2015 ഫെബ്രുവരി 14, ശനിയാഴ്‌ച

തൂലികാ ഹൃദയം


ചലിക്കാന്‍ 
തൂലികയ്ക്കൊരു
ഹൃദയമാവശ്യമുണ്ട് .

രക്തമോഴുക്കു നിലച്ചു
തീരെയുണങ്ങിയത്  
പൊള്ളയായ അറകളോടെ

അനുഭവങ്ങളും
സ്വപ്നങ്ങളുമെന്നും 
തീക്ഷണതയും
മൃദുലതയെന്നും  
നാലു  വാല്‍വുകള്‍ 

അടുത്ത   വളവിലേക്കു 
തിരിയുന്ന  ജീവിതഗോവണിയുടെ 
അഞ്ജാതപാതകളവ
നേരിട്ടുകൊള്ളും.

പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍ 
ആകാശത്തിനു  കണ്ണും
മണ്ണിനു മനസും 
വായുവിനീ  പ്രണയവും 
ജലത്തിനെന്‍റെയൊഴുക്കും
അഗ്നിക്കെന്നെയും മടക്കിനല്‍കിയാലും 

കാലികവര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍
നിറയുമ്പോള്‍  
വാക്കുകളായി മിടിച്ചു  
വരികളായൊഴുകുവാന്‍ 

നിങ്ങള്‍ക്കുമെനിക്കും വേണ്ടി
തൂലികയ്ക്കു വേണ്ടി    
മരണമില്ലാത്തൊരു
ഹൃദയം  ആവശ്യമുണ്ട് 

നിസഹായതയുടെ കൂട്ടുകാരി


മരണത്തിന്റെ മടയിലേക്കു
മിടിക്കുന്ന നിസാരതയുടെ
കൂട്ടമാണ്‌ നാം .
മരണപ്പെട്ടവരെ
കണ്ടെത്തുമെന്ന്
പ്രതീക്ഷിച്ചു
ഞാനിപ്പോള്‍ സന്ധ്യയില്‍
നടക്കാനിറങ്ങുന്നു ,
സൂര്യാസ്തമയവും
ചന്ദ്രോദയവും
ചേര്‍ന്നു വരുന്ന
ആ നേരങ്ങളില്‍
നിഴലുകള്‍ രണ്ടുണ്ടാവും .
ജീവിതത്തിന്റെ
കടുപ്പിച്ച പ്രതിരൂപവും
പിന്തുടര്‍ന്നു വരുന്ന
മരണത്തിന്റെ അര്‍ദ്ധതാര്യവുമായ
ഇരുരൂപഭേദങ്ങള്‍

ഇരുള്‍ കനക്കുമ്പോള്‍
ഞാനേകാന്തതയുടെ മാളത്തിലേക്ക്
മടങ്ങുന്നു .
നിഴലും നഷ്ടമായ
നിസഹായതയുടെ കൂട്ടുകാരിയായി

2015 ഫെബ്രുവരി 10, ചൊവ്വാഴ്ച

ഇസ മൊഴികള്‍

 1.  ഒരു പ്രതിഭയെ കണ്ടെത്തുന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമാണു ആ പ്രതിഭയുടെ ദിശ തിരിച്ചുവിടൽ;
വഴിമാറിപ്പോകുന്ന ഓരൊ ഒഴുക്കും കനത്ത നാശം സൃഷ്ടിക്കും
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


2,  'സമാധാനകാംക്ഷികള്‍  എപ്പോഴും  ഒരു  യുദ്ധത്തിനു  തയാറായിരിക്കണം'

3,ഭാഷ സംസ്കാരമാണ് ; സംസ്കരിക്കരുത് ,!!

4.അദൃശ്യമായ കൊലപാതകമാണു മറന്നുകളയൽ.!!!

5ചെടികളെ പോലെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ പഠിക്കണം .....എന്നിട്ട് ആരുമറിയാതെ വീണ്ടും മുളയ്ക്കണം!!

6.സ്നേഹത്തിന്റെയവസാനയാഘോഷമത്രേ, മരണം!!

 7.ഈറനാണെന്നും പൂക്കാലങ്ങള്‍ ..!!!

8.ആത്മവിശ്വാസത്തോളം നിലനില്‍ക്കുന്ന മൂലധനമില്ല ..!!
......................................................................................................
ഒരു പാട് സ്നേഹിച്ചവര്‍ ഒപ്പം ജീവിക്കാറില്ല 
ഒപ്പം ജീവിക്കുന്നവര്‍ ഒരുപാടു സ്നേഹിക്കാറില്ല 
ഒരുപാടു സ്നേഹിച്ചു ഒപ്പം ജീവിക്കുന്നവര്‍ ഒരുപാടു നാള്‍ ജീവിക്കാറില്ല!!
..........................................................................................................................................
ആകാശം ഇരുള്‍ മൂടുമ്പോഴാണ് താരകള്‍ തെളിയുക ;
പ്രതിസന്ധികളിലാണ് നാം ആരെന്നറിയുക


സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ഭയവും സംഭവങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയും മതങ്ങളെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിലനിർത്തുന്നു.!!

2015 ഫെബ്രുവരി 9, തിങ്കളാഴ്‌ച

സ്വപ്നബാക്കി


ആശുപത്രിവരാന്തകളുടെ
അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമായ
നിശബ്ദതയില്‍പ്പെട്ടു 
നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ദൈവാലയങ്ങളുടെ
തണുപ്പെന്നിലേക്കരിച്ചെത്താറുണ്ട്
തെരുവുകളില്‍
കാരുണ്യരൂപത്തില്‍
മാലാഖമാരെ
കാണാറുണ്ട് ഞാന്‍ .
ഇരുണ്ടുകിടക്കുന്ന
മുറിച്ചുവരുകള്‍
പൊടുന്നനെ
മഞ്ഞുമൂടിയ മരമാകുന്നതും
പൊഴിയുന്നയിലകള്‍ വീണു
മുറിയാകെ നനയുന്നതും
ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തെ
തനിച്ചുള്ള നടത്തത്തിലേക്ക്
ഞാനുറങ്ങിപ്പോകുന്നതും
ഈ സ്വപ്നത്തിലാവാം .
കുറുകുന്ന ചിലയക്ഷരങ്ങള്‍
എന്നിലേക്കു കൂടു കൂട്ടുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ അവസാനിക്കുന്നു .
ബാക്കിയാവുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും

2015 ഫെബ്രുവരി 7, ശനിയാഴ്‌ച

സൂര്യകാന്തി


എന്‍റെ മുറിച്ചുവരുകളില്‍
സൌരചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം
ഭൌമാന്തരീക്ഷത്തെ വേറിട്ടു നിന്നു

മഞ്ഞയുദയ  സൂര്യന്‍ ..!!

അഗ്നിവര്‍ണ്ണമാര്‍ന്ന
ഉച്ച സൂര്യന്‍ ..!!

അസ്തമയ ചുവപ്പു  സൂര്യന്‍...!!

ഇരുള്‍വിഴുങ്ങുന്ന
ഗ്രഹണ സൂര്യന്‍ ...!!

അവിടെയിരുന്നു
ഞാന്‍ കരഞ്ഞപ്പോഴെല്ലാം

 രാത്രി
വാല്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍
കൊണ്ട്  കണ്ണെഴുതി
അമ്പിളിക്കല കൊണ്ട്
കുറിവരച്ചു .

മുറിക്കു പുറത്തു
ഞാന്‍ ചിരിച്ചപ്പോഴോ

നിലാവിന്‍റെ നെഞ്ചിലെ
നീലഞരമ്പുകള്‍
പാല്‍ക്കുഴലുകളായ്
വിഷം വമിച്ചു.
എന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ
ചോരത്തുള്ളികള്‍ തേന്‍ രുചിച്ചു . 

ചതി


മരവും തണലും
ഞാന്‍ തന്നെയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
ചതുരംഗപലകയില്‍
ഇരയും  കരുവുമായി
നീയെന്നെ   നീക്കുന്നു   ..!!


ഞാന്‍ കവിതയിലേക്ക്
മുടന്തിക്കയറുന്നു...!!
മൗനത്തിലേക്കിറങ്ങി
ജീവിതം നാടുവിടുന്നു  ...!!

ചതിയുടെ  ചൂതുകളിയില്‍
നീ  തോല്‍ക്കുന്നു ..!!
ഏകാകിയായി  ഞാന്‍ ജയിക്കുന്നു ..!!

കണ്ടെടുക്കല്‍


 



ചുരുള്‍മുടികളുള്ള    

തവിട്ടു നിറമാര്‍ന്ന മിഴികളുള്ള

അതിരുകളജ്ഞാതമായ 

ശാന്തസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ
 രാജ്യഭാരമേറ്റ
കുമാരിയായിരുന്നു ഞാന്‍
കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍

നൂറായിരം കൊല്ലം പിറകില്‍
 യുദ്ധം ജയിച്ചയെനിക്കൊപ്പം
 സമുദ്രം വിഴുങ്ങിപ്പോയയെന്റെ
സാമ്രാജ്യമേ നിന്നെ

സ്വരലേശമില്ലാതെ
നനഞ്ഞ മണ്ണിലുരുളുന്ന
രഥചക്രങ്ങളുടെ വേഗതയിലോ
ചിന്തകളുടെ  ചെപ്പുകുടങ്ങളിലോ
കണ്ടെടുക്കാറുണ്ട് ഞാന്‍

മഴ

ചിരിയോളിപ്പിച്ച പകലിന്
കണ്ണീരൊളിപ്പിച്ചു കരിമുകില്‍
കാടായ കാടും വീടായ വീടും
കണ്ണും തിരുമ്മി കൂട്ടുപോയി
ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും
പിന്നിലൊളിച്ചും ,...
പയ്യെചിരിച്ചും
തെല്ലു മറഞ്ഞും
മുകളിലോ സൂര്യ ഗായത്രി
മുത്തശ്ശി രാമായണം
പാരായണം ചെയ്യുന്നു
വാക്കുപാലിക്കാത്ത വികൃതിക്കുട്ടിയെ
വിരുന്നു കാക്കുന്നു വീട്ടുകാര്
മുറ്റത്തൊരു തുളസി
കുളിച്ചു കുറി തൊടുന്നു
ഭൂമിയുടെ മനം തുടിക്കുന്നു ..
മാനം മുഖം തുടച്ചത്രേ

2015 ഫെബ്രുവരി 2, തിങ്കളാഴ്‌ച

ചോക്കുവര


സമകാലികരുടെ , 
വര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍   
ഭൂതകാലത്തിലാണ് ഞാന്‍ , 

സ്നേഹത്തിന്‍റെ 
വ്യവഹാരത്തില്‍ 
വഴിയാത്രക്കാരി

വ്യാഖ്യാനത്തിലെ 
വ്യാകരണത്തില്‍  
വികലാംഗ 

സംസാര  ഭാഷയില്‍
വാക്കുകളുടെ   
കാഞ്ഞിരക്കയ്പ്  

ഒരിക്കലാരംഭിച്ച്  
എന്നോ അവസാനിച്ചു പോയ 
ചോക്കുവര ..!!

ആരായിരുന്നു ഞാന്‍ ?

കൊഴിയുന്നയിലകളിഴ
ചേര്‍ന്നിടമൊരുക്കുന്നു 
ആളൊഴിഞ്ഞ മുറ്റത്തേതോ-
യിതള്‍ പൊഴിഞ്ഞ 
സംസ്കൃതി പിറക്കുന്നു

ഞാനൊറ്റയ്ക്കിരുട്ടു പൂക്കുമീ-
യിടനാഴികള്‍ താണ്ടുന്നു 
കാറ്റൊച്ച വയ്ക്കുന്നു 
മണല്‍ ചിരിക്കുന്നു
കരിയിലകള്‍ കരയുന്നു  
മടക്കം  കൊതിച്ചെന്റെ  
പൂര്‍വ്വജന്മത്തിന്നകത്തളങ്ങള്‍ 
 പാടുന്നു 

കിളി മൊഴിചൊല്ലിപ്പോയ  
പാടത്തെന്റെയാത്മാവു 
കത്തുന്നു പന്തമായ്
കാലം  വിളക്കു വയ്ക്കുന്നു
നാഗന്‍ പടം പൊഴിക്കുമീ  
അസ്ഥിത്തറകളില്‍ 

ആരായിരുന്നു ഞാന്‍ ?
ഹൃദയപൂര്‍വ്വം  കൊഴിഞ്ഞയിലകളില്‍
കാറ്റെഴുതിയ  പ്രണയമര്‍മ്മരങ്ങളെ 
വെയില്‍വരും മുന്നേ
പകര്‍ത്തിയെഴുതാന്‍  കൊതിച്ച  
ഇടനെഞ്ചിലിടവം  കണ്ട  പെണ്മ  
അക്ഷരങ്ങളെയെണ്ണിപ്പെറ്റയമ്മ 

സമവാക്യം


വിഷുക്കൈനീട്ടമാണോര്‍മിപ്പിക്കുന്നത്
അധികാരവും നിലനില്പും
സൂചിപ്പിക്കുന്ന 
നാണയത്തിനിരു വശങ്ങളെ
യാത്രകള്‍
തുറന്നു കിടക്കുന്ന
ജീവിതത്തിന്റെ
എതിര്‍ ദിശകളെ കാട്ടിത്തരുന്നു
അക്ഷരങ്ങള്‍
ഉയരവുമാഴവും
ഉള്ളിലാണെന്ന് വിളക്കിച്ചേര്‍ക്കുന്നു
പരിചയപ്പെടലുകള്‍
അത്യഹ്ലാദവും അകല്‍ച്ചയും
ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുന്നു
നാണയത്തെ നിരീക്ഷിച്ച്.
ജീവിതത്തെ നേര്‍രേഖയിലൂടെ വരച്ച്
അക്ഷരങ്ങളെ വായിച്ചു
ഇരുവശങ്ങളെ കൂടെ കൂട്ടുമ്പോള്‍
സ്വയമൊരു സൂത്രവാക്യമാകണം
സന്തുലനത്തിന്റെ സമവാക്യം ....!!

നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍


വിത്തിനിട്ട വിള പെറുക്കി
നാം ചോറു വച്ചു.
ഊണു കഴിഞ്ഞു
വയലു കണ്ടോയെന്നു
മകനോട്...
ആണ്ട മരത്തിന്‍റെ
വേരു നാം പൊട്ടിച്ചു
തണലറിഞ്ഞോയെന്നു
മകളോട് ....
ആഴം കടക്കുവാന്‍ പാലം പണിതിട്ടു
പുഴ മുറിച്ചു
നീന്താനറിയുമോ
എന്നവരോട് ....
ജനാലയ്ക്കലേക്ക്
നീണ്ട കൊമ്പുകള്‍ വെട്ടി നാം
കിളിക്കൊഞ്ചല്‍
കേട്ടുവോയെന്ന്.....
ഇരുട്ടും മുന്‍പേ
വീടടച്ചിട്ടു,
സന്ധ്യ വന്നുപോയതറിഞ്ഞുവോ
നീയെന്ന്...
നമ്മുടെ കുറ്റബോധത്തെ
സഹതാപത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ്
പുശ്ചത്തില്‍ കോട്ടി
പരിഹാസമാക്കി
പുതിയ തലമുറയോട്
ഇതൊക്കെ നിങ്ങളുടെ
നഷ്ടങ്ങളാണത്രെ,,..!!

സംസാരം


ആത്മാവിന്‍റെയനന്തതയിലേക്ക്
തീര്‍ത്ഥയാത്രയ്ക്കുള്ള
മുന്നൊരുക്കത്തില്‍
കടലല്ല ;
കക്കയുടെ രൂപകല്പനയാണെന്നെ
ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത്
നിറങ്ങളല്ല ;
നിശബ്ദതയാണെന്നെ
വശീകരിക്കുന്നത് ,
കുറ്റകൃത്യങ്ങളല്ല ;
സ്വയം ബോധമില്ലാത്തവരുടെ
ചപലതയാണെന്നെ
പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നത് ,

ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നെന്നെ
പുറത്തെടുത്ത്
സ്വപ്നങ്ങളെയെന്നിന്‍ നിന്നു
കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞ്

നിങ്ങളോടല്ല ;
ഒരു പരേതതനോടാണ്
ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നത്

2015 ജനുവരി 28, ബുധനാഴ്‌ച

എനിക്കറിയാവുന്ന ചില വഴികള്‍


എനിക്ക് നിശ്ചയമുള്ള 
ചില  വഴികളുണ്ട്  

കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍  
 കുടങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം  നിറയുന്ന 
 തച്ചനും ഞാനും  
തമ്മിലുള്ള  വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍  

മുറ്റത്ത്
തൈച്ചെടി  നടുമ്പോളെന്നിലേക്കു   വളരുന്ന
ആത്മജ്ഞാനത്തിന്‍റെ   ബോധിത്തണല്‍  

പുഴക്കരയില്‍  
തുണി  നനയ്ക്കുന്ന താളത്തിനൊപ്പമിളകുന്ന 
നര്‍ത്തന മുദ്രകള്‍   
അഹംഭാവത്തിനു  മുകളിലേല്‍ക്കുന്ന
പാദമര്‍ദ്ദനങ്ങള്‍ ..!!


മൈലാഞ്ചിയിലയരയ്ക്കുമ്പോള്‍
 നഖങ്ങളില്‍ പറ്റിച്ചേരുന്ന 
നിസ്ക്കാരനിറത്തിന്‍റെ കടുപ്പം 

ജോവാന്‍ ഓഫ്  ആര്‍ക്കിന്റെ  
യുദ്ധമുഖത്തെക്കോടി പോകുന്ന
 അടുക്കള നേരങ്ങള്‍ 

കൂടെയുള്ളവരുടെ  ഹ്രസ്വദൂരയാത്രകളുടെ 
വെളിച്ചം മങ്ങാതിരിക്കുവാന്‍
ഞാനും  എന്‍റെയാഴമുള്ള  വഴികളും
 തമ്മില്‍   
പരിചയമില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്  
 സരസ്വതീനദി പോലെയുള്ളിലേക്ക്
മാത്രമായൊഴുകുകയാണ്...!!

2015 ജനുവരി 26, തിങ്കളാഴ്‌ച

ജയം

മൃദുലനാവ്
ചിലരുടെ  
ചെറിയ ആകാശങ്ങളുടെ  
എല്ലൊടിക്കുമ്പോള്‍ 

മൗനം സ്വരസ്ഥാനങ്ങളുടെ  
ഉച്ചസ്ഥായി  പ്രാപിച്ച്
കേള്‍വിയുടെ ആവൃതിക്ക്  
പുറത്തു കടക്കാറുണ്ട് .

അപവാദങ്ങള്‍ക്കും 
പാഴ്വാക്കുകള്‍ക്കും  മുന്നില്‍ 
ഒരമ്പിന്‍റെ ഉയരത്തിലാണ് ഞാന്‍  
വാക്ശരങ്ങളെന്നും  ശയ്യ തന്നെ ..!!

എങ്കിലും  
 തോല്‍പിക്കാനാവില്ല 
യുദ്ധങ്ങളിലെന്നും 
മരണത്തെ ജയമെന്നാണ് 
രേഖപ്പെടുത്തുക ..!!

2015 ജനുവരി 24, ശനിയാഴ്‌ച

ഒരു വൃക്ഷത്തിന്‍റെ ആത്മകഥ


നനവുണങ്ങിപ്പോയ 
മണ്ണിലാരോ  കുഴിച്ചിട്ട  
കാരിരുമ്പിന്‍ കരുത്തുറ്റ
കാട്ടുവൃക്ഷത്തിന്റെ 
കാതലില്‍ കോതിയ
 കഴുമര തൂണായിരുന്നു ഞാന്‍ 

കാലത്തു നിങ്ങളില്‍ 
സൂര്യനുദിക്കുമ്പോഴെന്‍റെ  ചങ്കിലേതോ 
സൂര്യന്‍റെ മരണമുദിക്കുന്നു,
ഞാനിരുട്ടിന്റെ മാറത്തു  പാര്‍ക്കുന്നു
മൂകമായ്  കരിയുന്നു  

എന്‍റെ തായ് വേരുകള്‍  
തളിര്‍ത്തു പൂത്തെങ്ങോ
സുഗന്ധം  പൊഴിക്കുന്നു 
എന്നിലോ   മണക്കുന്നു  മരണം 

എത്രയാണ്ടുകളെത്രകഴുത്തുകള്‍ ,
എത്ര  മുരള്‍ച്ചകളെത്ര മിടിപ്പുകള്‍ 
എണ്ണാതെകണ്ണടച്ചത്രകാലത്തോളം 
എന്നുമെന്നില്‍  കുരുങ്ങി  ഞാന്‍  

ഇന്നുപുലര്‍ച്ചെ ;
കവിതയിറ്റും  കരളുമായ്‌ 
കാവിയുടുക്കാത്ത  നിസ്വനാം  പഥികനെന്‍ 
വൃക്ഷഹൃദയം വരിച്ചു ഗംഭീരമായ് .

വാളില്ല,ഓര്‍മ തന്‍  മൂര്‍ച്ച  മാത്രം
 തീയില്ല  ; വിപ്ലവജ്വാല  മാത്രം  
നിണമില്ല ; നേരിന്‍റെ ചൂരു  മാത്രം
 മുറിവില്ല ; മൂകസംഗീതമല്‍പം 

കണ്ണില്ല ; കത്തുന്ന  കാഴ്ചവട്ടം  
കൈയില്ല ; നിരാസക്കുറിപ്പ്‌ മാത്രം 
കാലില്ല;കാലത്തിന്‍  പൊട്ടിച്ച  വേരു മാത്രം 
കവിയില്ല ;കാവ്യക്കരുത്തു മാത്രം 

ഇലകള്‍ ,പൂവുകള്‍ ,ചില്ലകള്‍ 
മുളച്ചു ഞാന്‍ 
മഴയേറ്റുവാങ്ങുമൊരു  വൃക്ഷമായി 
കാണാതെയോഴുകുമൊരാത്മനദിയെന്റെ 
നിലപാടുതറയിലൂടരികിലെത്തി 


ഈ പാഴ് മരം  
പൂക്കുന്നു  ,പാടുന്നു 
വസന്തത്തെ  വിളിക്കുന്നു 
വീണ്ടും  തളിര്‍ക്കുന്നു 
കഴുമരം  കായ്ക്കുന്നു
കായകള്‍  ചവര്‍ക്കുന്നു

തൂക്കുകയറഴിച്ചവരെന്റെ, കാലമേ 
അര്‍ദ്ധ പ്രാണനു മുക്തി  നല്‍കി
ഞാനെന്‍ കാടിന്നു  ജീവനേകി 
കവിഹൃദയത്തിന്നു  മോക്ഷമേകി  

തീ


''ചെല്ലമ്മാ ''

കത്തുന്ന  വെയിലില്‍  വിയര്‍ത്തൊലിച്ചു  അയാള്‍  തല കുനിച്ചു  ഉള്ളിലേക്ക്   കയറി . ആ വീടിന്റെ  വാതിലിനു  ഉയരം  കുറവായിരുന്നതുകൊണ്ട്   തല കുനിക്കല്‍ അയാള്‍ക്കൊരു ശീലമായിരുന്നു .

ചെല്ലമ്മ തറയിലിരുന്നു കായ്‌കറികള്‍  നുറുക്കുന്നു , തറപ്പൊക്കത്തില്‍  തന്നെയുള്ള  അടുപ്പിലേക്ക്  ഇടയ്ക്ക്  വിറകുന്തി  തീ  കൂട്ടുന്നുണ്ട് ,അടുപ്പത്തു  അരി  തിളയ്ക്കുന്നു . അടുപ്പിന്‍റെയടുത്തു കിടന്ന   പാതി കത്തിയ  കടലാസുകഷണത്തിലേക്ക്  അയാളൊന്നു കൂടി  നോക്കി .

''  അന്ത  കാഗിതം    എങ്കിറുന്ത്   കിടച്ചത്‌ ? ''  കിതയ്ക്കും  മട്ടിലുള്ള  അയാളുടെ ചോദ്യം  കേട്ടു ചെല്ലമ്മ  തലയുയര്‍ത്തി  ,  

''അന്ത  മേശമേല്‍  ഇരുന്തത് , തീ  പത്ത വയ്ക്ക  ഒന്നുമേ  കിടയ്ക്കലൈ'' ''ഇന്ത  പിള്ളൈ  എതുക്ക്‌  അഴുകിറത്?''   ചേല വാരിച്ചുറ്റി  അവള്‍  എഴുന്നേറ്റു തൊട്ടിയില്‍ കിടന്നു  കരയുന്ന കുഞ്ഞിനരികിലേക്ക്  പോയി .

ഒരു  നിമിഷം കൊണ്ട്  തണുത്തുറഞ്ഞു പോയ  കൈകളോടെ  അയാള്‍  ചായ്പിന്റെ മൂലയില്‍  കിടന്ന  മേശയ്ക്കരികിലെത്തി  എഴുതി വച്ചിരുന്ന കടലാസുകളിലേക്ക് നോക്കി .അതില്‍  ചിലവ  നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു . അയാള്‍ക്ക്  കടുത്ത ദുഖം തോന്നി . എഴുതിക്കഴിഞ്ഞവ വീണ്ടും  അതുപോലെ എഴുതാന്‍ കഴിയില്ല , 

''ഉനക്ക്  ഒന്നുമേ  കിടയ്ക്കലേയാ  തീ  പത്ത  വയ്ക്ക  ?  എന്നാച്ച്‌  ഉനക്ക്  ?''ഉയര്‍ന്ന കോപത്തെ  നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടാണ്  ആ  ചോദ്യം  പുറത്തേക്ക്  വന്നത് .

''അപ്പടി  അതിലെ  എന്ന  ഇരുക്ക്‌ ?'' കാഗിതം  അങ്കെ  നിറയാ  ഇരുക്ക്‌  ''  നിസാരമായ  അവളുടെ  മറുപടി കെട്ടു  അയാള്‍  നിശ്ചലനായി .

പട്ടണത്തില്‍  അന്നു  നടന്ന  അയാളുടെ  പുസ്തകനിരോധനറാലിയിലെ ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്തവരുടെ  സ്വരങ്ങളിലേക്ക്   അക്ഷരജ്ഞാനമില്ലാത്ത  ചെല്ലമ്മയുടെ സ്വരവും  കലരുന്നതായി  അയാള്‍ക്ക് തോന്നി .  അവരുടെ  ഭാവങ്ങളിലെ  നിസംഗത  അയാളുടെ  എഴുത്തിലേക്ക്‌  മെല്ലെ  പടര്‍ന്നു  കയറി 

2015 ജനുവരി 18, ഞായറാഴ്‌ച

താഴ്വാരങ്ങളിലെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍


മഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ 
പുലരിക്കും  പൂക്കള്‍ക്കും 
പൊട്ടുതൊടുന്ന 
നാട്ടില്‍  ജനിച്ചിട്ടും 
മൂടല്‍മഞ്ഞിനെ 
അവരിന്നും  പ്രണയിക്കുന്നു 

അധിക പരിചയം 
അരോചകമാവേണ്ടതാണ്;
അതില്ലെന്നു മാത്രമല്ല 
പൊഴിഞ്ഞയിലകള്‍ 
ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞിന് മീതെയെന്നത് പോലെ 
അവരുടെ പ്രണയം 
മഞ്ഞില്‍  മിഴിവാര്‍ന്നു 
കിടക്കുന്നു 

തനിച്ചായി പോകുന്ന 
ദിനങ്ങളില്‍ 
അവരുടെ മനസ് 
മഞ്ഞു വീണ വഴികളിലൂടെ  
അലസം നടക്കുന്നു 
നിശബ്ദരായി ...

ഞാന്‍  അവരില്‍ ഒരാളായി 
പോയതിനാല്‍ 
മഞ്ഞിനെയെന്നും പ്രണയിക്കുന്നു ...!!

2015 ജനുവരി 17, ശനിയാഴ്‌ച

ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി


ഞാനൊരു  ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി ..!!

മഴയ്ക്കൊപ്പം പെയ്യുമെങ്കിലും
ഇലത്തുമ്പിലിറ്റുനേരമിറ്റി നില്‍ക്കും 


ഒരു പക്ഷേ ,

നന്മകളുടെ  മൂര്‍ദ്ധാവില്‍
നനവായ്
പതിച്ചേക്കാം

കൂര്‍ത്തൊരു കല്ലില്‍വീണു
വെള്ള മുത്തുകളായ്‌  
ചിതറിയേക്കാം

മണ്ണിന്‍റെ മനസിലേക്ക്
മരവിപ്പോടെ  
മിണ്ടാതെ  പോയേക്കാം 

മരിച്ചയിലയുടെ മാറില്‍
തീര്‍ഥമായ്
വീണു  വറ്റിയുണങ്ങിയേക്കാം

ഇനിയുമോരീറന്‍ തുള്ളിക്കൊപ്പം 
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു 
ജനാലച്ചില്ലില്‍ ചിത്രമെഴുതിയേക്കാം

നഗ്നപാദങ്ങളില്‍ നേര്‍രേഖയായി
നീണ്ടു  നീണ്ടു വന്നു 
നിങ്ങളില്‍  പൊള്ളലായേക്കാം.

ഞാനൊരു  ഭ്രാന്തന്‍ മഴത്തുള്ളി 
എന്നെ എന്‍റെ  പെയ്ത്തിനു വിട്ടേക്കുക  .....!!!

2015 ജനുവരി 15, വ്യാഴാഴ്‌ച

തര്‍പ്പണം

വലതു കൈവിരലില്‍
ദര്‍ഭയ്ക്ക് പകരമൊരു
നെല്‍ക്കതിര്‍  ചുറ്റുക 

സമകാലികരുടെ 
സായാഹ്നങ്ങളിലേക്ക്
മിഴികള്‍  പൂട്ടുക

ശാന്തിമന്ത്രമോതും 
മുന്നേ  മണലില്‍ 
മുട്ടുമടക്കി
കടലാരവങ്ങളേറ്റുവാങ്ങുക

 മണ്ണിനും മനുഷ്യനുമായി 
എഴുതപ്പെട്ടയരിമണികള്‍
നീക്കിവയ്ക്കുക 

നിങ്ങളുടെയത്താഴമേശയില്‍ 
ഒരു ഇരിപ്പിടവും 
അവസാനയുരുള ചോറും 
എനിക്കായി  മാറ്റി വയ്ക്കുക 

 മരിക്കും മുന്നേ  
ബലിച്ചോറിന്റെ
രുചിയറിഞ്ഞവര്‍ക്കുള്ള
തര്‍പ്പണമാണത് ..!!! 

സ ''മരങ്ങള്‍ ''


സമരങ്ങള്‍  
ചക്രവ്യൂഹം പോലെ...
അകപ്പെടുന്ന  അഭിമന്യുമാര്‍ 
മടങ്ങി വരുന്നേയില്ല 

പട്ടിണി  കിടക്കുന്നവര്‍ 
മെലിഞ്ഞു പോകുന്നു  
വ്യവസ്ഥിതി  കൊഴുക്കുന്നു 

സ്വയം കത്തുന്നവര്‍  
ചാരമാകുന്നു 
ആള്‍ ദൈവങ്ങളതാകാശ-
ഭസ്മമാക്കുന്നു .

പുഴുവരിക്കുന്ന 
സദാചാരമുറിവുകളിലേക്ക് .
നടാതെ  മുളയ്ക്കുന്ന  മരങ്ങള്‍ 
മുനയില്ലാത്ത കത്തിയാഴ്ത്തി ചിരിക്കുന്നു 

ജീവ ന്റെയടയാളക്കൊടിയില്‍ 
പ്രതികരണം പച്ചകുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു 
സര്‍വ്വ ജീവ ജാലങ്ങളും
ഒപ്പം മുരളുന്നു....

ഞാന്‍ വെറുമൊരു മരമാകുന്നു 
ആരും നടാത്ത  മരം ..!!

2015 ജനുവരി 7, ബുധനാഴ്‌ച

അവള്‍ കണ്ട കടല്‍


അവളെയൊരിക്കല്‍  കടലെടുത്തു .
കടലാസും പേനയും 
കണ്ടെടുക്കും  മുന്‍പ്
കരയിലുപേക്ഷിച്ചു.

മുടിയിഴകള്‍  പിഴുത് 
അവളൊരു  വല നെയ്തു 
അതിലക്ഷരങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞുണര്‍ന്നു 

ഇപ്പോള്‍  
കടലുകള്‍  കണ്ണാവുന്നു 
അല്ലെങ്കില്‍  
കണ്ണുകള്‍ കടലാവുന്നു .

ഞാന്‍ കാണുന്ന  കടലുകള്‍  
ഞാനാകുന്നു 

2015 ജനുവരി 6, ചൊവ്വാഴ്ച

ഒറ്റ ഫ്രെയിമില്‍ ഒരു ജീവിതം വരയ്ക്കുമ്പോള്‍


ഒരു ജീവിതം
ഒറ്റ ഫ്രെയിമില്‍
വരയ്ക്കുമ്പോള്‍
ഒറ്റയാനെ വരയ്ക്കണം
ആഴ്ന്നു പോകുന്ന വേരുകളോ
ഉയര്‍ന്നു പിരിയുന്ന
ശാഖകളോയില്ലാതെ
നിലത്തുറയ്ക്കാത്ത
ചലനങ്ങളോടെ
യാത്രകള്‍ക്ക്
വായുരൂപത്തിലടയാളംകൊടുക്കണം
അവയുടെ വേഗത
ആരുമറിയാതെ പോകട്ടെ
മഴയോ വേനലോ
വരച്ചെടുക്കാന്‍
നിന്റെയോ അവന്റെയോ
കരള്‍ കീറി
ചായമെടുക്കണം
കരയുന്നവരെയല്ല
കാണുന്നവരുടെ കണ്ണില്‍
പൊടിക്കാറ്റു നിറയ്ക്കുന്നവരെ
വാക്കുകളില്ലാതെ എഴുതി നിറയ്ക്കുക
ഒടുവില്‍ പ്രത്യാശയുടെ
അവസാന ഇല വരയ്ക്കുക
ശുഭം എന്നെഴുതാതെ പോവുക 

ആഗോളഭാരം


മനസുകളിലേക്ക്‌
മതമെന്നയുരുളന്‍
കല്ലുകളുരുട്ടുകയാണിസങ്ങള്‍
കാഴ്ചയില്‍ വീഴ്ചയുടെ
അഗാധതയദൃശ്യമായി
നിലനില്‍ക്കുന്നു
വിലാപ കാവ്യങ്ങളാല്‍
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ
മസ്തകത്തിലൊരു നോവും
കടവായിലൊരു കല്ലും
തിരുകുന്ന
ഗജകൌശലമാണത്
ഇതിഹാസങ്ങളാല്‍
മനോസഞ്ചാരങ്ങള്‍ക്ക്
കുതിരവേഗം നല്‍കുന്ന
ഭാവനാ ലോകത്തിന്‍റെ
ഭാവിയുമതു നിശ്ചയിക്കും
വര്‍ത്ത‍മാന കാലങ്ങളില്‍
ആഗോള ഭാരം ചുമക്കുന്ന കഴുതയും
തുണിച്ചൂടു തേടുന്ന ഗര്‍ഭിണിപ്പൂച്ചയുമെന്നു
തോന്നിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ..............!!

2015 ജനുവരി 1, വ്യാഴാഴ്‌ച

ബാദ്ധ്യത


തെരുവിലുറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക്  
ശരീരം  ഒരധികബാദ്ധ്യതയാണ്

സ്വപ്നങ്ങളില്ലാത്തവര്‍ക്ക് 
ജീവിതവും ....

കലങ്ങിക്കിടക്കുന്ന 
ഓര്‍മകളൊഴുകിത്തുടങ്ങിയ 
  അതേ നിമിഷം തന്നെ 

തെളിഞ്ഞു നിന്ന  മെഴുതിരിയുടെ 
നാളത്തില്‍ അവള്‍  
വെന്തുമരിക്കുകയും 
മേശമേലിരുന്ന 
ഒരു  ഗ്ലാസ്  വെള്ളത്തില്‍ 
മുങ്ങിച്ചാവുകയും ചെയ്തു 

2014 ഡിസംബർ 29, തിങ്കളാഴ്‌ച

കാലം തെറ്റിയ പൂവിടല്‍

കാലം തെറ്റിയെന്‍ 
കലാലയ മുറ്റത്തൊരീറന്‍
വാക പൂവിടുന്നു
മഞ്ഞുറഞ്ഞ ജനാലയിലേക്ക്
അതിന്റെ ചില്ലകളില്‍
നിന്നൊരു ജൂണ്‍ മഴ
പടരുന്നു
ചുവന്ന പൂക്കളില്‍
അറിവിന്‍റെ തേന്‍ നിറഞ്ഞ
അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ടമായെത്തി
ഗൃഹപാഠത്തെയോര്‍മിപ്പിക്കുമ്പോള്‍
പെയ്യുന്നത് ജൂണല്ല ; ഞാനാണ്‌
പരീക്ഷപ്പനിയില്‍ വിയര്‍ക്കുന്നത്
മാര്‍ച്ചല്ല ;ജീവിതവും

സ്നേഹം

ദൈവം സ്നേഹമാണെന്നു ക്രിസ്തു പറഞ്ഞു;
കത്തുന്ന സ്നേഹമുള്ളവരാകാൻ വിവേകാനന്ദനും;
നാമോ ദൈവത്തെ തീയിൽ കുഴച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തലച്ചോറിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു,,,,,,,,,,,

2014 ഡിസംബർ 26, വെള്ളിയാഴ്‌ച

നക്ഷത്രക്കണ്ണുള്ള ശലഭങ്ങള്‍

.
പൂവില്‍നിന്നു
പൂവിലേക്ക്
പാറുമ്പോള്‍
പൂമ്പാറ്റകള്‍ പറയുന്നുണ്ട്
നോട്ടുബുക്കില്‍ തെറിച്ച
കൂട്ടുകാരന്‍റെ തലയിലെ
ചുവന്ന പൊട്ടുകളെക്കുറിച്ച്
തോക്കിന്‍ മുനകളില്‍തകര്‍ന്ന
പേനയില്‍ നിന്നുമൂര്‍ന്ന
ചുവന്ന മഷിയിലടയാളപ്പെട്ട്
ഒന്നിച്ചു തോറ്റതിനെക്കുറിച്ച്
തീക്കാറ്റിനിടയിലും
ചിതറിയ അമ്മവിരലുകള്‍
തിരഞ്ഞു വന്നതിനെക്കുറിച്ച്
ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്‌
തീപ്പെട്ടു പോയ
കുടിലുകളെ ക്കുറിച്ച്
മഞ്ഞച്ചിറകുകളിലെ
കറുത്ത കണ്ണുകള്‍
ഇരുണ്ടു പോയ
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ്
ചോര വീഴാത്ത ക്ലാസ് മുറികള്‍
തീ ചിതറാത്ത തെരുവുകള്‍
വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങാത്ത കുടിലുകള്‍ ....
ശലഭമേതുമാകട്ടെ ,
നിറഭേദ മില്ലാത്ത
ഈ കിനാവുകളാണത്രേ
പൂവിന്റെയുള്ളിലെ തേന്‍ തുള്ളികള്‍

2014 ഡിസംബർ 24, ബുധനാഴ്‌ച

വില


പന്ത്രണ്ടുകാരിയുടെ 
കൂര്‍ത്ത  നോട്ടങ്ങള്‍ 
മരണത്തെയെന്ന പോലെ 
എന്നെ നേരിടുമ്പോള്‍ 
കണ്ണുകള്‍  താഴ്ത്തിയും  
മുഖം കുനിച്ചും 
ഞാന്‍ ഭീരുത്വമണിയുന്നു

വില കേള്‍ക്കുകയാണ് ഞങ്ങള്‍  ;
കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരുന്ന
ഞങ്ങളുടെ വില ,

പിറ്റേന്നുമവളുടെ  
അടയാത്ത കണ്ണുകള്‍ 
അകന്നുപോകുന്ന ട്രക്കിലെ
ചവറ്റുകൂനയില്‍ 
നിന്നുമെന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ 
എന്‍റെ മൌനം വൃഥാവിലായെന്നു
ഞാനറിയുന്നു

രക്തമിറ്റുന്ന
അവളുടെ മുറിഞ്ഞ ചുണ്ടുകള്‍
വില്‍ക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും  
വാങ്ങപ്പെട്ടപ്പോഴും  
സ്വതന്ത്രയായിരുന്നപ്പോഴും  
നാമെന്തിനു നിശബ്ദത  
പാലിച്ചെന്നു   ചോദ്യമുയര്‍ത്തുന്നു  

അവസാനയത്താഴത്തെ
വിഷത്തുള്ളിയില്‍
ഉരുട്ടിയെടുക്കാന്‍
കഴിയാതെ പോയതോര്‍ത്തെന്‍റെ
രക്തം കട്ട പിടിക്കുന്നു


മതം.......
രാജ്യം .......
ഭാഷ ....
അവര്‍   വെറുതെ  പറയുകയാണ് ;
ജീവനുള്ള  
സ്ത്രീകളെ 
വിലപേശാന്‍,
പ്രതികരണ ശേഷിയുളള
പുരുഷന്മാരെ 
കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യാന്‍ 
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തലച്ചോറുണ്ണാന്‍
വേണ്ടി  മാത്രം ..!!

പ്രതിഷ്ഠ



ഗോഡ്സെ
പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നയിടങ്ങളില്‍
നരബലിയും രക്താഭിഷേകവും
 മാത്രമേ പ്രതീക്ഷിക്കാനുള്ളൂ 

 ആദ്യത്തേതിന്റെ
അനുകരണം പോലുമാവില്ല 
തുടര്‍ച്ചകള്‍  

അവസാന ശ്വാസത്തെ
ഏതു വാക്കില്‍
പൊതിഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന്
അവര്‍   തീരുമാനിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും 

 എന്‍റെ  കുഞ്ഞുങ്ങളേ
ഞാന്‍
 കൂട്ടമരണങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു  
അതു
മൂകമായൊരു തണുപ്പാണ് 
ജീവിതമോ
 കഴുത്തൊടിഞ്ഞവന്റെ മുതുകിലെ  ചാക്കും 

ഒരിക്കലൊന്നു പോയി നോക്കണം


ജീവന്‍  മാത്രം  മിച്ചം  വച്ച്

തൂങ്ങിമരിച്ചവന്റെ
കണ്ണുകളിലെ 
നിസ്സംഗതയിലേക്ക് 

മുങ്ങിമരിച്ച
ദാഹങ്ങളിലേക്ക് 

പാളങ്ങളില്‍  
ചിതറിയ 
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് 

ഊര്‍ജ്ജമൊഴുകി
വരണ്ടുപോയ 
ഞരമ്പുകളുടെ 
തൃഷ്ണയിലേക്ക് 

വിഷം തിന്നു 
നീലിച്ച  ചുണ്ടുകളുടെ 
വര്‍ത്തമാനങ്ങളിലേക്ക്

ഉറക്കമരുന്നുകളുടെ 
അബോധത്തിലേക്ക്

തീ  കുളിച്ചവന്റെ  
പ്രഭയിലേക്ക് 

ഒരിക്കലൊന്നു പോയി  നോക്കണം 

2014 ഡിസംബർ 17, ബുധനാഴ്‌ച

വസന്തം


വര്‍ഷകാലം 
വേനലിന്‍റെയുള്ളിലൊളിക്കുകയും 
വാനവും ഭൂമിയും 
സ്വപ്നങ്ങള ഴിച്ചു  പകുക്കുകയും 
ചെയ്യുമ്പോഴാണ് 
വസന്തം പിറക്കുന്നത്‌... !!!!

ആകാശക്കണ്ണുകളിലൂടെ
 പൊഴിഞ്ഞ്
മണ്ണിന്‍റെ മനസു തുരന്ന് 
മണ്‍മറഞ്ഞു പോയ 
ഏതോ  മധുരഫലത്തിന്‍റെ
ആത്മാവിനെ
നനച്ചു വിളിക്കുന്ന 
മഴയിലാണ് 
ഹരിതാഭ  കണ്‍മിഴിക്കുന്നത് 

ഇന്നോളമാരുമോര്‍ക്കാത്ത 
എന്‍റെനിര്‍മല  സ്വപ്നങ്ങളുടെ 
പങ്കുപറ്റാന്‍ 
ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം തുറന്നുവച്ച 
വാതായനം കടന്നെത്തിയ 
നിനക്ക് 

ജീവിതമധ്യാഹ്നത്തിലെ 
കല്പനകളുടെ പ്രതിബിംബമില്ലാത്ത 
സ്നേഹത്തിന്‍റെ അരുവിയില്‍ 
ഒരു കൈക്കുമ്പിള്‍ ജലാഭിഷേകം 
നേരുന്നു ഞാന്‍ 
മഴയായോ  വസന്തമായോ 
പുനര്‍ജനിക്കുക.
പൂവുകള്‍ക്ക് വര്‍ണവും 
പൂമ്പാറ്റകള്‍ക്കു ചിറകുമേകുക 

2014 ഡിസംബർ 9, ചൊവ്വാഴ്ച

നഗ്നത


രണ്ടര്‍ത്ഥങ്ങളിലേക്ക് 
ഒരേസമയം 
വഴിപിരിഞ്ഞൊഴുകുന്ന
വാക്കാണ്‌ നഗ്നത 

ആത്മാഭിമാനത്തിന്‍റെ  
അപാരഭാരത്താല്‍
അടക്കങ്ങള്‍ 
അനാവരണത്തിനു 
നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ 
അഴിഞ്ഞു വീഴാനാവാത്ത 
പ്രാണന്റെ അവസാനനോവിനെ
നമുക്കങ്ങനെ വിളിക്കാം .


അസുഖത്തിലോ 
ആലസ്യത്തിലോ 
മറച്ചു വയ്ക്കുവാനൊന്നുമില്ലാതെ
അഭയസ്ഥാനത്തോടടുത്തു
നില്‍ക്കുന്ന സര്‍വ്വ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും
നാമിങ്ങനെ തന്നെയാവും വിളിക്കുക

2014 നവംബർ 10, തിങ്കളാഴ്‌ച

പറയുമ്പോള്‍



നിങ്ങള്‍ പ്രണയമെന്ന
പദമൂന്നുമ്പോള്‍
വിരിയാത്ത
പൂവെന്‍റെയോര്‍മയിലെത്തുന്നു .

ചുണ്ടുകളെക്കുറിച്ചോ
ചുംബനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ
പറയുമ്പോള്‍
എവിടെയോ പൊഴിഞ്ഞു പോകുന്ന
വാക്കുകളെയും
മറവിയില്‍ മുങ്ങിപ്പോകുന്ന
അവയ്ക്കുള്ള മറുപടികളെയും
കാണുന്നു.

ഞാന്‍
അനാഥമായൊരു പ്രതാപകാലത്തിന്‍റെ
കയ്പുനിറഞ്ഞചഷകമാണെങ്കിലും
ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചു
പറയുമ്പോള്‍
പ്രണയം പോലെ
മധുരിക്കുന്നു .

2014 നവംബർ 9, ഞായറാഴ്‌ച

സൂര്യരശ്മി


പ്രഗല്‍ഭരായ പ്രതിഭകളുടെ 
ഭാവനാസമ്പന്നമായ 
അതികായിക ലോകത്തില്‍ 
ഒഴുകി  നടക്കുന്ന 
ഒരിലയാവുന്നതിനേക്കാള്‍ 

അതിലളിതമായ 
ഒരാത്മാവിന്റെ 
ഉപ്പുരസമുള്ള 
ഓര്‍മകളുടെ 
ഗഹനത നിറഞ്ഞ 
കുറിപ്പുകളിലേക്കു 
സൂര്യരശ്മിയായി 
അരിച്ചിറങ്ങാനാണ്
ഓരോ വായനയുമെന്നെ
നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നത്‌ ..!!! 

2014 നവംബർ 1, ശനിയാഴ്‌ച

പരിചയം


സ്ത്രീത്വം അക്ഷരങ്ങളെ 
പരിചയപ്പെടാന്‍
അനുവദിക്കരുത് 

അവള്‍ അക്ഷരങ്ങളെ 
പ്രണയിക്കും ,
കാമുകിയായി പരിണയിക്കും 
അമ്മയായ് മുലയൂട്ടും 
വീട്ടുകാരിയെന്നപോലെ
അക്ഷരങ്ങളെ വൃത്തിയായി 
സൂക്ഷിക്കും 
ആഹാരമെന്ന വണ്ണം പാകപ്പെടുത്തും .

അക്ഷരങ്ങള്‍ 
സ്ത്രീത്വത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ 
ഇടനല്‍കരുത്;

മുദ്ര വയ്ക്കപ്പെട്ട തടവറകള്‍ തുറന്ന്
യുദ്ധത്തടവുകാരുടെ മുറിവുകളായി 
കാലത്തിന്‍റെ കണ്ണിലവ  
വേദന വിരിയിക്കും
ആത്മാവില്‍
പൂക്കള്‍ കരിഞ്ഞ മണം പരത്തും

അക്ഷരങ്ങള്‍
രോഗാതുരമാണെന്ന് 
പറയുന്നവരോട്  ഒരേയൊരു തിരുത്ത്‌ ,
സ്ത്രീത്വമൊരു പകര്‍ച്ചവ്യാധിയാണ്  

അടുത്തുനില്‍ക്കുന്ന 
അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് 
അവളില്‍ നിന്ന് 
സൌന്ദര്യമോ ,സ്നേഹമോ 
പ്രണയമോ ,ആത്മവിശ്വാസമോ
ആന്തരികശക്തിയോ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോ
പടര്‍ന്നു പിടിച്ചേക്കാം.

അവളിലക്ഷരങ്ങള്‍ 
ജ്വലിക്കുകയോ
അക്ഷരങ്ങളിലവള്‍
ജ്വലിക്കുകയോ 
ചെയ്യുന്നത് വരെ മാത്രമേ 
ഭൂമിയിലേകാധിപത്യങ്ങള്‍ 
ഭാവം മാറി വരികയുള്ളൂ ..

അതിനാല്‍ 
സ്ത്രീത്വം അക്ഷരങ്ങളെ 
പരിചയപ്പെടാന്‍
അനുവദിക്കരുത് ....!!