിരുന്നു.
പരിഭാഷപ്പെടുത്താൻ
ഭാഷയില്ലാത്തതിനാൽ
അതെന്നിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങി നിന്നു.
ഓർമ്മിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ
ഒഴുക്കുവെള്ളത്തിന്റെ തെളിമ മാത്രം
അതിലാവട്ടെ അത്ര ശാന്തമായി
നീ മാത്രം പ്രതിബിംബിക്കുന്നു
മണ്ണും മരവുമുള്ള ഒരു കവിതയില്‍
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്.
നിങ്ങളതു വായിക്കുമ്പോള്‍
എന്നെ കണ്ടെന്നു വരില്ല;
പകരം ഭൂമിയിലെ ഒരു സ്ത്രീ
മണ്ണും മഷിയും പുരണ്ട്
നിങ്ങളോടു ചോദിക്കും;
എനിക്കൊരുപിടി മണ്ണുതരിക
അതിലെന്‍റെ കവിതകളുടെ വിത്തുകളുണ്ട്
എനിക്കൊരു തുള്ളി മഷി തരിക
അതിലെന്‍റെ താരാട്ടുകള്‍ വരികളായുണ്ട്
മണ്ണിന്റെ നിറവും
മഷിയുടെ മണവുമുള്ള
ആത്മാവുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെ
ഉണര്‍ത്തുന്നത് അവളുടെ പാട്ടുകളാണ്.
മരിക്കാൻ കൊതി
തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ജീവിച്ചുതീർത്തതിനെക്കുറിച്ചോർക്കും
ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴെല്ലാം
എന്നെ മറന്നുപോയവരെക്കുറിച്ചെഴുതും
കരയാതിരുന്നു മൂർച്ച കൂടിപ്പോയ വാക്കുകളെ തലോടും
മൗനമായിരിക്കാൻ സ്വയം പ്രോൽസാഹനസമ്മാനം നൽകും
മനസിലാകാത്ത ബന്ധങ്ങളെ
നിഴലെന്നു നിർവ്വചിക്കും
അധികബാധ്യതയായിരുന്നു ഞാനെന്ന്
ഏറെ വൈകി അറിയുമ്പോൾ
കൊടുത്തുപോയ സ്നേഹത്തിനു വിലയിടാനാവാതെ നിരക്ഷരയാകും
എല്ലാവരുമൊരിക്കൽ മരിച്ചുപോകും
തിരിച്ചുവിളിക്കാനാകാതെ
എല്ലാവരും മടങ്ങിപ്പോകും
എത്തുമെന്നറിയുമ്പോൾ എന്നിലേക്കൊരുപിടി മണ്ണെറിഞ്ഞ്‌
മരണപ്പെട്ടു എന്നറിയിക്കുന്നവരോട്‌,
എനിക്കു രണ്ടു ചിറകുകൾ
കൂടി മുളച്ചിരിക്കുന്നു.
കടലിന്റെ ഒരല കീറിയെടുത്ത്‌
കാടിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിൽ
ഞാൻ നട്ടുവളർത്തും.
കാഴ്ചയിൽ ഉറവയാണെന്നു തോന്നിക്കുമെങ്കിലും
രുചിക്കുമ്പോൾ കടലായിരിക്കും
കാലത്തിനു മുൻപേ ജനിച്ചുപോയതിനാൽ
മുൻപേ പറക്കുകയാണു ഞാൻ
ഭാവി പ്രവചിക്കുന്ന പക്ഷികൾ പറന്നുപോയിക്കഴിയുമ്പോൾ
മനുഷ്യൻ വിത്തുകളോടു സംസാരിക്കും
വിത്തുകൾ വിളകളിലൂടെ
മനുഷ്യന്റെ വർത്തമാനകാലങ്ങളെ വിരുന്നിനിരുത്തും
മുള്ളുകളാണു ജീവന്റെആദ്യപാഠമെന്ന് പൂക്കും മുൻപേ
ചെറുനാരകങ്ങൾ പോലും പറയുന്നു.
നാമിന്നു നട്ട,
ജീവന്റെ നനവിനെ
പ്രണയമെന്ന് പേരിട്ടുവിളിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ വിത്ത്‌
കേവലസ്നേഹത്തിന്റെ
ആർദ്ദ്രത തൂവി നാളെ സംസാരിക്കും
വാക്കുകൾ കൊണ്ട്
വസന്തത്തെ വിളിച്ചു വരുത്തുകയും
നിശ്വാസങ്ങളാൽ പൂവുകൾക്കെല്ലാം
നിറം കൊടുക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന രാജകുമാരിക്ക്‌
ഒരിക്കൽ വിഷബാധയേൽക്കുന്നു
അവളെ വരിക്കാനിരിക്കുന്ന രാജകുമാരന്റെ ചുംബനം
മാത്രമാണു പ്രതിവിധി
കഥയിങ്ങനെ തുടരുമ്പോൾ
കാറ്റും കാട്ടുപൂക്കളും നിലാവുമൊക്കെ
കുമാരനെ സഹായിക്കുന്നതു
നാം കാണും
നീലനിറം പടർന്ന
കുമാരിയുടെ കൺപോളകളിലേക്കു
നോക്കി ജനാലപ്പടിയിൽ
തുമ്പികളുണ്ടാവും
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക്‌ മുൻപ്‌
നാടുകടത്തപ്പെട്ട രാജവംശത്തിലെ
അവസാനയവകാശി
ഒരു ചുംബനത്തിലൂടെ
തിരിച്ചറിയപ്പെടും
യുദ്ധത്തിലോ പ്രളയത്തിലോ
നശിച്ചു പോകാവുന്ന രാജ്യം
വീണ്ടും ഗാനങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു തുടങ്ങും
കഥകൾ പറഞ്ഞു പഴകും
ഗാനങ്ങളിൽ എന്നും
ഈ വരികളിലെന്ന പോലെ
രാഗങ്ങളുടെ പുതുമയുണ്ടാകും
